RAPort

Wyga promo

2012-02-07T13:15:00.000+01:00

Co jak co, ale o tej płycie wypada wspomnieć. Na razie łapcie promo (od zaufanych ludzi słyszałem, że jest dobre, sam nie słucham takich przedsięwzięć), recka albumu może za jakiś czas.

Duże Pe - Nowoczesny Hip-Hop Vol. 1

2012-01-24T11:20:00.002+01:00

Duże Pe
Nowoczesny Hip-Hop Vol. 1
I-N-I ArtAgencja

Stare (2) > Nowe (2)

My się ACTA nie boimy, bo Duże Pe pozwala robić różne rzeczy ze swoją twórczością i jeszcze pisze, że to "wskazane". No, tylko bez wykorzystania komercyjnego, jak to ma się rozumieć.

Przechodząc jednak do rzeczy, czyli samej płyty. O części drugiej Nowoczesnego Hip-Hopu pisałem niedawno, pora na mixtape poprzedzający swój "sklepowy" odpowiednik. Jedynki nie można kupić w sklepach (a szkoda), można ją za darmo pobrać z kilku żyjących jeszcze serwerów (z Megaupload też można było) albo dostać fizyczną wersję na koncertach, eventach etc.

Przy pierwszych odsłuchach różnic pomiędzy obydwiema częściami nie ma zbyt wiele. Ponownie dostajemy starsze zwrotki Pe podane na "nowoczesnych" beatach. Teksty pochodzą z Sinusa, Zapisków..., Cinq G, Holdcuta oraz te, które znalazły się na trochę niedocenionym, staroszkolnym tworze, takim jak Cisza & Spokój. Ten kto je zna, ten wie, że poziom jest naprawdę wysoki, kto nie zna, powinien się jak najszybciej zapoznać i dobrym pomysłem jest sięgniecie po obydwa woluminy Nowoczesnego Hip-Hopu. O ile oczywiście lubi tego typu brzmienie.

Z ciekawostek warto odnotować, że słuchacz dostaje też mniej znane reworki, które pochodzą z "Elo-Kwencji" Pe z Ajronem, "Telehonu" Pablopavo i jeden z najciekawszych na płycie "Przeżyć w Tej Dżungli" będący parafrazą "Jungle" Professora Greena.

Wszystkie liryki zostały dobrze dobrane pod "współczesne" instrumentale, także beaty pochodzące od Foreign Beggars, The Streets czy Professora Greena (żeby tylko wspomnieć tych najpopularniejszych) stoją na wysokim poziomie. "Własne" są trochę słabsze (co nie wcale znaczy, że są SŁABE, wręcz przeciwnie), ale jest ich niewiele.

Problem z taką muzyką jest jeden: trzeba ją lubić. Mi się dobrze tego słucha, choć więcej jak dwa razy z rzędu nie potrafiłbym "pociągnąć" (HE HE). Słuchałem kilka razy, zawsze była to dla mnie przyjemność, miło mi wracać, ale... Szkoda tylko, że na raz i wracam do staroświeckich dźwięków. Niemniej jest to udany projekt i z nadzieją wypatruję części trzeciej. Aha, jedynka chyba lepsza jak dwójka. Zresztą, obydwie dobre, także brać!

Ocena: 3,5 / 5

Podsumowanie 2011: bonus

2012-01-09T18:16:00.000+01:00

Przedstawiłem listę najlepszych albumów. Jest "prawie" za mną. Dlaczego? Odpowiedzią jest A.Dd+ i ich When Pigs Fly. Niektórzy wiedzieli od początku, że ten album będzie na miejscu specjalnym, więc ląduje dopiero dzisiaj. Okej, pomyślicie teraz "co takiego się stało, że go nie było"? Miałem i nadal mam z nim duży problem. Słuchałem kilka razy, na pewno jest dobry, ale jest też coś, co mnie trochę do niego zniechęca. Za każdym razem próbuję dowiedzieć się co to takiego i nie potrafię znaleźć odpowiedzi. Może kiedyś? Niemniej na pewno jest to jedno z ciekawszych wydarzeń płytowych minionego roku, trzeba sprawdzić koniecznie. Ja dalej będę się z nim "zmagał". Z ciekawostek dodam, że "Brain Sex" jest dla mnie jednym z najfajniejszych utworów A.D. 2011.

Co z pozostałymi, których brałem pod uwagę? Postaram się to opisać jednym zdaniem. Jak dobrze pójdzie to i dwoma.

Kris Mars The Traveler EP - funkujący typek nagrywający bardzo przyjemną muzykę. Poważnie brałem pod uwagę.

M.E.D. Classic - tytuł dla niektórych może być trochę mylący, jednak warto kupić (chociażby dla samej okładki), a przede wszystkim posłuchać.

Pharoache Monch W.A.R. - nie do końca przekonuje mnie produkcja.

Smoke DZA Rolling Stoned - O niebo lepszy raper od Waluty i Wiza Khalify, jednak przyjemniej słuchało mi się tego pierwszego (no Ski swoje zrobił). A przecież George Kush da Button było wyśmienite.

HaLo Heat Writer II - do sprawdzenia zachęcił mnie Khrysis i on mnie nie zawiódł. Ten cały HaLo to kolejny przeciętny raper z dobrym uchem.

Freddie Gibbs A Cold Day in Hell - w ogóle nie mogę się przekonać. Nie wiem czy dam jeszcze szansę.

Danny Brown XXX - podchodziłem kilka razy, ale ten "kwaśny" klimat chyba jest dla mnie za mocny. Przynajmniej u niego.

Black Milk & Danny Brown Black & Brown - podobało mi się bardziej niż to co wyżej, ale też nie znalazłem tego "czegoś". Niemniej mam Browna na uwadze.

Paul White Rapping with Paul White - ciężka sprawa, poza tym nie lubię Guilty Simspona.

Professor Green At Your Inconvenience - dobra płyta, ale daleko od listy.

Vakill Armor of God - mocne historie na wcale nie tak mocnych beatach.

Showbiz & KRS-One Godsville - w ogóle nie brałem pod uwagę, ale słuchało mi się (o dziwo, Krzysztofie) w miarę dobrze. Dobre beaty i bekowa pierwsza wersja okładki.

Ohene I am Ohene - podoba mi się rap gościa, ale beaty na I am Ohene już nie.

Łona/Webber Cztery i Pół - słucham tylko i wyłącznie w samochodzie. Trochę pogodniej niż ostatnio i dalej dobrze.

Random Axe Random Axe - solidny z momentami, nic więcej.

Pac Div The Div - być może wielka przyszłość przed nimi. Niezłe.

Raekwon Shaolin vs. Wu-Tang - nie ruszyło mnie kompletnie. NIC A NIC.

9th Wonder The Wonder Years - co za pieprzone gówno. Najgorsza rzecz jaką słyszałem od dobrych kilku miesięcy.

Talib Kweli Gutter Rainbows - początkowo mi się dobrze słuchało, z czasem zajawka minęła, teraz nie chce mi się nawet tego dotknąć.

J.Cole Cole World: The Sideline Story - chujowe te twoje pianinka. Zawiodłem się strasznie.

Dela Translation Lost - jak wyżej, zawiodłem się (ale bez pianinek).

Evidence Cats & Dogs - kupiłem winyl, ale do tej pory nie położyłem na nim igły. Po ściągnięciu mp3, które dostałem w bonusie, i posłuchaniu, na Cats & Dogs mogę położyć coś innego.

Kaimbr & Kev Brown The Alexander Green Project - zanudziłem się na śmierć.

Bad Meets Evil Hell: The Sequel - o, kurwa, jak oni rapują! Najwyższa klasa. Szkoda tylko, że moja ocena produkcji jest gorzej jak niedostateczna.

Bonus bonusa, czyli miałem posłuchać, ale wyszło jak wyszło:

Tyler the Creator Goblin - nie słuchałem.

Hail Mary Mallon Are You Gonna Eat That? - Aesopie, nigdy cię frajerze nie lubiłem (sorry, musiałem).

Pete Rock & Smif-n-Wessun Monumental - gdyby to wyszło w 95 to bym się NA PEWNO jarał. Teraz nawet mi się nie chce ściągać.

Wiz Khalifa Rolling Papers - do tej pory słucham mixtapu Kush & OJ, tego nie mam zamiaru nawet ruszać.

Jeżozwierz Pan Kolczasty - miałem odłożoną kasę, w końcu nie kupiłem, nie posłuchałem, ale wkrótce mam nadzieję, że to zrobię.

Sokół i Marysia Starosta Czysta Brudna Prawda - jak wyżej, tyle że opinie zaufanych (zadufanych też) ludzi lepsze.

O.S.T.R. Jazz Dwa Trzy - :)

Pewno o czymś zapomniałem. Jak coś mi się przypomni to może dodam w komentarzu (jak mi się będzie chciało).

Podsumowanie 2011: ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI

2012-01-06T00:00:00.000+01:00

Dla jednych Święto Trzech Króli, dla innych Święto Trzech Króli.

3. ShinSight Trio
Moonlight Sunrise
Bad News

Tak, to jest ten tajemniczy trzeci projekt, nad którym głowiła się lwia część osób wśród czytelników jak i moich znajomych. Czemu taki Moonlight Sunrise zasłużył sobie na miejsce na podium? Najprościej by było powiedzieć, że to bardzo dobra płyta, ale to chyba za mało. "Wyśmienita" pasuje o wiele bardziej. Bo co my tu mamy? Otóż znajdziemy tu Insighta w najlepszej formie przypominającej dokonania z wysokości Y Society i Blast Radius, przepiękną produkcję Shin-Ski oraz prawdziwego DJ'a w osobie Ryow. Ten pierwszy uczyć rapować mógłby prawie każdego, natomiast ten drugi udowadnia, że te chujowe pianinka i elektronika od J.Cole'a mogą się schować. Tak, to jest najniższy stopień pudła. Piękny, prawdziwie japoński (chociaż "made in Taiwan") oldskulowy album.

2. Classified
Handshakes and Middle Fingers
Halflife Records/Sony Records

Pewniak we wszystkich najważniejszych zestawieniach taki, jak zwycięstwo Barcelony w meczu z Kolejarzem Stróże. Doświadczonemu Kanadyjczykowi udało się nagrać najlepszy album w karierze i przebić świetne Self Explanatory. Sztuka była trudna, ale jego poziom rapu i beatów wzrósł co najmniej o jeden punkt. Maksymalnie zróżnicowany to album, gdzie obok mocarnych bangerów pokroju "That Ain't Classy" znajdujemy refleksyjne kawałki pokroju "Hangover" i "Stay Cool". Nie zapominajmy też o mocnych gościnnych występach Brothera Aliego, Joe Buddena i niejakiego Kayo, który powoli będzie się szykował do wydania albumu, który wyprodukuje... Classified.

1. Kendrick Lamar
Section.80
Top Dawg Entertainment

Nie chcę już wyrokować nad tym, czy jest to najlepsza płyta ostatnich lat. Być może nią jest, być może nią nie jest. Nie wiem czy jest to też najlepszy tegoroczny album. Prawdopodobnie tak. Wiecie, Kendrick rapuje tutaj na takim poziomie, o jakim inni na chwilę obecną mogą pomarzyć. Podobno miał wizję od samego 2Paca, który miał mu powiedzieć "Keep doing what you're doing, don't let my music die". Dacie wiarę? Ja tak. Słuchając Section.80 ma się nieodparte wrażenie, że mamy do czynienia z Shakurem w wersji 2.0. Dla przykładu niech posłuży "Keisha's Song (Her Pain)", które można uznać za odpowiednik "Brenda's Got a Baby". Ten kto słyszał, ten wie ile emocji kryje cały materiał. Począwszy od kontrowersyjnego i trudnego "A.D.H.D." aż po życiowe "Kush and Corinthians". Kolejnym potwierdzeniem geniuszu gospodarza niech będzie produkcja, którą to sobie dobrał znakomicie (chociaż w zdecydowanej większości są to nołnejmy). Mocno zróżnicowana, która zahacza o każdą stylistykę. Ktoś to nazwał nowym Illmaticiem na miarę tej dekady. Może to prawda, może nie... Czas zweryfikuje. A kto też wie czy na naszych oczach nie tworzy się historia?

Podsumowanie 2011: 13-4

2012-01-05T11:40:00.000+01:00

Prawie się udało.

13. The Doppelgangaz
Lone Sharks
Groggy Pack Entertainment, LLC.

Kolejny album, który przez bardzo długi czas był na liście moich ścisłych faworytów. Dopiero kilka dni temu nastąpiła ostateczna "weryfikacja" tegorocznych albumów. Lone Sharks był z całą pewnością jednym z tych, z którymi spędziłem bardzo dużo czasu. Szalonego, zwariowanego, chorego. Te trzy słowa najlepiej charakteryzują to, co stworzyli The Doppelgangaz. Klimat niczym z najlepszych horrorcorowych produkcji sprzed kilkunastu lat, proste, dosadne rymy podane na mistycznej muzyce. Wydarzenie. Dawno czegoś takiego nie było, a jeśli już się zdarzyło, to nie na takim poziomie. W dodatku te zdjęcie na tylnej okładce, brr.

12. Lewis Parker
The Puzzle: Episode 1 'The Big Game'
The World of Dusty Vinyl

1. Tak jak J-Live, Lewis Parker u mnie zawsze znajdzie miejsce.

2. Tak jak J-Live, Lewis Parker genialnie produkuje (albo jeszcze lepiej).

3. Tak jak J-Live, Lewis Parker rapuje.

4. Tak jak J-Live, Lewis Parker zaprasza dobrych gości (choć tym razem bez Johna Robinsona).

5. Tak jak J-Live, Lewis Parker nagrywa dobre płyty.

Wniosek: w tym roku Lewis Parker wyżej od J-Live'a.

11. Blue Scholars
Cinémetropolis
self-released

Trochę jest to przykre, że niektórzy muszą wydawać swoje materiały własnym sumptem. Tak jest z Blue Scholars (dla przypomnienia swoje wcześniejsze rzeczy wydawali sami oraz dzięki Rawkusowi i Duck Down) i ich Cinémetropolis. Gdyby to wydał ktoś "potężniejszy" od nich samych, to kolejna świetna płyta mogłaby trafić do szerszego grona odbiorców. A tak, kupił i posłuchał tylko ten, kto miał to zrobić. Może to i lepiej? No ale przechodząc do rzeczy: Sabzi produkuje, Geologic rapuje. Kiedyś miałem z nimi problem, bo nie wszystko co zrobili, do mnie trafiało. Ich najnowsze dzieło jest tym, które w pełni akceptuje. Bez żadnych skipów. Produkcja nowoczesna, bardzo stylowa i jedne z najlepszych tegorocznych zwrotek, ze znakomitym konceptem.

10. Stalley
Lincoln Way Nights (Intelligent Trunk Music)
mishkanyc

Następna produkcja, która bardzo długo okupowała mój odtwarzacz. Paradoksalnie bardzo długo zabierałem się do posłuchania, czego teraz bardzo żałuję. Raper, który potrafi niemalże wszystko i jak na swój bardzo krótki staż, zdążył zdobyć uznanie i poważanie na scenie wśród tych największych. Mowa tutaj o Rick Rossie, który zaadoptował młodego brodacza do swojego labelu. Jestem przekonany co do tego, że jego "prawdziwy" debiut będzie sukcesem. Pytanie pozostaje tylko jedno: czy dalej będzie kontynuowana współpraca z Rashadem, który odpowiada za muzyką na Lincoln Way Nights (Intelligent Trunk Music)? Chemia na linii raper - producent jest wzorowa. Stalley doskonale czuje się w każdych "warunkach" stworzonych przez Rashada, niezależnie od tego czy bawią się w bardziej południowe rytmy (moje ulubione na albumie: "Monkey Ish" oraz "She Hates the Bass"), czy stawiają na klasyczne brzmienie. Najbardziej uniwersalny album tego roku i ten, którego gospodarz rokuje najbardziej z wszystkich.

9. Clams Casino
Instrumental Mixtape
self-released

Niezwykłe. Kolejny nołnejm (przynajmniej dla mnie) tworzy coś, czym przez bardzo długi czas się jarałem i jaram do tej pory. Wysyła swoje tracki do kogo popadnie i w ten oto sposób powstają tak niezwykłe albumy jak ten o jedno oczko wyżej na liście. Ulubieniec hipsterów i tym podobnych tworów? A co tam, komuś to przeszkadza? Chłopak zaliczył sporo udanych produkcji i te najlepsze zostały zebrane na Instrumental Mixtape. Kilka stworzonych dla Lil B, Soulja Boya, Main Attrakionz i innych plus piękny "Numb", który został później wykorzystany przez ASAPA. Piękne.

8. Lil B
I'm Gay (I'm Happy)
self-released

Zanim zaczniesz się śmiać*, udowodnię ci, że jesteś durniem. Nie, Lil B nie jest gejem. Tytuł oznacza zupełnie coś innego.

Ale masz rację, Lil B jest słabym raperem. Lil B jest raperem być może i najgorszym ze wszystkich. Ulubieniec wszystkich alternatywnych chłopców i dziewczynek, awangardowych dziennikarzy i blogerów itd. Zgoda. Jednak są dwie rzeczy, których odmówić mu nie można. Pierwszą jest to, że jego największa wada paradoksalnie jest jego... największa zaletą. Jeśli jakiś raper jest słaby, to go się nie słucha. Chyba, że jest to właśnie ON. Ktoś, kto potrafi tak przyciągać uwagę słuchacza zasługuje na szacunek. Druga, bardzo ważna zaleta, to ucho. Mało kto potrafi dobierać tak perfekcyjne podkłady na swoich płytach. Clams Casino, Talen Ted, Rick Flame, Keyboard Kid i BigBoy Tracks postarali się o to, żeby nie do końca normalny człowiek mógł nagrać swoje opus magnum. I mu się to udało. A że ty ubolewasz nad tym, że jest słaby? On ma to w dupie. Ja zresztą też.

* Roots i Common :(((((((((((((((((((((((((((((((((((

7. ASAP Rocky
LiveLoveA$AP
self-released

Trzeci bardzo ważny projekt, w którym palce maczał Clams Casino dostarczając takie wyśmienite podkłady jak te w "Palace", "Bass" i "Demons". Pewno już każdy słyszał, że ASAP Rocky podpisał kontrakt wart kilka milionów dolarów z Sony. Zasłużył na to, a jeśli ktoś by miał jakiekolwiek wątpliwości niech posłucha LiveLoveA$AP. Owszem, nie jest to raper wielki, ale słucha się go wyśmienicie, zwłaszcza przez specyficzne flow i głos, które z cała pewnością wyróżniają go spośród reszty. Liryki należą bardziej do tych "niewadzących", aniżeli do tych, które pamięta się latami. Nie jest to pod żadnym pozorem złe, bo trzeba pamiętać, że jest to pierwszy poważny materiał od tego młokosa. Z każdym kolejnym może być lepiej, ale trzeba uważać, żeby nie zacząć zjadać własnego ogona. No i kolejna postać, która potrafi znakomicie sobie dobrać producentów.

6. Concept
Impromptu Notes
Definition

Szok. Prawdziwie jazzujący materiał, tak piękny, że dziwnym jest, że przeszło to bez jakiegokolwiek echa. Gdyby nie wpisy na ścianie jednego ze znajomych na pewnym portalu społecznościowym prawdopodobnie w życiu bym się nie dowiedział, że coś takiego powstało. Dziękuję, Andrzej. Concept jest producentem z Nowej Zelandii, tworzący muzyką podobną do tego, co robi Geoff Wilkinson w US3, z tą różnicą, że jemu wychodzi znacznie lepiej. Do tego fantastyczne dwa występy Johna Robinsona, który znakomicie odnajduje się w takich klimatach. Przepiękna płyta, pełna uroku i feelingu, jakiego dawno nie zaznałem w jakiejś nowości z tego typu hip-hopu.

5. Mr. J. Medeiros
Saudade
Fat Beats

Jakoś nigdy specjalnie nie przepadałem za Mr. J. Medeirosem, tak samo jak za jego The Procussions. Posłuchałem, odnotowałem, że było, odstawiłem na półkę. Do Saudade podchodziłem na zupełnym luzie, tak żeby sobie posłuchać. Po ponad 40 minutach, jak wieńczący album, przepiękny "Shover Curtains" przestał grać, długo nie mogłem dojść do siebie. Dojrzały, bogaty, liryczny Medeiros rapujący do różnorodnych beatów stworzonych przez ekipę The State (on, Stro oraz Luke Atencio). Płyta zróżnicowana - z rockowym zacięciem jak, psychodelią lat 60 jak i spokojem płynącym z soulu czy jazzu. Piękny, wymagający album i podobnie jak u Lil B - opus magnum gospodarza.

4. Oddisee
Rock Creek Park
Mello Music Group

Najlepszy instrumentalny projekt tego roku. Być może najlepsze instrumentale ostatnich lat. Jest tu wszystko, co jest związane z czarną muzyką: soul, jazz, funk itd. Człowiek prosi się tylko o jedno: dobrego rapera na takich beatach. Zaproszony yU z całą pewnością do takich się nie zalicza i dla niektórych może psuć wizerunek Rock Creek Park. Tak jak pisze Oddisee w booklecie: "Rock creek park is one of my favourite places". Od siebie dodam: "one of my favourite albums".

Podsumowanie 2011: 23-14

2012-01-04T11:13:00.000+01:00

Oni :((((((

23. Saigon
The Greatest Story Never Told
Suburban Noize Records

Czekaliśmy bardzo, ale to bardzo, długo. Niektórzy już zaczęli powątpiewać w sens wydawania The Greatest Story Never Told, który powoli klarował się jako drugi Detox (pierwsze utwory na album zostały zarejestrowane w 2005 roku). Było już mówione, że nic z tego, ale na całe szczęście tak się nie stało i prawdziwy debiut Saigona miał miejsce w lutym. Jak się okazało warto było czekać. Raper, który mógł zostać gwiazdą, po prostą ją został. Swój potencjał wykorzystał maksymalnie i przy pomocy takich ludzi jak Kanye West, Red Spyda, Buckwild i przede wszystkim Just Blaze (cichy bohater) nagrał jedną z najważniejszych tegorocznych płyt. Znakomicie obsadzony, przebojowy i co najważniejsze - z feelingiem. Chce się tego słuchać. Kto wie czy następny LP tego kolesia z nie okaże się jeszcze lepszy? Premiera Thank God zapowiadana na... 2013 rok, czyli znając życie do zobaczenia na mistrzostwach świata w Katarze.

22. Dominik Omega
This Moment in Time
AR Classic

Na This Moment in Time trafiłem zupełnie przypadkiem. Dominika Omegi (kiedyś Big O) wcześniej w ogóle nie kojarzyłem, o wiele więcej mówiła mi ksywka The Arcitype, głównego producenta materiału. Do rzeczy: jest to szczery do bólu truskulowy album na absolutnie fantastycznych beatach. Najkrótsza i chyba najlepsza charakterystyka. Sprawdzić trzeba koniecznie, szczególnie polecam tym, którzy wciąż tęsknią (ta, chuja prawda, znają z opowiadań) za muzyką sprzed 20 lat.

21. The Roots
Undun
Def Jam

O nie :((((((((

Dlaczego The Roots tak nisko? Pytanie najlepszą odpowiedzią: 21 pozycja nie jest niska. Nie jest zła. Jest dobra, górna połówka itd.

O ile z Commonem problemów nie ma żadnych, bo płyta (dobra) jest troszeczkę przereklamowana, to z Rootsami jest trudniej. Nie jest to łatwy materiał i największym jego problemem jest opowiadana tutaj historia. Albo DOBRZE znasz angielski i wyrażasz swoją opinię, albo znasz go słabo/średnio/w ogóle i powtarzasz frazesy osób, które są takie same jak ty.

Opowiadana historia jest trochę zawiła, sprawia trudności itd., niemniej linia fabularna jest wielkim plusem. Podana na muzyce, która jak to u Rootsów, jest przepiękna, być może najlepsza w całej ich karierze. Big K.R.I.T., podobnie jak na Oneirology, tutaj rządzi, mimo występu w jednym numerze. Fajny Phonte, fajny Dice Raw, mało Black Thoughta (czekam na solo), dużo przerywników.

Dlaczego tylko 21? Raz, że byli lepsi, dwa - za krótko jak na Rootsów.

Stąd "tylko" 21. Oczko.

20. People Under the Stairs
Highlighter
Piecelock 70

Swoich ulubieńców pominąć nie mogłem, tajemnicą było tylko miejsce, na jakim się znajdą. Na samym początku panowie oscylowali w poniedziałkowych okolicach, potem zaliczając coraz to więcej odsłuchów pięli się coraz wyżej i w końcu wylądowali tutaj. Chyba najbardziej odpowiednia lokata. Wady, zalety, bilety na Euro znajdziecie w recenzji.

19. Shabazz Palaces
Black Up
Sub Pop

Kiedyś zastanawiałem się, który z producentów jest tym najbardziej niedocenionym (ale tak naprawdę, a nie tak jak to w Polsce zwykło się mawiać o niedocenianiu Eisa). Z mojej wnikliwej (HE HE) analizy wynikło, że takie postacie są trzy. Pierwszą z nich jest Butterfly z Digable Planets. Producent doskonały, wielki, autor najdoskonalszych dzieł z pogranicza hip-hopu i jazzu. Można się o nim rozpisywać, dlaczego jego kariera potoczyła się tak, a nie inaczej, ale to zostawmy na kiedy indziej. Porozmawiajmy o tym, jaka z niego uniwersalna postać. Przykład? Black Up i odejście od klimatów, które znamy doskonale, na rzecz tych, które są obecnie na czasie. Robienie eksperymentów też mu wychodzi znakomicie, ale jest tutaj podobnie jak z The Roots. O ile tam, był problem z liryką, tu jest z muzyką, do której... ciężko na początku się przyzwyczaić. Jeśli już się to zrobi, wtedy nie chce się wracać do realnego świata. Skądś to znamy, co nie?

18. Elzhi and Will Sessions
Elmatic
Jae B. Group

Tribjutów dla Illmatica było sporo, ale najlepszy z wszystkich udało się nagrać, uwaga, Elzhiemu. W życiu bym się tego nie spodziewał, ale cóż, takie są fakty, moi drodzy. Można mieć zastrzeżenia co do jego rapu, takie znajdzie się bez problemu, ale to jak tutaj nawija i przede wszystkim POD CO to już inna sprawa. Nie oszukujmy się, GIGANTYCZNA praca została wykonana przez Will Session i to dzięki nim, to BRZMI tak, jak BRZMIEĆ powinno. Każdy klasyczny album powinien mieć swój odpowiednik Elmatic - póki co, najlepszego takiego przedsięwzięcia w historii.

17. Childish Gambino
EP
self-released

- Ale to jest krótsze!

- No i?

- Tamten był dłuższy i fajniejszy.

- Nieprawda.

- Tak? To powiedz dlaczego tak jest.

- EP jest takim prologiem do Camp. Twierdzę nawet, że jest to jego streszczenie, zostało zebrane tu wszystko to, co najlepsze od Glovera. Punktów słabych brak. W ogóle.

- Aha.

- Coś jeszcze?

- A będzie grał w jakimś nowym serialu?

- Nie wiem.

16. Nujabes
Spiritual State
Hyde Out Recordings

Trochę popisów wokalnych się tu znajdzie i stanowią one znakomite tło dla popisów gospodarza. Kto zna twórczość Nujabesa, ten zapewne wie, czego można się spodziewać. Tak, pięknej muzyki. Jazzowej ze szczyptą elektroniki podanej na hip-hopowym beacie. Muzyka idealna do rapowania dla przemądrzałych życiowych raperów. Podobno są jeszcze spore ilości twórczości Japończyka, która zalega gdzieś tam w archiwach. Fajnie by było, jakby została pokazana światu. On na to zasłużył, żeby się zaprezentować z jak najlepszej strony. I to robił.

15. J-Live
S.P.T.A. (Said Person of That Ability)
Triple Threat Productions

Podobnie jak z People Under the Stairs, J-Live jest jednym z moich wiecznych faworytów. Piękną dyskografię zamyka jak na razie S.P.T.A. (Said Person of That Ability) i śmiem twierdzić, że jest to, wraz z The Best Part, materiał numer jeden w jego karierze. Różnice pomiędzy tymi dwoma LP są takie, że na tym nowszym brakuje trochę tego "głodu mikrofonu". Ten niedostatek nadrabia doświadczeniem. Cały czas jest świetnym tekściarzem, producentem i DJ'em. Po raz kolejny dobiera sobie znakomitych pomagierów. W produkcji: Diamond D, Marco Polo, RJD2, Nicolay i inni. Za majkiem: John Robinson. Niemalże idealny materiał z "tamtych" lat, który świetnie odnajduje się teraz. I pomyśleć, że zrobił to sympatyczny typek, który ma już prawie 40 lat na karku. Z ciekawostek dodam, że do wersji fizycznej na CD dodawana jest zeszłoroczna, zajebista, epka.

14. K-Def
Night Shift
Redefinition Records

Kiedyś zastanawiałem się, który z producentów jest tym najbardziej niedocenionym (ale tak naprawdę, a nie tak jak to w Polsce zwykło się mawiać o niedocenianiu Eisa). Z mojej wnikliwej (HE HE) analizy wynikło, że takie postacie są trzy. Drugą z nich jest K-Def, uczeń Marley Marla. Producent doskonały, wielki, autor doskonałego The Turnaround: A Long Awaited Drama nagranego wraz z Larrym-O jako Real Live. Raz na jakiś czas "uda" mu się coś wydać. W tym roku przyszła pora na Night Shift i zbieramy szczęki z podłogi. Genialny powrót w okolice 1995 roku z niewielką domieszką tego, co dzieje się obecnie. Miało być wyżej, zastanawiałem się nawet nad pierwszą piątką, ale album wypadł stamtąd w ostatniej chwili. Nawet gościnny występ Raw Poetica nie przeszkadza i nie nudzi! Aha, i radzę śledzić uważnie poczynania Redefinition Records. Następca Pete Rocka i K-Defa sam sobie przecież nieźle poczyna.

Podsumowanie 2011: 33-24

2012-01-03T11:07:00.000+01:00

Cześć druga. Chyba nie muszę tłumaczyć?

33. Common
The Dreamer/The Believer
Warner Bros. Records

23 grudnia 2011

Cholernie ciężka jest ta płyta dla mnie. Niby wszystko jest (tylko) okej, nawet więcej, ale jakoś nie mogę się do końca przekonać. Słucha się jej wybornie i z chęcią do niej wracam. Głównym powodem jest No I.D., producent materiału, jedna z czołowych i najważniejszych postaci tego roku. Nie powiem, lubię Commona, ale mam z nim jeden zasadniczy problem, a w zasadzie on ma problem ze... swoim uchem. Na każdym poprzednim albumie uwagę skupiałem przede wszystkim na muzyce, niezależnie kto by produkował całość. No ID, J Dilla, Kanye West...

29 grudnia

Trochę przynudza mnie ten koleś. Nie, nie myślcie sobie, że zaraz będę go wyśmiewał za te różowe sweterki, pedalskie spojrzenia itd. Jego rapsy na The Dreamer/The Believer nie potrafią przyciągnąć mojej uwagi. Nie wiem czy to strata, czy też nie. Nie będę rozpaczał. Jest jeszcze muzyka, jest znakomity Nas, jest "Ghetto Dreams" i sterta innych płyt, które wprawiają mnie w dobry nastrój. Ta również, miejscami nawet w bardzo dobry, ale byli w tym roku lepsi. Zaraz po nowym roku wracam ponownie do Like Water for Chocolate...

30 grudnia

Dobre.

31 grudnia

Dobre.

32. Rashad & Confidence
The Element of Suprise
Ill Adrenaline

Nie wiem czy bym dał radę, ale gdybym miał robić swoje top100 swoich ulubionych płyt lat 90 w hip-hopie na pewno w pierwszej dwudziestce (może dwudziestcepiątce) znalazło by się miejsce dla Lorda Finesse'a i Mike'a Smootha. Widzicie tę okładkę? Pamiętacie tamtą? Otóż Rashad i Confidence pokazują nam swoje inspiracje i skoro znajdują się na tej liście wychodzi im to co najmniej dobrze. Miejscami jest znakomicie, chwilami wręcz bosko. Chemia pomiędzy tą dwójką jest wzorowa. Rashad jest raperem kompletnym, który na The Element of Surprise robi wszystko to, czego oczekuję od porządnego nawijacza. Bostoński producent, Confidence, jest postacią, którą kojarzę z bardzo dobrego ReCona, zbioru remiksów kawałków z lat sami wiecie jakich. Jego produkcje są takie, w jakich lubuję się najbardziej, więc jest to wystarczający powód, żeby ten album znalazł się na liście. Faworyt: "Pass Me By".

31. Nappy Roots
Nappy Dot Org
Nappy Roots Entertainment Group

Pierwszym albumem Nappy Roots jakim poznałem było niezłe Wooden Leather z 2003 roku. Wpadł on w moje ręce nieco ponad miesiąc temu i od tamtej pory raz na jakiś czas zaliczam jego odsłuch. Chwilę potem posłuchałem ostatniego dzieła chłopaków z południa - Nappy Dot Org. Sprawa jest prosta - jest jeszcze lepiej. Irytować może tylko koleś, który brzmi bardzo podobnie do Scarface'a, reszta jest jak najbardziej okej. Dodajmy do tego genialną produkcję od Organized Noize (kto wie czy nie najlepszego kolektywu producenckiego w historii rapu?). Całość jest bardzo spójna, nastraja pozytywnie i jednocześnie potrafi zmusić do myślenia. Godne polecenia. Poszukiwania reszty dyskografii czas zacząć.

30. Phonte
Charity Starts At Home
Foreign Exchange Music

29. CunninLynguists
Oneirology
RBC Records

Jakoś te ich baśnie nie porwały mnie aż tak, jak bym chciał, ale... Ale to jest naprawdę kawał dobrego rapu na świetnych beatach ze znakomitymi featuringami Big K.R.I.T.a (dla mnie gwiazda tego LP), Freddiego Gibbsa i Tonedeffa. Oneirology ujmuje, porusza, ale nie jest też albumem "na raz". Żeby go dokładnie poznać, trzeba z nim spędzić trochę czasu. Wtedy to dopiero można naprawdę docenić jego siłę i własny, wykreowany przez Kno świat, który z całej ekipy świeci najjaśniej. Mogłoby być jeszcze lepiej, gdyby "postarał się" tak jak przy solowym albumie, gdzie osiągnął swoje apogeum. Tutaj jest tylko... bardzo dobrze.

28. Big K.R.I.T.
ReturnOf4Eva
self-released

Podobnie jak zeszłoroczny album (czy jak kto woli "mixtape"), ReturnOf4Eva KAŻE wyczekiwać pełnoprawnego, legalnego debiutu. Big K.R.I.T. potwierdza tylko swój gigantyczny potencjał w każdej swojej muzycznej dziedzinie. Jako raper wypada tutaj świetnie, a miejmy na uwadze, że swoje najlepsze linijki położył na albumie Rootsów. Producentem jest również zacnym i trochę szkoda, że nie jest tak rozchwytywany, jak by chcieli co niektórzy (w tym ja). Przyszłość.

27. Killer Mike
Pl3dge
Grind Time Official

Najlepszy tegoroczny południowy album? Tego nie powiem, bo gdybym to zrobił, bym ujawnił część tajemnicy, jaką są następne części tego podsumowania. Killer Mike to pewna marka. Nie ma w zwyczaju zawodzić wysokich (!) oczekiwań swoich fanów. Ci, którzy jakoś się nie kwapią do sprawdzania, niech po prostu po to sięgną. Chwalą wszyscy, chwalę ja, chwalą OutKaści, chwalą Organized Noize. Już od co najmniej kilku lat raz na jakiś czas rzuca solowy album i za każdym razem wychodzi wyśmienicie. Banger na bangerze, mądrości, punche, braggi itd. Tu jest wszystko, ze znakomitą techniką włącznie. Warto zaznaczyć, że oprócz standardowego "zestawu stylistycznego" producentów mamy także No I.D. i... Flying Lotusa. To dla tych, którzy czują się TAK BARDZO ALTERNATYWNI. Aaa, Funkadelic też.

26. Ugky Duckling
Moving at Breakneck Speed
Special Records

Biali, którzy rapują i produkują lepiej od czarnych? Raz na jakiś czas się zdarzy. Niesamowite skille, zabawne teksty, beaty grubo ponad przeciętną plus jak zwykle u UD - powalająca ilość skreczy. Andy i Dizzy to znakomici nawijacze, Einstein to mistrz, jeśli chodzi o muzykę. Truskulowy, szalony materiał. Wiecie też co jest jeszcze w tym wszystkim ważne? To, że album jest dedykowany wszystkim fanom. Niby nic szczególnego, ale jakoś tak się cieplej robi . Jest też jeszcze zdjęcie, które odnosi się do Polski. Sympatyczne, bardzo. Dzięki.

25. DJ Quik
The Book of David
Mad Science

Wszystkie Ryśki to porządne chłopy. Nie inaczej jest z Dawidami. Nigdy bym się nie spodziewał, że Quikowi uda się nagrać album, który w jego dyskografii będzie mi się podobał tak samo, a może i bardziej, od swojego debiutu. Są miejsca na tej płycie, które są dla mnie WYMARZONE, jeśli chodzi o zachodnie brzmienie. Dodajmy do tego trochę fantastycznej "princowatości" w brzmieniu, które porywa. WYMARZONY na chwilę obecną album, który sprawia, że za oknem zaczyna mocniej świecić słońce. Zastrzeżenia można mieć do jednego: selekcji gości. Wystarczyłby zostawić połowę tego co Blake zaprosił i byłoby kilka miejsc wyżej. Aha, rap Quika też trzeba lubić. Ja lubię, więc wiecie.

24. Childish Gambino
Camp
Glassnote Entertainment Group

- Ale jak to?! Camp tak nisko?!

- Ślepy jesteś?

- Dlaczego?

- 24 miejsce to wg ciebie nisko?

- Tak!

- No i?

- Zrób coś z tym!

- Zostaje na 24. Co byś chciał więcej?

- Aktora wyżej.

- Był już jeden, wczoraj, ale niżej, na 35.

- Camp zasługuje na wyższą lokatę.

- Nie wydaje mi się. Koleś rapuje zajebiście, rzuca punchami i celnymi linijkami na prawo i lewo. Chwali się, przeżywa, wspomina, no słuchaj, raper prawie doskonały.

- To go chwalisz, a dałeś na 24?!

- Tak, bo miejscami produkcyjnie płyta nie jest najlepsza.

- To co dla ciebie jest dobre w takim razie?

- EP.

Podsumowanie 2011: 44:34

2012-01-02T10:51:00.001+01:00

Podsumowanie czas zacząć. Dzisiaj miejsca 44-34.

44. Lil Wayne
Tha Carter IV
Young Money/Cash Money/Universal

Czekałem cierpliwie na ten album, bo w końcu trójka była dla mnie momentami czymś naprawdę wielkim. Z czwórką jest podobnie, choć tych momentów jest zdecydowanie mniej. Zastrzeżenie mam co do jednego: produkcji. Kozaków znajdzie się tu trochę, takich jak "She Will" (jeden z moich ulubionych kawałków tego roku) czy "Blunt Blowin", ale to plus parę innych to za mało na czołówkę. Wszystkie te niedoskonałości nadrabia gospodarz i zaproszeni przez niego goście. Z tym jest naprawdę świetnie: trochę przemyśleń, celnych punchy, "uderzeń" w kilku popularnych ostatnimi czasy raperów itd. Aaa, bym zapomniał – przecież jest tu także iście mistrzowskie "Outro" z Bunem B, Nasem, Busta Rhymes i nieco zapomnianym Shynem.

43. Gracias
EP
Cocoa

Urodziłem się w 1987 roku w Demokratycznej Republice Kongo. Naprawdę nazywam się Deogracias Masomi. W pewnym momencie swojego życia wyemigrowałem do Finlandii. Jestem raperem. Skandynawski rap ludzie szerzej znają tylko dzięki Looptroopom i Timbuktu. Postaram się to zmienić, a pierwszym krokiem ku temu, jest z moje EP. Zdecydowałem się oddać hołd starej szkole, więc myślę, że ci, którzy lubią taką stylistykę najbardziej, znajdą na epce coś dla siebie. Doszły mnie głosy, że ludzi denerwują trochę moje reminiscencje i odwołania do początków rapu, ale co ja na to poradzę, skoro to jest mi najbliższe? Postarałem się też zebrać beaty od postaci, których kompletnie nie znacie, ale z nadzieją, że dzięki mnie się to zmieni. Może jeszcze kiedyś usłyszycie o A. Nádasim, E. Urnbergu, J. Kilpeläinenie, J. Talsim, L. Salminenie, M. Hyyrze i O. Palmunenie.

42. J Rawls
The Hip-Hop Affect
Green Streets Entertainment

Słuchałem tego przez długi czas. Lista zaproszonych gości potrafi przyprawić o ból głowy, a jeśli są to osobistości, które lubisz i cenisz (Kev Brown, Diamond D, Sadat X, Wise Intelligent, Casual i przede wszystkim John Robinson), to już w ogóle trafiasz na oddział intensywnej terapii w pobliskim szpitalu. Ból jest jeszcze większy, jeśli znajdujesz się w takich, a nie innych warunkach. Takimi warunkami dla The Hip-Hop Affect jest w tym roku konkurencja. Cóż, jest to album DO BÓLU poprawny, solidny etc. Momentów słabych brak, tych które wybijają się ponad jakąkolwiek "bardzodobroć" też nie ma. Idealny wczesnowiosenny soundtrack i okładka, która daje nam małą informację, czego możemy się spodziewać. Fajnie to wygląda. Tak samo jak się słucha.

41. Strange Fruit Project
A Dreamer's Journey
self-released

Powiem to... S1 mnie wkurwia. Nawet bardzo, czasem nie zdajecie sobie sprawy jak. To, że na The Throne został PRZYĆMIONY przez Swizz Beatza w ogóle zahacza o granice absurdu. Na całe szczęście Symbolic One wcale nie odszedł od undergroundowych konwencji na rzecz mainstreamowych dźwięków (dla przypomnienia jego produkcje znalazły się na nowym albumie Beyonce) i nie zostawił Myone i Mytha samym sobie. Zrobili nowe Strange Fruit Project, do którego z początku kompletnie nie mogłem się przekonać, ale z czasem spędzałem z nim coraz to więcej pozytywnych chwil. No, ale do rzeczy. Wiecie zapewne kto odpowiada za niemalże całą produkcję na A Dreamer's Journey (z małą pomocą Caleba, Mike'a Chava i Greya), a jeśli nie, to szukajcie odpowiedzi w początku tego opisu. Wyszło mu całkiem sympatycznie, taki idealny longplay na nudne niedzielne popołudnie. Raperzy wykonują swoje obowiązki poprawnie, więc wystawianie im jakiejś negatywnej oceny nie wchodzi w grę. Szkoda tylko, że nie wydała tego jakaś duża wytwórnia, bo materiał z całą pewnością jest wart promocji i obecności zdecydowanie większej niż kilka wpisów na tematycznych forach. Ech, życie...

40. Suff Daddy
Dutch Passion 2006
Melting Pot Music

1. Wiesz co to za roślina?
2. Jak tak, to wiesz że Niemcy też się w niej lubują.
3. Nagrywają dzięki niej takie oto płyty.
4. "Płyty" to za dużo powiedziane.
5. "Płyteczki", bo "epeczki" to wydają się być dłuższe nawet.
6. 10 minut, ale...
6. ... wciskanie play i repeat sprawia to przyjemność.
7. O to przede wszystkim tutaj chodzi.

39. DwaZera
Płyta z Czarnych Płyt
Prosto

W tym roku przesłuchałem bardzo mało płyt z polskiego podwórka. To, co było zapowiadane od dawna z mojej strony, "w końcu" doprowadziło do tego, że ograniczam się maksymalnie i słucham wykonawców tylko sprawdzonych i tych poleconych przez osoby, które są dla mnie w pewnym stopniu "inspiracją". Są też wyjątki i jedynym tegorocznym jest skład o najdurniejszej nazwie, jaką można sobie wyobrazić (choć jej geneza jest tu bardzo istotna). Płyta z Czarnych Płyt podobała mi się najbardziej. Nie Mes, nie Łona, nie Tet itd., tylko oni. Stworzyli klimat, jakiego dawno nie zaznałem przy okazji tych *naszych*. Pomijając już przy tym wszystkie skille i liryki, bo tu jest bardzo przeciętnie. Na pierwszy plan zdecydowanie wychodzi muzyka, a tu jest wyśmienicie. Delektując się produkcją Raka na NAJWYŻSZYM możliwym poziomie poczułem się jakbym znajdował się w Warszawie w 1998 roku na jakiejś starej, zapyziałem klatce schodowej. I wiecie co? Dobrze mi tam było. Aha, i props za listę sampli w booklecie – tego w Polsce nie widzi się zbyt często...

38. Steve Liriks
Pardon Me, I'm Going Thru A Phase
self-released

Zupełna niespodzianka. Koleś znikąd, pojawia się nagle, mało kto go kojarzy i wypuszcza w świat materiał, którym można się zajarać na długi czas, zwłaszcza kiedy będzie słońce świeciło za oknem. Już od pierwszych dźwięków wiemy, że mamy do czynienia z albumem o wysokiej jakości. Tyczy się to zwłaszcza produkcji (od nołnejmów przypomina NACZELNY), która miejscami wręcz porywa. Popisy wokalne są całkiem udane: czy to będzie rap czy też śpiew.

37. Jay-Z/Kanye West (The Throne)
Watch the Throne
Roc Nation

(Wszędzie te jebane złoto)

Niektórzy myśleli, że Jay (bardziej) i Kanye (mniej) mają u mnie zarezerwowane specjalne miejsca. Błąd. Nagrali album dobry, który sporo namieszał, utkwił w mojej pamięci, często do niego wracam itd. Stworzyli muzykę taką, jakiej oczekiwałem – dobrą. Coś lepszego niż Blueprint 3, ale gorszego od My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Wznosząc jakiekolwiek peany na cześć The Throne bądźmy jednak trochę poważni: TO NIE JEST PŁYTA ROKU. Baa, to nie jest nawet czołówka. Jest to ważna i dobra płyta, po prostu, a ten przepych i wszechobecny luksus to dodatkowy smaczek.

(Wszędzie te jebane złoto)

36. Roc Marciano / Gangrene
Greneberg
Decon Records

Pamiętam zeszłoroczny album Roca Marciano - mocne. Co można powiedzieć, jeśli swoje siły połączą z nim Oh No i Alchemist? Teoretycznie powinna wyjść dobra rzecz i w praktyce tak wyszło. Klimat żywcem wyrwany z połowy lat dziewięćdziesiątych. Można mieć małe zastrzeżenia co do jakości rapu, który jest przeciętny, ale ci kolesie przyzwyczaili mnie już do tego (sam Alchemist to oddzielny rozdział w tej kwestii). Epka trzyma wysoki poziom od początku do końca i w zasadzie jej jedyną większą wadą jest długość. Bardzo bym chciał, żeby to był longplay i jeśli pojawią się informacje o kontynuowaniu współpracy to wyczekuje krążka z niecierpliwością.

35. Drake
Take Care
Young Money/Cash Money

Swoje zdanie na temat tej produkcji wyraziłem na Popikllerze, dokładnie tutaj. Co więcej mogę dodać na jego temat? W zasadzie to nic, bo "dla mnie całość wypada dość przeciętnie - nie hejtuję, nie propsuję, jednak z całą pewnością mogę polecić. A nuż się ktoś przekona? Nie taka łatwa, nie taka lekka, ale w miarę przyjemna płyta na 3 z plusem. Fani niech podwyższą sobie ocenę o 1. Wtedy wszyscy będą zadowoleni". Dlaczego płytę z taką oceną postanowiłem umieścić w podsumowaniu? Jest AŻ tak dobra czy konkurencja jest AŻ tak słaba? Bardziej to pierwsze (wiem, cytat trochę wyklucza tę tezę), ale słucha się tego w tle znakomicie. Podczas różnych czynności.

34. Fly.Union
The Greater Than Club
self-released

Uwaga! Jest to projekt, którym zainteresować należy się K-O-N-I-E-C-Z-N-I-E. Trio z Columbus nawiązuje do klasycznych midwestowych dokonań swoich "przodków". Bardzo dobra warstwa tekstowo-wokalna, świetne podkłada, mocni goście w postaci Pac Div. Radzę mieć ich na uwadze, bo przyszłość może być przed nimi wielka. Całość wraz z atrakcyjnym bookletem tutaj. Za darmo.

Podsumowanie: prolog

2011-12-25T12:09:00.004+01:00

Walenty Wańkowicz Adam Mickiewicz na Judahu skale

To jak? Wypadałoby w końcu powiedzieć coś więcej o zbliżającym się podsumowaniu roku na RAPorcie, co nie?

Powyżej macie pewien obraz. Nie powiem jaki, ale kto sprytniejszy NA PEWNO zauważył podpis pod zdjęciem, HE HE. Do rzeczy: zestawienie będzie zawierało 44 pozycje. Tylko te, które były dla mnie najlepsze w mijającym roku. Dlaczego taka, a nie inna, liczba? Spójrz na obraz, a jeśli jeszcze nie wiesz dlaczego, to...

Patrz! – ha! – to dziecię uszło – rośnie – to obrońca!
Wskrzesiciel narodu,
Z matki obcej; krew jego dawne bohatery,
A imię jego będzie czterdzieści i cztery.

i...

Nad ludy i nad króle podniesiony;
Na trzech stoi koronach, a sam bez korony;
A życie jego – trud trudów,
A tytuł jego – lud ludów;
Z matki obcej, krew jego dawne bohatery,
A imię jego czterdzieści i cztery.

Nie, nie słucham Kalibra (tak se myślę, że nie słuchałem żadnej z ich płyt ze 2-3 lata pewno...). "Widzenie Księdza Piotra" to chyba najlepszy fragment trzeciej części Dziadów Mickiewicza. Dlatego.

Kiedy? Zaczynam publikować po nowym roku, czyli od 2 stycznia. Rozkład jazdy wygląda następująco:

2 stycznia: 44-34

3 stycznia: 33-24

4 stycznia: 23-14

5 stycznia: 13-4

6 stycznia: ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI

9 stycznia: o pastuchach, które nie "weszły".

Tak to wygląda. W tygodniu nie będzie żadnych wpisów. Do zobaczenia 2 stycznia.

PS
Z ciekawostek mogę powiedzieć, że towarzystwo będzie międzynarodowe: jak "dobrze pójdzie" to i przedstawiciele sześciu państw będą.

Duże Pe - Nowoczesny Hip-Hop Vol. 2

2011-12-19T22:05:00.000+01:00

Duże Pe
Nowoczesny Hip-Hop Vol. 2
My Music, 2011

Stare > nowe

Plan był banalny - trochę starych zwrotek wrzucić na nowe instrumentale i zrobić z tego rzecz, jakich jest bardzo mało w polskim rapie. O ile w ogóle takowe są. W moim skromnym mniemaniu się to udało i to z nawiązką.

Abstrahując od tego jaką postacią jest Pe (mnie to w ogóle strasznie dziwi ta nagonka na jego, bądź co bądź, sympatyczną osobę), projekt pt. Nowoczesny Hip-Hop Vol. 2 wypadałoby raczej sprawdzić. Siedzenie cały czas w jednej stylistyce rzadko co komu wychodzi na dobre, a autor klasycznego Sinusa po raz kolejny udowadnia, że jest postacią dość uniwersalną jak na polskie warunki.

Tak jak wspominałem - warstwa tekstowa w zdecydowanej większości opiera się na znanych już zwrotkach. Fani znają je na pewno, a pochodzą z Zapisków z Życia na Terytorium Wroga, Sinusa, albumów Zbyla, Masali i Cinq G. Na trackliście znalazł się też kawałek inspirowany utworem "Boom Boom Boom" Outhere Brothers i jako "nowość" wcale nie odbiega od reszty. Tekstowo zadanie zostało spełnione, aczkolwiek czasem aż się prosi pod inne liryki pod taką muzykę.

W przypadku Nowoczesnego Hip-Hopu Vol. 2 słowo "muzyka" jest kluczem. Bardzo mocno inspirowane brytyjską sceną grime'ową i klubową brzmienie jest dosyć trudne w odbiorze dla konserwatywnego fana hip-hopu (o ile takie osobniki w ogóle po tą sięgną). Jest to też strasznie problematyczne, ponieważ audytorium będzie z całą pewnością ograniczone, ale trafi do tych, do których ma trafić.

Jak z tym jest? Nie jestem znawcą takich brzmień, ale bardzo przyjemnie mi się tego słucha, zwłaszcza że umiejętności na mikrofonie "wypadają" tutaj ZNAKOMICIE. Przygoda tym z albumem co prawda nie przypominała mi moich ulubionych dokonań niektórych Brytyjczyków jak np. Ty, The Streets czy Lewis Parker (w tym ostatnim przypadku jest to przecież wiadome), ale miałem wrażenie jakbym przebywał w pewną sobotnią noc w małym, zadymionym londyńskim klubie pełnym hipsterów i innych podobnych osób. Mocne perkusje, wszechobecna elektronika i mordercze tempo tworzą całkiem przyjemny soundtrack do wyobrażeń o "tamtejszej młodzieży".

Największy problem z tą płytą jest taki, że tak naprawdę jest ona przeznaczona dla wąskiego grona odbiorców - dla tych, co się lubują w takich dźwiękach i dla "otwartych". Reszta z pewnością potraktuje to jako żart i kolejne "sprzedanie się" na polskiej scenie. Uwierzcie, wcale to nie jest w tym przypadku złe. Można się "sprzedać", ale z klasą, jak to zrobił Pe, w przeciwieństwie do niektórych realistów discopolowych.

Ocena: 3,5 / 5

O podsumowaniu

2011-12-16T10:32:00.002+01:00

Tak sobie siedzę i zbieram tytuły, które znajdą się na listach w moim podsumowaniu roku. Powiem szczerze, że w tym roku kłopot jest chyba jeszcze większy niż w poprzednim. Zastanawiam się czy nie zrobić przypadkiem dwóch: tych najlepszych i tych odrzuconych, które w jakiś tam cudowny sposób nie załapały się do tych pierwszych. A sporo by tego było... Co jak co, ale lubię takie problemy.

Termin to prawdopodobnie końcówka tego roku, tak jak zawsze. Informacje podam na dniach.

Vadim, Medeiros i Polacy

2011-12-13T10:46:00.000+01:00

Nie wiem, nie widziałem jeszcze takiej informacji, albo źle szukałem, ale mam całkiem ciekawego newsa. A więc... Jest takie "coś" jak EtRecs. Jest tam m.in. trójka producentów: Brus i duet Złote Twarze (Golden i Bez Twarzy) i właśnie na tę trójkę w tym momencie warto zwrócić uwagę.

Zacznę od tego pierwszego. Otóż Brus wyprodukował oficjalny remix kawałka "K38" Mr. J. Medeirosa, który możecie posłuchać pod tym adresem. Szczerze powiedziawszy nawet mi się podoba.

Druga wiadomość, chyba trochę ważniejsza, to nawiązanie współpracy z polskiego duetu z grupą The Electric, która została założona przez DJ'a Vadima. Wraz z nim, do składu należą raper Pugs Atomz i wokalistka Sabrina Jade. Nasi popełnili dwa remiksy, a jeszcze jeden dołożył... Brus. O tym, jak to wyszło, możecie się przekonać tutaj (z klipem), tutaj (również z klipem) i tutaj.

Aha, tak w ogóle te potraktujcie te informacje jako zapowiedź pewnej epki. Wiem trochę więcej , ale na razie nie mówię, żeby nie zapeszać. Raczej warto poczekać.

Król wrócił

2011-12-12T11:37:00.001+01:00

Info trochę spóźnione (o jakiś tydzień), wszyscy o nim wiedzą, wszyscy się cieszą, prawie wszystkim się podoba. Ja akurat jestem w opozycji do grupy nazwanej przeze mnie "prawie wszyscy". Co mnie "boli"?

Król wrócił, to mnie cieszy najbardziej. Jak dla mnie jego forma i jest tą z wysokości The Art of Storytelling. Ponawiam pytanie - co mnie boli najbardziej? DJ Premier.

Już dawno przestałem się interesować poczynaniami Premiera, ale paradoksalnie sprawdzam wszystko co zrobi. Wiem, ten niepodrabialny styl, bla, bla, bla. Ile tak można? Nie oczekuję od niego, żeby zaraz robił kawałki zgoła inne od reszty, żeby nie daj Boże bawił się w południowe cykacze, ale litości - ILE MOŻNA CAŁY CZAS ROBIĆ WSZYSTKO NA JEDNO KOPYTO?

Zacietrzewieni premierowcy dalej będą się mnie starali przekonać, że to jest "dobre", że takie "miało być" itd. Sorry, nie dla mnie.

Utwór poniżej.

Klasyk

2011-12-07T20:22:00.001+01:00

W najbliższy piątek o godzinie 17. Serwis popkiller.pl. Wiecie co macie robić.

Podsumowanie

2011-12-02T22:24:00.001+01:00

Dostałem już kilka pytań odnośnie tego, czy na blogu pojawi się podsumowanie roku. Oczywiście, pojawi się. Prawdopodobny termin = standardowy. Koniec roku, początek następnego. Coś w ten deseń. Jak ma to wyglądać? Jeszcze nie wiem, choć jakieś pomysły już mi chodzą po głowie.

Co jak co, ale 2011 jest bardzo, bardzo udany dla rapu. Kto wie czy nie jest lepszy od poprzedniego? Powoli zabieram się już za opis poszczególnych płyt, jest tego trochę...

Tomasz Andersen - Wbrew Wskazówkom

2011-11-30T12:48:00.001+01:00

Tomasz Andersen
Wbrew Wskazówkom
Blend Records, 2011

Fantasy czy science fiction?

Dla mnie wybór oczywisty - fantasy. Zawsze bliżej mi było do literatury i gier, w których jedną z głównych ról odgrywali rycerze, smoki i inne stwory. Science fiction traktowałem trochę po macoszemu, co nie oznacza, że nie chciałem mieć z tym gatunkiem styczności. Parę dni temu okazało się, że jednak warto czasem o nią zahaczyć.

Wbrew Wskazówkom jest z całą pewnością jednym z najlepszych polskich koncept albumów jakie kiedykolwiek słyszałem. Historia tocząca się w "średnio odległej" przyszłości, w 2071 roku. Dzwoni telefon z dziwnym zamówieniem itd. Całej fabuły nie chcę streszczać, warto ją poznać samemu. Pragnę zaznaczyć, że warto się w nią zagłębiać, pomimo że nie jest wcale taka łatwa do interpretacji. Żeby ją dokładnie poznać potrzeba kilku odsłuchów.

O ile linia fabularna oscyluje wokół maksymalnej oceny, to już sprawy techniczne mają się trochę gorzej. Ci, którzy znają Tomasza Andersena a.k.a. Roszję a.k.a. Jarosza, zapewne wiedzą, że głos i flow nie są jego najmocniejszymi atrybutami. Mi osobiście nie przeszkadzają, ponieważ bardziej go cenię za intelekt i teksty, czego przykładem niech będzie poprzedni akapit.

Sporym zaskoczeniem jest muzyka, której w dużej ilości autorem jest sam Andersen. Jest funkowo z lekkim futurystycznym zabarwieniem, ale na dłuższą metę nie potrafiła przykuć mojej uwagi. Zdecydowanie najlepsza jest tam, gdzie do pomocy pojawia się DJ Name (a jest to aż 5 kawałków) i solowy popis daje Magierski - synonim wielkiej klasy.

Mocno wkręcający, trochę denerwujący i zmuszający do słuchania w skupieniu. Co jak co, ale mimo swoich wad, Wbrew Wskazówkom bije na głowę bardzo mocno przereklamowane Tylko Dla Dorosłych pewnego łódzkiego rapera...

Ocena: 3,5 / 5

Późno w nocy, ale piszę

2011-11-21T03:36:00.001+01:00

Dwie godziny snu widocznie dzisiaj mi wystarczyły. Wszystkiego co miałem zrobić w niedzielę, nie zrobiłem, chociaż próbowałem. Stąd może ten krótki odpoczynek? Ale żeby nie tracić czas pracuję nad trzema recenzjami i jednym dłuższym tekstem. Trochę dla siebie, trochę na Popkillera i we wtorek tam będzie pierwszy efekt nocnej pracy.

YC the Cynic - Fall FWD

2011-11-16T00:00:00.000+01:00

YC the Cynic
Fall FWD
Self released, 2011

Brałem w ciemno...

I chyba trochę się przeliczyłem z tym całym Fall FWD. YC the Cynica wcześniej w ogóle nie znałem. Pierwszy raz jego ksywkę zobaczyłem na trackliście najnowszego albumu J-Live'a - S.P.T.A. (Said Person of That Ability). Z czystej ciekawości postanowiłem poszukać jakiś informacji o nim i w ten oto sposób natrafiłem na jego bandcampa. Zobaczyłem, że w marcu tego roku wydał darmowy album. "Co mi szkodzi?" - pomyślałem. Jednak zaszkodziło.

Aż tak tragicznie to może nie jest, jakby mogło się wydawać. YC jest do bólu przeciętny i człowiek tylko zastanawia się, czemu taki J-live zaprosił go na swój album (btw jeszcze nie zdążyłem sprawdzić)? Raper, który nie ma do zaoferowania kompletnie nic, z bardzo denerwującym flow i głosem przypominającym skrzyżowanie kilku oldschoolowych MC's. Poziomu nawijki nie ratują także goście, w tym Scienze, który w tamtym roku wypuścił całkiem niezły Hall Pass. Nuda, nuda, nuda.

Muzycznie też nie jest najlepiej. Taka mieszanka trueschoolowego brzmienia z momentami futurystycznego zabarwienia i ukłonem w stronę mainstreamowych beatów. Brzmi to trochę komicznie i nie wiem czy taki był zamiar autora czy to po prostu niewypał. Szkoda też, że nie znalazłem żadnej informacji, kto jest ich autorem.... Po raz kolejny - nuda, nuda, nuda.

Szkoda czasu, miałka i bardzo, ale to bardzo, przeciętna muzyka. Zbiór jakiś 15 kawałków, które mnie tak wynudziły jak kilka niemieckich techno-rap albumów, jakie miałem okazję w życiu posłuchać. Jeśli tak mają wyglądać kompilację od nowych twarzy, to lepiej nie ryzykować z przyciskiem "download". Kolejny przeciętniak, który na dobrą sprawę jakoś nie przeszkadza w życiu codziennym, a przynajmniej z chodzeniem po ulicy ze słuchawkami na uszach.

Ocena: 2,5 / 5

Boom bap w piątek

2011-11-15T14:45:00.001+01:00

Wczoraj pisałem o jednej imprezie, dzisiaj dam info o drugiej, na której warto być. W najbliższy piątek, o 20 "bawimy się do oporu w klubie Tabu przy ulicy Merliniego 4 (przy basenach Warszawianki)". Jak się domyślacie, ta "zabawa" skończy się dnia następnego. Będzie jakiś tam Hurragun, Mi-La i Sista Flo, ale mniejsza o to. NAJWAŻNIEJSZY będzie koncert Jeżozwierza promujący jego legalny debiut - Pan Kolczasty. Wiecie że tym typkiem trochę się jaram, w ciemno stawiam, że album będzie co najmniej dobry itd. Aaa, imprezę rozkręcą DJ Spike (ten z Siły Dźwięq) i DJ Black Belt Greg. Organizatorzy mówią, że są niezawodni, więc pozostaje im uwierzyć. Plakatu nie daję, bo nie mam zdjęcia w wysokiej rozdzielczości, ale wpadajcie na Facebooka po więcej informacji (15 zł wstęp).

Zaproszenie na Lavoholics

2011-11-14T09:32:00.001+01:00

Dawno temu powiedziałem sobie, że nie będę dawał postów, które promują jakieś słabe i marne festiwale bądź koncerty. Takie, które nie są warte nawet tych dwóch złotych (za tyle to można np. Perłę albo Łomżę w promocji znaleźć). A raz na jakiś czas dostaje maile, z propozycją "promocji" danego wydarzenia.

Postanowienia swego nie złamałem. Widzieliście tutaj kiedyś zaproszenie na jakieś gówno?* Nie. Pisałem o kempach, arenach itp., bo to było dobre. Teraz przychodzi pora na Lavoholics.

Sprawa jest bardzo prosta - lubię (nawet bardzo) Ortegę, Reno, Joneszów. Mielzky, Spinache i Procent są spoko. Frank Nino i Kuki Monstah - nie znam.

Wydarzenie szykuje się ciekawe, bo sami zapewne wiecie, jaki zapał koncertowy prezentują niektóre osoby wymienione powyżej. Tutaj trochę info od organizatorów:

16 grudnia 2011 roku w Palladium w Warszawie odbędzie się wyjątkowy koncert. Po raz pierwszy i ostatni na jednej scenie wystąpią artyści z Kanady i różnych części Polski: Ortega Cartel (Patr00, Piter), Lavoholics (Spinache, Reno, Proceente, Mielzky), The Jonesz (Patr00, Jesse Maxwell) oraz gościnnie Frank Nino, Karma Atchykah & DJ Shash'U, Cezet (Thinkadelic), Emazet i Lilu. Koncert jest podziękowaniem dla publiczności za wsparcie, jakiego udzieliła mieszkającym w Monterealu członkom Ortega Cartel. Przez 7 lat działalności zespołu Patr00 i Piter oddali w ręce fanów 5 płyt – w tym czasie nie zagrali ani jednego koncertu i stronili od wywiadów. Twórczość tych artystów rozwija się w sposób spontaniczny, a ich wspólna praca najczęściej przyjmuje formę jamów w ich kanadyjskim studio. Patr00 i Piter tworzą utwory pozornie niedopracowane, nadając im klimat starych nagrań z początków rapu w Polsce.

Trochę historii Lavoholics...

Lavoholics to artyści oraz publiczność połączeni miłością do muzyki. Wspólna praca Spinache, Reno, Proceente i Mielzky’ego rozpoczęła się od gościnnego występu na płycie "Lavorama" Ortega Cartel (2009 Asfalt Records). Ortega Cartel to Patr00 i Piter, którzy mieszkają w Montealu, gdzie tworzą muzykę i obrazy wideo. Z inicjatywy Pawła "Spinache" Grabowskiego 22 kwietnia w Łodzi odbył się koncert Lavoholics®, na którym fani po raz pierwszy na żywo usłyszeli utwory z płyty "Lavorama". Spinache w kulminacyjnym momencie koncertu zadzwonił do Patr00 - skandująca publiczność domagała się kolejnych produkcji od Ortega Cartel oraz pierwszego koncertu w 8-letniej historii tego zespołu [relacja z koncertu]. Na fali wydarzenia powstał ruch społeczny. Coraz liczniejsza grupa fanów zaczęła identyfikować się z działaniami Lavoholików oraz wspólnie zachęcać Patr00 i Pitera do zagrania koncertu w Polsce i wydania kolejnych produkcji muzycznych. Artyści występujący w Łodzi: Spinache (Łódź), Reno (Łódź), Proceente (Warszawa) i Mielzky (Sopot), poznali się na próbie, dzień przed koncertem. Pochodzą z różnych miast i mają różne doświadczenia muzyczne wyniesione z solowej twórczości. Spotkanie artystów doprowadziło do powstania wspólnego utworu "Dobry dzień" nagranego przez Reno i Spinache [wideoklip]. Na składance Aloha 40% wydawanej przez Proceente (26.11.2011) znajdzie się kolejny wspólny utwór "Nie ma emocji nie ma rapu", nagrany przez: Patr00, Pitera, Spinache, Reno, Proceente, Mielzky’ego oraz Franka Nino – utwór zapowiada koncert, który odbędzie się 16 grudnia w warszawskim Palladium [zapowiedź koncertu].

Więcej informacji na:
www.lavoholics.com
www.facebook.com/lavoholics
www.youtube.com/lavoholics
www.twitter.com/lavoholics

Ode mnie w sumie tyle, bo po co się rozpisywać? Nie pozostaje nic innego, jak się cieszyć.

* Drodzy organizatorzy (niektórzy). Jeśli to czytacie, to zapewne już wiecie, dlaczego olałem Wasze materiały prasowe. Nie promuję pierdolonego gówna.

Jay-Z / Kanye West - Watch the Throne

2011-11-12T21:30:00.000+01:00

Jay-Z / Kanye West
Watch the Throne
Def Jam / Roc-A-Fella / Roc Nation, 2011

Lepiej późno (ta recka) niż wcale...

Czekali wszyscy, czekałem i ja. Do projektu podchodziłem z małą rezerwą... Nie, poczekaj. Trochę inaczej. Spodziewałem się, że dostanę dobry album i taki właśnie wpadł w moje ręce. Nie otrzymałem nic, co by mnie rozczarowało. Podziałało to też w drugą stronę - nie dostałem nic, co by mnie zaskoczyło na plus. Miało tak dla mnie być. Ma się nosa, co?

Sprawa była bardzo prosta - Jay i Kanye byli w wielkiej formie i wiedzieli kiedy "to" wydać. Udało im się, ale bez jakiejś fanaberii wybitności, którą niektórzy zaczęli używać wobec Watch the Throne. To jest zdecydowanie na wyrost, choć trzeba przyznać, że miejscami mamy do czynienia z poziomem, który piastuje arcywysokie miejsca na moich ulubionych listach (weźmy np. "Why I Love You").

Warstwa liryczna nie przynosi nam jakiś większych przebłysków obydwu panów. O, jest fajnie, luźno, wszechobecny przepych i masoneria. Jesteśmy czarnuchami, którzy się wybili, więc możesz nam teraz pozazdrościć tego wszystkiego. Szczególnie rozwalanego i przerabianego na waszych oczach Maybacha w klipie do "Otis" (notabene jest to track, którego wręcz nienawidzę). "Dzieciątko Jezus, uuu, słodka Maryja, uuu" - to też wszystko brzmi komicznie, szczególnie tłumacząc na nasz piękny język. Wokalne zawodzenie Franka Oceana dodaje tylko kolejnych powodów do śmiechu w momencie refrenu "Made in America".

Właśnie, "Otis" i "Made in America" są dla mnie jedynymi słabymi momentami. W opozycji do tego na highlight wyrastają zdecydowanie (chronologicznie) "No Church in the Wild", "Who Gon Stop Me" i najlepszy z tego bogatego zestawu "Murder to Excellence", oparty na ciekawym koncepcie, nie tylko lirycznym, ale przede wszystkim "dźwiękowym".

Spodziewałby się kiedyś ktoś, że Swizz Beatz da lepszy podkład niż S1? I to w jednym kawałku! A myślałby kto, że spod jego ręki wyjdzie najlepszy beat na albumie? Byłbym ostatnią osobą na świecie, która by tak powiedziała, i chyba nadszedł ten moment. Produkcyjnie, człowiek do którego czuję obrzydzenie, pozamiatał na Watch the Throne. Podzielenie "Murder to Excellence" na dwie części wyszło znakomicie. Jego pierwszy part sprawia, że bardzo nielubiany przeze mnie producent wyprzedza Westa, będącego w formie z ostatniego solo (chociaż bez takiego bogactwa dźwięków i harmonii). Trochę jest tu kombinowania, ale wszystko jest nieźle wymieszane. Czuć pomoc innych (Neptunes, Mike Dean), ten własny styl, który wnieśli do produkcji. Ciekawe wydaje się też zestawienie niektórych sampli: całkiem nowe, jak Flux Pavilion (2011) w "Who Gon Stop Me", i te starsze - Vangelis (1981) w "Illest Motherfucker Alive".

Oczywiście nie jest to poziom My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Jest to taki Blueprint 3, tylko z o niebo lepszymi beatami. Nie zapominajmy też o MAŁEJ zamianie ról - to właśnie tutaj Hova przestaje czuć się gospodarzem, bo tylko wpadł z wizytą do ozłoconego królestwa Westa. Ten chyba lepiej się tutaj czuje. Luksusowy rap dla wszystkich.

Ocena: 4 / 5

Nowy bajer

2011-11-07T20:39:00.003+01:00

Możecie teraz przeglądać i czytać bloga na komórkach w wersji mobilnej. Całkiem ładnie to wygląda.

Wszystko w podziemiu dla Ortegi

2011-11-04T09:34:00.004+01:00

Zdjęcie pochodzi z profilu Lavoholics na facebooku.

Nudno, szaro, straszna mgła za oknem, więc trochę słońca na pewno wniesie Ortega Cartel.

13 minut maksymalnie zajebistej muzyki od PEWNEJ i uznanej marki. Odsłuch, download - poniżej w Soundcloudzie.

Ortega Cartel "Podziemne Wszystko" Vol.1 // year 2005 // by Sixteen Pads

B.O.K. - W Stronę Zmiany

2011-11-01T21:18:00.000+01:00

B.O.K
W Stronę Zmiany
My Music, 2011

Kolejny, trochę jednak ambitniejszy, projekt w My Music.

Katalog My Music jest mocno zróżnicowany, sami przyznacie. Eldo obok Mezo i Libera? Teraz do tego pierwszego dołączył Bisz z ekipą. Wiem, nie można zbytnio generalizować, ale jeśli wytwórnia "transferuje" do siebie coraz to ciekawszych artystów, to należy o tym wspomnieć i przede wszystkim pochwalić. Wejście w świat mainstreamu, autorom W Stronę Zmiany wyszło na dobre.

Pamiętam jak 3 lata temu kupiłem w ciemno Ballady, Hymny i Hity ze względu na Bisza. Poznałem go trochę wcześniej. Domyślacie się skąd? Tak, znakomita epka, nagrana wraz z Kosą - Zimy EP. Materiał spodobał mi się na tyle, że zacząłem jeszcze bardziej interesować się poczynaniami tego chłopaka i zacząłem grzebać. W ten oto sposób trafiłem na B.O.K. i odkryłem kolejną perełkę, jaką był/jest Oer. Jego produkcje połączone z wrażliwością i tekstami wspomnianego wcześniej rapera, tworzyły spójną całość, co jakiś czas "psutą" przez Kaya. Mam być szczery? Słaby wokalista i strasznie denerwujący. Proporcja zajebistości materiału rozkładała się na 2/3.

Teraz mamy inny problem - ta proporcja rozkłada się na połowę. Do wokalisty dołącza DJ Paulo. Te dwie postacie są największymi wadami krążka. Mówię dalej to otwarcie - Kay nie potrafi śpiewać w ogóle. Jego maniera w głosie skutecznie przeszkadza w słuchaniu. Naprawdę nie potrafię skojarzyć tak na szybko osoby, która by mnie AŻ TAK zniechęcała do poznawania nowej płyty. On jest najgorszy, naprawdę.

Drugi problem - DJ Paulo. "On w ogóle tutaj jest?" - po pierwszych odsłuchach zadawałem sobie takie pytanie. Miałem wielki problem sobie o nim przypomnieć, co nie powinno najlepiej o nim świadczyć. Dopiero po kilku razach zacząłem odkrywać jego pracę. Jest dość przeciętna, nie wybija się niczym szczególnym. Ot, taka rzemieślnicza robota jakich wiele na innych polskich produkcjach.

Zdecydowanie największy plus tej produkcji to Bisz oraz Oer. Pierwszy, który potrafi zarzucić fantastyczny koncept, bardzo mocne całe zwrotki i piekielne pojedyncze wersy. Co z tego, że flow kuleje? Od pokazywania umiejętności są inni. Absolutna ekstraklasa, jeśli chodzi o songwritting w polskim rapie. Radzę sprawdzić wszystkie 23 (!) kawałki pod względem tekstowym, a szczególną uwagę przukuć do storytellingów. C.U.D.

Harmonia - to słowo najlepiej powinno opisać idealną spójność występującą między warstwą tekstową a muzyką. Oer dwoi się i troi, żeby było dobrze i najczęściej wychodzi mu to dobrze. Są momenty, które są bardzo dobre, tak jak mocno inspirowane brytyjską sceną "Domino" czy klasycznie brzmiące "Wszystko Do Nas Wraca". Dziwne wrażenie sprawia "Pozwolisz?" - czy tylko ja tu czuję inspirację mesowo-bobairowym "Otwarciem"?

W Stronę Zmiany nie zaskoczyło mnie niczym. Spodziewałem się porządnej, solidnej płyty i taką właśnie dostałem. Największą wadą wcale nie jest Kay (naprawdę, mogłoby cię tutaj nie być, chłopie...), ale długość. Prawie całe CD jest zapełnione muzyką i gdyby skrócić to tak do 15-16 najlepszych kawałków ocena pewno poszybowałaby do góry. Mainstream potrzebuje też takich rzeczy, powinno trafić to do szerszego grona odbiorców. Aaa, jeszcze Paulo? On jest neutralny. I niech taki tutaj zostanie zapamiętany.

Ocena: 3 / 5

Te-Tris - Lot 2011

2011-10-30T23:26:00.000+01:00

Te-Tris
Lot 2011
Aptaun Records, 2011

Koncept? Zaraz, jaki koncept?!

Lubię Te-Trisa. Kurde, chyba gorzej nie da się zacząć recenzji. O swojej sympatii do tego kolegi wspominałem nieraz. Jakby się nie pisało: Tetris, TeTris czy Te-Tris. Lubię gościa.

Kilka razy zdarzyło mi się dostać maila typu: "Masz może album x? Ile chcesz?". Domyślacie się pewno, że kilkakrotnie na moją skrzynkę pocztową przychodziły takie oto wiadomości związane z zapytaniem o "katalog" chłopaka z Siemiatycz. Wiecie co? Nie kupiłem tylko reedycji Naturalnie. Po prostu - odpuściłem sobie. Nie wiem czy jest jeszcze dostępna, jakoś nie mam chęci na nią, mimo że ją uważam za wielkie dokonanie na tym naszym rapowym kurwidołku. Inaczej sprawy potoczyły się z Lotem 2011, który trafił w moje ręce tuż przed premierą.

Nie lubię być oszukiwany. Gdzie ten zapowiadany koncept? Skity o jednej tematyce i kilka luźnych numerów na różne tematy to jest ten album konceptualny? Proszę Was. Taką rzeczą było np. The Divorce Daghi, nie Lot 2011.

Album najprościej sklasyfikować gdzieś pomiędzy mocnym Dwuznacznie a bardzie "bitewnymi" obliczami Te-Trisa. Trochę lirycznych zapędów, trochę zaczepnych i "szorstkich" wersów na przemian ze wspomnianymi skitami, które są... słabe. Jak dla mnie - nie ujęło mnie to. Odbioru tego stanu rzeczy nie zmienia też booklet - fajny i przemyślany w tym przypadku. Akcja każdego kawałka dzieje się w innym miejscu? No okej, ale co ma "Prawo 2021" do Wenezueli? Nie zrozumcie mnie źle, tekstowo i skillowo jest naprawdę w porządku, ale wkurzyłem się (i nie pomyślcie, że wpływa to w jakikolwiek sposób na ocenę końcową!).

Rewolucyjnie jest za to w muzyce. Przyzwyczajony byłem do maksymalnie truskulowego brzmienia, a tu zdarzają się różnorakie eksperymenty, np. z elektroniką. Beaty, mimo doborowego wręcz zestawu producentów w osobach Bob Aira, Voskovych czy Qcieka (Qćka?!), zaskakują i charakterem jest im zdecydowanie bliżej mainstreamowym dźwiękom, aniżeli podziemiu. Ciekawa zmiana, na duży plus. Wiecie czemu? Za odwagę. Cenię takich ludzi.

Droga słuchaczko i drogi słuchaczu... Jeśli nie macie - kupcie. Jeśli macie - słuchajcie. Prościej się chyba nie da. Dostaliśmy solidny album, z dobrymi momentami, ale zostawiający pewien niedosyt.

Ocena: 3,5 / 5

Krótki wywiad...

2011-10-29T16:16:00.003+02:00

... ze mną. O czym? A o fantastycznym zespole samplowano-instrumentalno-wokalnym, jakim bez wątpienia jest Outkast. Dwóch ćpunów z Cadillaca. Tutaj lektura, nieskromnie polecam.

Pozycja klasyczna

2011-10-25T18:59:00.001+02:00

Zapraszam wszystkich w najbliższy piątek na Popkillera, gdzie to ukaże się moja recenzja pewnego albumu z poprzedniej dekady.

Liczby nie kłamią

2011-10-24T18:37:00.003+02:00

Z innej beczki. Wielkie dzięki za tak liczne odwiedziny - od mojego powrotu zagląda tu coraz więcej osób. Miłe.

Phonte - Charity Starts At Home

2011-10-18T21:17:00.001+02:00

Phonte
Charity Starts At Home
Foreign Exchange Music, 2011

Phonte solo, kanapki z fasolo.

Sprawa wydaje się być prosta i identyczna jak z ostatnim albumem People Under the Stairs - Phonte solo nie różni się niczym od dokonań Little Brother. Z całą pewnością najbliżej mu do ostatniego albumu grupy, tworzonej wraz z Big Poohem (trochę słabszym MC od niego), Leftback.

Standardowy zestaw producentów w osobach 9th Wondera i Khrysisa, modny ostatnio S1, "związany" z FE Music od dawna Zo! plus kilka innych postaci zapewniło oprawę muzyczną na dość wysokim poziomie. Problem jest tylko jeden - ile można słuchać pana Colemana na takich podkładach? Okej, rozumiem że takie najlepiej mu "leżą", ale to jest trochę monotonne. Przynajmniej dla mnie.

Sam raper nie najgorszy, w przeważającej większości z mocnymi momentami. On nie nudzi, chyba że dochodzisz drogi słuchaczu do "The Life of Kings" i słyszysz Evidence'a. Inni goście (m.in. Big K.R.I.T. i Pharoache Monch) wypadają różnie. Osobiście mi brakuje historii wywołującej ciarki na plecach, ale czy trzeba tego wymagać od takich produkcji? Raczej nie, bo tu miłość ma pierwszorzędne znaczenie. W każdej formie.

Dla fanów Little Brother i tym podobnych - jak znalazł. Dla tych co nie znają - warto się zapoznać z tą produkcją, m.in. dlatego, że to swoista podróż przez dyskografię Phonte zawarta w 12 kawałkach.

Ocena: 3,5/5

People Under the Stairs - Highlighter

2011-10-12T09:58:00.000+02:00

People Under the Stairs

Highlighter

Piecelock 70, 2011

"Nowy" album PUTSów, na razie w wersji cyfrowej.

To, dlaczego został użyty cudzysłów, powinien wiedzieć każdy, kto choć trochę interesuje się dokonaniami tejże grupy. Kto nie wie, od razu śpieszę z odpowiedzią - ich KAŻDY album jest TAKI SAM.

Nie jest to złe, wręcz przeciwnie, ponieważ już przed premierą, na wysokości zapowiedzi, wiem że będę się tym jarał. Nie inaczej jest tym razem. Płyta mi się podoba, miejscami bardzo, stawiam ją wysoko w ich dyskografii, ale do trzech ostatnich płyt nie ma podejścia.

Rapowanie o trawce, imprezach, winylach, przeszłości, beztroskim życiu w L.A., czyli w ich wypadku standard. Jakieś mniej istotne pomysły niż wcześniej, tylko cztery beaty od Double K, czego bardzo osobiście żałuję, ponieważ na Carried Away wysmażył moją ulubioną produkcję spod szyldu PUTS. A jak Thes One? Nieźle, standardowo można rzec.

Ich ósmy (!!!) już album całościowo jest po prostu dużo więcej jak solidny, ale chyba nie aż tak bardzo dobry jakby mogło się wydawać. Ja wielce żałuję, że Highlighter nie ukazał się na początku wakacji - idealne na podwieczorek.

Ocena: 3,5/5

Przegapifszy

2011-10-07T18:52:00.001+02:00

Zapraszam wszystkich w wyborczą niedzielę na Popkillera, na godzinę 16, gdzie będzie kolejny odcinek cyklu "Przegapifszy" popełniony przeze mnie.

Nirwana pod schodami?

2011-10-06T15:30:00.000+02:00

Słucham sobie właśnie nowego krążka People Under the Stairs pt. Highlighter. Jedna z moich ulubionych ekip, wiecie raczej. Co do jego poziomu nie chcę się na razie wypowiadać, słucham pierwszy raz, ale zatrzymałem się na utworze numer 16 - "Mean Spirited".

Sample czy "motywy" ich kawałków były bardzo często bardzo dobrze znane, ale tym razem spotkało mnie niezłe zaskoczenie. A może mi się tylko wydaje?

Kajam się #1: Dare iz a Darkside

2011-10-04T15:00:00.000+02:00

Dawno temu o tym pisałem i...

...oceniłem to za nisko, jak na tak dobry album. Krótko mówiąc: przesłuchałem kilka razy i odstawiłem na półkę. Wtedy wydawało mi się, że płycie brakuje sporo do debiutu i trzeciego longplaya Reggiego. Dare iz a Darkside jest po prostu inny.

Bardziej mroczny, cięższy i w ogóle z początku jakiś taki nieprzystępny. Ja przekonałem się do niego z czasem. Produkcja zyskała w moim oczach swoim niewiarygodnym klimatem. Takim, który wytwarza się pod warunkiem słuchanie w zaciemnionym pokoju. Rymy co prawda nie zyskały na wartości, produkcja trochę więcej, ale całokształt formuje tutaj jeden z najbardziej przepalonych albumów 1994 roku. Okładka też dużo mówi, a co sprytniejsza głowa powinna wiedzieć o co chodzi. TAKI to jest album, a jednak.

Pokajam się trochę.

2011-10-03T19:32:00.003+02:00

Jutro bądź pojutrze zacznę się kajać z "muzycznych błędów popełnionych" na blogu. Archiwum tego (na dowód żeby było) oczywiście parę dni temu zostawiłem, żeby nic było niedomówień. Ilość artów będzie ograniczona oczywiście, a zacznę od... Zobaczycie w ciągu kilkudziesięciu godzin.

A z innej beczki zabieram się właśnie za tekst na Popkillera na najbliższy weekend.

Thes One!

2011-10-02T00:00:00.000+02:00

Mega pozytywny gość, wiadomo. Krąży od jakiegoś czasu, ale dopiero ostatnio to "zauważyłem".

Wróciłem.

2011-09-30T19:51:00.002+02:00

Jak w tytule. Wracam, tak naprawdę. Nie powiem, ale brakowało mi trochę tego pisania, kontaktu z Wami itd. Przez ten czas zmieniło się trochę rzeczy w życiu, ale podejście w odbieraniu muzyki zostało takie same. Przynajmniej mi się tak wydaje.

Blog zmienia trochę swoją formułę - zobaczycie jaką. Drastyczne zmiany to nie będą, ale na pewno rzucą się w oczy. Miał być też nowy adres, ale cóż, wiecie jak to jest. Ilość czytelników i odwiedzin przekonała mnie do tego, żeby zostać tutaj. Mam nadzieję, że zrobiłem dobrze.

Zauważyliście też, że nie ma kilkuset postów (ok. 300!)? To co uznałem za niepotrzebne, po prostu kasowałem.

Zmian będzie jeszcze trochę - kilka rzeczy zostanie dodanych (i logo upiększone, a nie "robocze") itd., ale to na dniach. Czekajcie cierpliwie.

Do niedzieli.

Info.

2011-09-13T20:18:00.000+02:00

Start przewidziałem na 30 września. Tego roku jakbyś nie wiedział czy tam wiedziała. Pod tym adresem, obierając trochę inną formę niż dotychczas. Nie, nie chodzi tu o "niepisanie".

Czytając to pewno myślisz dlaczego tak zrobiłem. Miał być nowy adres, nowe zajawki itd., a tu kicha, bo zostaje to samo. Nie do końca, zobaczysz sama czy tam sama (wszystko jedno).

26 września blog na chwilę zamknę, żeby nikt nie patrzył.

Ten trzydziesty to termin to jest ostateczny, wracaj słuchać płyt, które kiedyś tam polecałem.

Ważna przyszłość RAPortu.

2011-07-26T10:33:00.000+02:00

Taki tytuł dałem specjalnie, żebyście mnie jeszcze bardziej "znielubili". Wkrótce (naprawdę) ruszy nowa inicjatywa z mojej strony. Start - koniec sierpnia, początek września.

Warszafski Deszcz - PraWFDepowiedziafszy

2011-07-13T07:03:00.001+02:00

KLIK.

DwaZera - Płyta z Czarnych Płyt

2011-03-24T20:08:00.000+01:00

Klik.

Krótko i na temat: Ink is My Drink

2011-03-22T20:00:00.000+01:00

Panacea
Ink is My Drink
Rawkus, 2006

Pamiętam czasy, kiedy ten krążek kosztował w płockim Empiku ok. 60 zł. Niedawno udało mi się go zakupić (w końcu!) w cenie bardzo, ale to bardzo, dobrej. Najlepiej wydane 14 zł w pierwszym kwartale tego roku? Pewno nie, ale radość jest.

Panacea to klasyczny duet MC-producent. Raw Poetic i K-Murdock. Pochodzą z Waszyngtonu. Stawiają na "klasyczny" hip-hop. Podobieństwa z Y Society nasuwają się same. Szkoda tylko, że czasem jeden i drugi trochę przynudza.

Raw Poetic nie operuje takim flow jak i konceptami jak Insight, a K-Murdock to taka wersja beta Damu. Co w nich takiego urzekającego? To, że te nudziarstwo i powielanie schematów słucha się z dużą przyjemnością. Naprawdę. I mimo małej senności materiału, jakaś dziwna siła sprawia, że trzeba się na nim skupić. To jest największa zaleta Ink is My Drink. A jakbym powiedział, że jest to jedna z ostatnich wielkich płyt Rawkusa? Dobra, wielkie to było Train of Thought. Bardzo dobrych płyt Rawkusa? Nie pomyliłbym się.

Krótko i na temat: Scars and Pain

2011-03-08T14:22:00.000+01:00

Jemini the Gifted One
Scars and Pain
Mercury, 1995

Niedawno wspominałem o świetnej epce T-Love. Czas na kolejną konkretną pozycję, być może nawet lepszą. Tym razem w "męskim" wydaniu (to tak na dzień kobiet).

Niektórzy mogą kojarzyć Jeminiego ze wspólnej płyty z Danger Mousem pt. Ghetto Pop Life z 2003 roku. Cofnijmy się 8 lat wstecz, po lepsze dzieło.

Jedyna, i co najgorsze, bardzo krótka epka - Scars and Pain. Raptem 7 tracków, ale tak kosmicznych i wykręconych, że cały potencjał rapera został wykorzystany maksymalnie. Kapitalne i poruszające "Story of My Life" (ten refren!), "Scars and Pain" czy "Brooklyn Kids (Dirty Mix)" to przykład tego, za co kocham tamten rap. Podane na jazzujących beatach Buckwilda (a ten typ w latach 94-97, to mistrz), charakterystycznych, zahaczających o Stress..., od Organized Konfusion i trzech mniej znanych kolesi (choć Minnesotę też niektórzy powinni kojarzyć).

Ciężko dostępne, a jak już to ceny horrendalne i tylko winyl z tego co się orientuję.

Tamta dekada.

2011-03-07T11:56:00.000+01:00

Niedawno na Popkillerze ukazało się podsumowanie minionej dekady* i z różnych przyczyn mój tekst się tam nie znalazł. Mam akurat ten przywilej, że prowadzę też własnego bloga, więc nie będzie to stratą i po konsultacjach z szefostwem daję go w tym miejscu. Uznajmy to jako bonus do tamtego artykułu.

Tekst jest oryginalny, taki, jaki miał się ukazać. Bez kolejności. Celowo pominąłem My Beautiful Dark Twisted Fantasy i Sir Luciousa... Przemyślenia z obecnej chwili pod Blackaliciousem. Smacznego.

- Y-Society Travel At Your Own Pace - niektórym przywróciło trochę wspomnień o latach 90, pozostałym pozwoliło się tam przenieść.

- Jay-Z Blueprint - mainstream wkroczył na nowy poziom, prawdziwy "powrót" do samplowanych beatów, rozpoczęcie produkcyjnych rządów Westa i Just Blaze'a. W tamtej dekadzie, album jednak niepobity.

- Madvillain Madvillainy - idealna chemia w kolaboracji dwóch artystów.

- Cannibal Ox Cold Vein - jeśli narkotyki były tak obecne w muzyce lat 60, to w takim razie Vast Aire i Vordul Mega kilkadziesiąt lat później, są już na bezwzględnym detoksie.

- OutKast Speakerboxxx/The Love Below - dwa odmienne spojrzenia na muzykę członków największego duetu w dziejach hip-hopu.

- Q-Tip Renaissance - piękny powrót do tego, za co kocham rap.

- Kanye West College Dropout - każdy kolejny album był minimalnie lepszy od poprzedniego, ale to tutaj Kanye wypłynął jako raper.

- Lil Wayne Carter III - od dwójki się zaczęło, ale część trzecia jest lepsza i wzmaga największe kontrowersje odnośnie Weezy'ego.

- The Streets Original Pirate Material - prosty, ale nie prostacki rap z UK.

- Blackalicious Blazing Arrow - być może najlepsza płyta z zachodu w mijającej dekadzie.

Tak to u mnie wyglądało dwa miesiące temu, kiedy oddawałem tekst. Nic by się teraz nie zmieniło. Krótko wyjaśniłem o co mniej więcej chodziło w wyborze danego albumu, ale gdyby były wątpliwości to...

Z Y Society sprawa jest prosta - Damu to Pete Rock, Premier, Buckwild i Da Beatminerz w jednej osobie, a Insight jest tak znakomitym raperem, że grzechem by było tego nie dać. Najlepsza płyta z Waszyngtonu jaka kiedykolwiek tam powstała (z ciekawostek: swoje wokale Insight rejestrował w Niemczech).

Podobnie jest z The Streets, Cannibal Ox, Blackalicious i Madvillainy. Original Pirate Material uważam za najlepszy obok drugiej płyty tego typa i debiutu Lewisa Parkera rap z UK (sorry Rascalowcy), a Vordul Mega z Vast Airem, Chief z Gabem i Madlib z Doomem, to takie same zabójcze kolabo jak Y Society.

Q-Tip piękny powrót i jeden z najlepszych we wszystkim, OutKast to OutKast - mistrzowie (choć solo Bg Boia w tym "dwupaku" jednak lepsze), a Hova dał LP najlepsze i basta. Co z Carterem i Westem?

Lil Wayne kontrowersyjny, ale poziomu trójki zaprzeczyć nikt nie może, choć więcej osób woli zapewne drugą część. Cóż, tam nie ma "Shoot Me Down" i "Playing with Fire". West z każdym albumem się rozkręcał, ale to właśnie tam zaczął, dlatego mój ukłon w stronę College Dropout.

* Nie wiem jak Wam, ale mi jednostki - "dekada" i "dziesięciolecie" - mylą się cały czas.

The Pharcyde - Labcabincalifornia

2011-03-05T17:50:00.004+01:00

The Pharcyde
Labcabincalifornia
Delicious Vinyl, 1995

Wiadomo od 16 lat, że ich debiut - Bizarre Ride II Pharcyde - jest z tych bardziej klasycznych, więc co z jego następcą?

Zabrzmi to głupio, ale jest jaki jest, a właśnie to debiutanckie Bizarre Ride II the Pharcyde jest jedną z nielicznych hip-hopowych płyt, które nazywane są klasykami absolutnymi, czyli takimi, dla których każde inne określenie jest najzwyczajniej w świecie krzywdzące. Takich płyt jest mało, bardzo mało (jeśli zaokrąglimy liczbę, to na moje oko będzie może ze 20 pozycji, z którymi nikt nie ma wątpliwości). Czyste 10.0, które pokazało całym Stanom (niech będzie - światu), że w dobie dominacji nurtu "G" na zachodnim wybrzeżu, można i tam nagrywać coś, co jest: wesołe/poważne, mądre/głupie itd. I nikt tu nie powie, że jest także dobre/~~słabe~~, bo przy tym drugim automatycznie włącza się funkcja przekreślenia. No.

Nagrać debiut - jedna rzecz. Nagrać dobry debiut - druga rzecz. Nagrać wybitny debiut - trzecia rzecz. The Pharcyde udała się ta trzecia. Jest i czwarta. Powtórzyć sukces wybitnego pierwowzoru - panteon. Udało się farsajdom połowicznie. Dlaczego?

Zaznaczę od razu, że mamy do czynienia z płytą wielką, aczkolwiek trochę kontrowersyjną. Dzieje się tak dlatego, że jest grono osób, które twierdzą, że The Pharcyde nie udźwignęło ciężaru nagrania drugiego tak wielkiego klasyka, co sugerują także skrajne oceny w prasie. Niewielu się to udało, jeszcze mniej osób przebiło swój pierwszy album.

Labcabincalifornia jest zgoła inna od "pierwowzoru". Jeśli przypomnimy sobie np. wcześniejsze single: "Ya Mama" wraz z "Passing Me By" i zestawimy je z tymi z 1995 roku: "Runnin'" i "Drop", to mamy doskonały dobry obraz zmiany klimatu nagrań The Pharcyde. Nie jest już tak luzacko i wesoło, jak dowiadywaliśmy się jak najwięcej o blantach czy szkolnym łamaniu serc, a Slimkid3 już nie bawi się tak często flow jak wcześniej (wejście w "Soul Flower (Remix)" jest wyznacznikiem najwyższej jakości w tej kwestii). Zmiany, changes.

Mi te zmiany się podobają (zaznaczę, że wolę debiut). Dzieje się tak dlatego, że Imani, Slimkid, Bootie Brown i Fatlip pokazali, że potrafią się obracać w różnej tematyce i cały czas znakomicie się im to udaje. Inna sprawa - dorośli. To też wziąć pod uwagę i docenić. Inaczej się nie da.

Różnice mamy też w muzyce. J-Swift (btw urodzony w... Madrycie) produkował znakomicie, zostawiając po siebie jedno z największych dzieł w historii tej kultury. Zaprzestanie z nim współpracy, zmusiło Pharcyde do szukania nowych postaci, godnych udźwignięcia ciężaru produkcji. Wybór padł na Diamonda D, M-Walka i J Dillę, dla którego było to otwarcie drzwi do swojej legendy. Oprócz wyżej wymienionych, swoje postanowi zrobić także sami raperzy i jak się okazało był to strzał w... dziewiątkę. Piękne "She Said", "Pharcyde" czy "Hey You" jednak nie wytrzymuje porównania z tym, co stworzył początkujący wtedy Jay Dee (dodatkowo polecam jego remix "Runnin'" z 1996 roku).

Tym, którzy z jakiś tam przyczyn (uznajmy że losowych) nie mają tej płyty w wersji fizycznej, ze swojej strony polecam wydanie europejskie Go! Beat zawierające dodatkowo dwa utwory: "Emerald Butterfl" i "Just Don't Matte". Nie jest to wcale taki zwykły dodatek, bo ich poziom jest taki sam, jak tych zawartych w oryginalnej wersji. Wow.

Top3: "Pharcyde", "Runnin'", "Splattitorium".

Największy plus: ta magia, no i potrafili zmienić styl zostając cały czas na wysokim poziomie.

Największy minus: brak wesołych, spalonych (innym słońcem) chłopców.

Wokale: The Pharcyde, Ian Kamau.

Produkcja: The Pharcyde, J Dilla, Diamond D, M-Walk, L.A. Jay.

9.2

Krótko i na temat: 23:55

2011-03-01T20:31:00.001+01:00

HiFi Banda
23:55
Prosto, 2010

W Polsce też jest przecież rap, którego chce się słuchać, a to że HiFi Banda jest najlepszym obecnie polskim zespołem świadczy tylko... o dobrej polityce Prosto.

Odbiegając od komicznych rapów z warszawskiej oficyny pokroju Fu, Sokół bardzo dobrze postąpił (ostatnio bardzo dobra ruchy tej wytwórni), że dał "szansę" Dioxowi, Hadesowi, Czarnemu i Kebsowi. Mamy w końcu pierwszy uliczny skład, który naprawde miesza wszędzie i dobrze na tym wychodzi.

Niebywały progres Dioxa. Znakomity lirycznie, aczkolwiek z kulawym flow, Hades. Najbardziej uniwersalny obecnie producent w Polsce? Czarny. "Prawdziwy" DJ, czyli taki, który wie co ma robić - DJ Kebs.

Fakty, Ludzie, Pieniądze było jedną z najbardziej przeoczonych przeze mnie płyt z naszego kraju, więc na 23:55 czekałem. O dziwo (w sensie, że polskie produkcje, you know) zamówiłem preorder i... Wcale się nie zawiodłem. Oprócz tragicznych zwrotek (i ich stylu) Fokusa, brak tu jakichkolwiek słabych punktów. Wiecie to, bo słuchaliście. Czekam teraz na kolejny ruch wydawców - DwaZera.

Krótko i na temat: Don Cartagena

2011-02-22T00:00:00.000+01:00

Fat Joe
Don Cartagena
Atlantic, 1998

Moim skromnym zdaniem najlepszy album grubaska, czyli jakby nie patrzeć, najsłabszego ogniwa D.I.T.C.

Dla większości osób największym dokonaniem Grubego Jasia będą zapewne dwa pierwsze albumy. Dlaczego ja wybrałem akurat Don Cartagenę? Ponieważ to tutaj po raz pierwszy tak naprawdę zostaje ukazane prawdziwe oblicze tego kolesia. O ile debiut był maksymalnie "nowojorski", a Jealous One's Envy taką wypadkową pomiędzy pierwszym a trzecim krążkiem, to właśnie trójeczka jest dla mnie tą "naj".

Jak się spojrzy w creditsy, to może się wydawać, że ulicznego sznytu dodają trochę Buckwild, L.E.S. czy Dame Grease, ale nic bardziej mylnego! Bardziej przystępna forma niż zwykle, a swoje zachowuje tak naprawdę tylko Premier w jednym tracku.

Sam gospodarz słaby jest i tyle, goście znacznie podnoszą liryczny poziom płyty, a wejście Big Puna w "The Hidden Hand" jest jednym z moich ulubionych w rapie w ogóle.

Dwa zera i progres?

2011-02-21T00:38:00.000+01:00

"DwaZera" - czy można tak siebie nazwać i nie będzie to aktem samobójczym? Okazuje się, że tak.

Pod koniec lutego swoją premierę będzie miał album zatytułowany Płyta z Czarnych Płyt. Głupia nazwa c'nie (mi osobiście od razu przypomina się "oficyna" Rekord Rekods)? Jeszcze głupsza wydaje się być nazwa składu.

Czy na pewno są tak słabi? Nie. Singiel "Progres" mnie zachęca do sprawdzenia płyty i na pewno to zrobię. Co w nim takiego urzekającego? Prosta, aczkolwiek stylowa, uliczna nawijka. Niby nic odkrywczego, takich gości jest kilku. Na produkcjach HiFi Bandy, Rak i Tomasina pod względem rymów zaprezentowali się przyzwoicie. Tu jest podobnie, a i beat tego pierwszego jest też w takiej stylistyce, jaką ja najbardziej lubię. Styl na wysokości Premiera z Livin' Proof, z tą różnicą, że:

a) Premier to Premier i prawie każdy jest od niego gorszy,

b) Rak Raczej + Tomasina > Lil' Dap + Melachi the Nutcracker (od tej dwójki akurat prawie każdy jest lepszy).

No ale nie ma co robić jakichkolwiek porównań. Jak nie wierzycie, sprawdźcie singiel poniżej. Warto.

Tribjut.

2011-02-10T18:13:00.001+01:00

Zapewne wiecie kto odszedł od nas 5 lat temu, więc mały tribute.

Jedni nagrywają płyty na jego cześć, inni cały dzień słuchają jego nagrań i chodzą w koszulkach "J Dilla changed my life", ja natomiast zupełnie nieświadomie (ostatnio mylą mi się dni tygodnia) wczoraj zacząłem odświeżać sobie dyskografię Slum Village. Kontynuuję do dziś.

O samym Dilli więcej powie sZulc w swojej audycji w niedzielę (tu), być może wspomni też moje słowo i kilku innych postaci i artystów polskich, a dzisiaj ode mnie mój ulubiony track stworzony przez Jamesa. Tylko tyle, więcej z siebie nie zdołam wykrzesać.

Krótko i na temat: Return of the B-Girl

2011-02-08T20:05:00.004+01:00

T-Love
Return of the B-Girl
Pickininny Recordings, 1998

Często można spotkać się z przekonaniem, że EP jest o wiele słabsze od pełnoprawnego albumu i to, że kobiety słabiej rapują od facetów. W obu przypadkach jest to bzdura, a niedowiarki niech sprawdzą Return of the B-Girl.

Odnośnie pierwszej tezy, to tę epkę osobiście stawiam na równi z All Souled Out, Intoxicated Demons EP i The Spot (Remix EP). W drugim przypadku, to sam wolę słuchać rapujących kolesi (no homo), ale MC Lyte, Bahamadia czy Jean Grae to najwyższa półka. I T-Love też.

Zastanawiam się co jest tutaj lepsze? Twarda (w pozytywnym znaczeniu tego słowa) babka jaką jest Taura czy This Kid Named Miles - autor doskonałej (zaznaczam DOSKONAŁEJ) produkcji. Zadziora, którą mogę porównać z wcześniej wymienionymi paniami czy koleś mieszający funk z jazzem w zdumiewający sposób? A oprócz nich Chali 2na, Kool Keith i - uwaga! - Siah oraz Yeshua daPoED!

Dużo nie wyjaśniłem, ale warto poszukać dla tych 7/9 kawałków (zależne od wydania fizycznego). Jeszcze jedno - podobno winyl pięknie wydany.

Talib Kweli - Gutter Rainbows

2011-01-26T17:59:00.004+01:00

Talib Kweli
Gutter Rainbows
Blacksmith Music, 2010

Powrócił Bóg wszystkich truskuli z albumem dość nietypowym. "Digital only" będzie się spotykać coraz częściej, w takim razie postanowiłem wykorzystać swojego iPoda do oceny "przeżyć" z Gutter Rainbows. iTunes? Ok, look here, please.

Top3: tracki na pięć gwiazdek i niech będzie tytułowy/"Palookas". Do wyboru.

Największy plus: produkcja.

Największy minus: brak Hi-Teka i przeciętny Ski.

Wokale:

Talib Kweli, Sean Price, Nigel Hall, Kendra Ross, Outasight, Blaq Toven, Jean Grae, Chace Infinite + Mohombi, Iron Salomon (bonus tracks).

Produkcja:

88-Keys, M-Phazes, Shuko, Marco Polo, S1, Khrysis, 6th Sense, Ski Beatz, E. Jones, Nick Speed, Blaq Toven, Oh No, Maurice Brown + Ty Neg (bonus tracks).

7.9

Dream team. 2010: Bonus

2011-01-07T21:33:00.000+01:00

To, co nie weszło ostatecznie na listę (kolejność przypadkowa).

Daję od razu krótki opis, ze swoją opinią no i dlaczego to się tam nie znalazło.

Jake One/Freeway Stimulus Package - fajna płyta, ale chyba nie aż tak dobra, jak się niektórym wydaje. Było dużo lepszych rzeczy.

Scarface Dopeman Music - mistrz powrócił. Brany pod uwagę na samym początku przeze mnie, ale to jednak nie to...

A.G. Everything's Berri - jak wyżej - brałem pod uwagę na samym początku. Głupi byłem, bo oczywistym jest, że nie jest to na nawet top100. Mimo to lubię.

Lukatricks Czarne Złoto - jedna z lepszych polskich płyt, w tym mało ciekawym (rodzimym) roku.

Trek Life Everything Changed Nothing - Oddisee jest mistrzem, Trek Life dobrze. W ostatniej chwili osobiście to pożegnałem. Sprawdźcie, warto.

Rakaa Iriscience Crown Of Thorns - wcale nie gorsza połówka Dilated Peoples. Bardzo dobre teksty w opozycji do mało ciekawych beatów.

Devin the Dude Gotta Be Me - daje radę.

Sadistik & Kid Called Computer The Art of Dying - bardzo smutny ten Sadistik, nie lubię takich klimatów, ale produkcyjnie jest fantastycznie.

Black Sheep From the Black Pool of Genius - ooo, ale powrót! Sam Dres praktycznie nie zawodzi.

David Banner/9th Wonder Death of a Pop Star - myśleliśmy, żeby Bannera zamienić z Mursem, ale została jednak opcja z zachodu.

Oddisee Odd Winter - najlepsza z całych serii epek. Wspaniała, pożegnałem z największym bólem, bo to był mój wybór...

Diabolic Liar & A Thief - hmm... Tak wyszło.

Evidence I Don't Need Love - bez jaj. Za samo "Frame of Mind"? Eee...

Kero One Kinetic World - sentyment i sympatia robią swoje, ale prawdę mówiąc nie zasługiwało to na swoje miejsce na top50.

Złote Twarze/DJ Gondek - Remixtape Vol. 1 - polski rarytas. Remix "M.V.P." wolę niż oryginał, ale kawałek Nasa brzmi śmiesznie w stosunku do oryginału.

SoulChef Escapism - epka (wg niektórych LP) poprzedzająca była lepsza, ale na to też zwróćcie uwagę.

Rhyme Asylum Solitary Confinement - nie tylko z patriotycznych powodów było brane pod uwagę. Mocny album z UK.

PackFM I Fucking Hate Rappers - we mnie wzbudza skrajne uczucia.

Suff Daddy The Gin Diaries - szczerze? Zgłupiałem z tą nominacją. Przyjemny albumik z pięknym Porsche na okładce, ALE NI CHUJA NIE ZASŁUGUJE NAWET NA TOP200. Moja wina, ale chyba nie brałem tego na poważnie.

Hocus Pocus 16 Pieces - fanem tych panów nie byłem i być nie będę, ale przyznam że była to moja propozycja do listy. Jakoś nie trafiła, żadna strata.

Earl Sweatshirt EARL - ten dzieciak ma talent, to pewne, ale beaty mi się nie podobają w ogóle. Jak ktoś lubi future eksperymenty, to wie co ma robić.

M-Phazes Good Gracious - stary wyjadacz z Antypodów nie zawodzi nigdy. Tym razem też nie, ale trzeba było powiedzieć "pa pa".

Na koniec chciałbym wspomnieć o Pink Friday. Początkowo braliśmy w ciemno przed premierą. Jakie to szczęście, że w porę zdążyliśmy się "opamiętać" i tego pozbyć. Przeciętny album.

Być może też o czymś zapomniałem, ale chyba nie było to na tyle ważne, żeby teraz rozpaczać. Sobie i Wam życzę powtórki w 2011 i bólu głowy, dlaczego takie Stimulus Package nie znalazło do końca uznania. A to naprawdę fajny album.

Dream team. 2010: 10-1

2010-12-31T09:00:00.004+01:00

Serious shit. Najlepsi z najlepszych. Finał. Top10.

10. Lewis Parker/John Robinson
International Summers
Project Mooncircle

Trochę taki paradoks, że najlepszy boombapowy projekt tego roku nie pochodzi z Nowego Jorku (no, nie tak dosłownie, ale kto ma wiedzieć ten wie). O tym, jakimi artystami są Lewis Parker i John Robinson też nie ma co się rozpisywać. Połączenie wizji i inspiracji tych dwóch postaci wyszło GENIALNIE. Z tego miejsca stwierdzam, że International Summers jest najlepszym projektem, w jakim kiedykolwiek brał udział Parker. Wierzcie, ale jest to poziom Masquarades & Silhouettes, a czasami nawet go przebija. Krótko, tu wszystko jest zajebiste - rapu (z bardzo dobrym występem Cymarshall Lawa) aż do perfekcyjnych, jazzujących beatów. - Dawid

9. Kno
Death is Silent
QN5 Music

KNO z CunninLynguists nagrał solową płytę.

Jej tytuł to Death is Silent - ma bardzo ładną okładkę. Jest wyśmienicie wyprodukowana, choć z KNO słaby raper jest. Koniec.

.

Brawo Michał, to się wysiliłeś - co to powyżej to oczywiście standard we wszystkich "recenzjach" (jak na twarzoksiążce - "lubię to!" słowo, kocham po prostu). Zanim przejdę do tego co mnie najbardziej interesuje na tym krążku (zgadnijcie co to takiego?) - słów kilka o tym jakim raperem jest KNO.

Otóż widzicie, artysta (a takim KNO niewątpliwie jest), ma kurwa ten przywilej, który polega na tym, że może wyrzucać z siebie emocje, w dowolny sposób - i nie ważne, czy to chodzi o Kanye, który nagrywa 30 minutowe klipy i tylko (dajmy na to) ja, Calak i Sebol to kumamy, czy np. to KNO chwyta za majka i na swojej solowej płycie zasypuje nas niczym Doom, kurwa, zagadkowymi neologizmami typu "Emo-preemo" - błagam. Przy tym, co słyszę z ust KNO, przypominam sobie jak bardzo lubię Decona, który na tym krążku zdecydowanie pokazuje kto powinien trzymać mikrofon w CL.

A co do produkcji... - widzicie – ja może się nie kwalifikuję, do proszę Ja Was, raz, dwa, trzy – miana specjalisty w tey dziedzinie – ale KNO to jest moje top 5 producers ever. To co czułem, gdy pierwszy raz do uszu wpadło "Mic Like A Memory"...

Po kolejnych odsłuchach Death is Silent, to piękne, aczkolwiek smutne uczucie wracało - najlepiej wyprodukowany album w tym roku (pozdrawiam Pitchfork z tego miejsca).

To jest tak - ta płyta to nie jest rap - to jest prawdziwa muzyka (nie, żeby rap był fałszywą muzą) - chodzi mi o MUZYKĘ, taką wiecie, czystą, niedefiniowalną - jak kiedyś Fab Four, jak w elektronice Aphex Twin, jak w junglach Glodie, jak w jazzie Coltrane, jak w rocku Zeppelini - oczywiście w rapie też jest kilka takich pozycji. Pete Rock & CL, ATCQ, Outkast - und so weiter (z niem. "i tak dalej" przyp.).

Wiecie jaki sens ma muzyka? - pytam o każdą, tą z radia, z Twojego odtwarzacza maleńka, z płyt jakie Dawid ma na półce, DJ’e na woskach, czy tę którą Twoja kobieta widzi/słyszy na rotacji w MTV - wiesz jaki ona ma sens? Tylko jeden - ten, który my sami jej nadamy - a ja "swojej" płycie KNO nadaję piękny, wyjątkowy, poruszający i ważny sens.

Poza tym ma piękną okładkę, ale to już chyba mówiłem, c’nie? - sZulc

8. Curren$y
Pilot Talk
Def Jam

Halo, czy leci z nami pilot? Yessir. Za sterami powracający do formy Ski Beatz, który przygotował świetne tło dla leniwych, stylowych i mocno ujaranych historii 29-letniego debiutanta z przeszłością w Cash Money i No Limit. Bezsprzeczna czołówka tego roku i najmocniej przekatowany przeze mnie w te wakacje album. Wyłącz komputer, załóż słuchawki, wychilluj i odleć ze Spittą - podniebny znak jakości. - eMATeI

7. Wiz Khalifa
Kush & Orange Juice
Rostrum

Z chęcią przyznam się przed całym światem - to jest mój ulubiony album mijającego roku. Gdybym podsumowanie tworzył sam, na pierwszym miejscu bym umieścił właśnie Kush & Orange Juice. Wcale nie dzieło Westa, wcale nie Big Boia, wcale nie (wstaw tu dowolną nazwę). Kush & Orange Juice, to.

Dlaczego się zapytowywujecie? Śpieszę z odpowiedzią. Ano ponieważ żaden inny tegoroczny LP (dobra, EP również...) nie wprowadzał mnie w taki pozytywny nastrój. Idąc za Pitchforkiem: "for the most part, Kush & Orange Juice is a surprisingly relaxed and easy listen". Maksymalnie wyluzowany, chilloutujący rap ("Never Been"!!!) Wiza z drobną pomocą Curren$y'ego i Big K.R.I.T.a na znakomitych beatach... nołnejmów. Big Jerm, Crdo, E. Dan, Johnny Juliano, Kajmir Royale, Sermstyle, Sledgren. To oni. I na koniec dodam, że nazywanie streetalbumu w dzisiejszych czasach mikstejpem, jest profanacją np. takich taśm z Crooklynu. Nawet największe jak na razie dzieło Wiza to robi, popatrz jeden z drugim... - Dawid

6. Curren$y
Pilot Talk 2
Def Jam

Najłatwiej było by mi teraz skopiować tekst eMATeIa o części pierwszej Pilot Talk, bo w zasadzie dwójka czym się różni od mainstreamowego debiutu? Niczym. Dobra, jest bardziej spokojna i nie ma tutaj takich wyskoków jak "Audio Dope II" czy "King Kong" (skądinąd znakomite przecież utwory), ale właśnie te "wyskoki" decydują o wyższej lokacie dwójki. Jest jeszcze bardziej leniwie niż parę miesięcy wcześniej, jest trochę więcej producentów (a i Ski na spółę z The Senseis) i jest bardziej rozleniwiony gospodarz. No i ten singiel chyba bardziej nośny i lepiej oddający całą zawartość krążka niż "King Kong" i "Roasted". Nie wiem jak Wy, ale ja już wyczekuję nic nie robiąc na kanapie na część trzecią. - Dawid

5. Big K.R.I.T
K.R.I.T Wuz Here
self-released

Trochę ciężki to przypadek, bo to południe, a jak ja lubię południe to... K.R.I.T Wuz Here lubię bardzo. Gdyby nie było w tym roku jego ziomka od Pilot Talk, tytuł rookie of the year poleciałby do Mississippi. Big K.R.I.T. tym albumem potwierdził tylko, że jednym z najgorętszych towarów młodego pokolenia i w najbliższej przyszłości może mieć dużo do powiedzenia. I teraz pytanie - jako kto? Producent czy raper (bo z obydwu roli wywiązuje się znakomicie?). A może jedno i drugie? Jak tu oceniać "Glass House", "I Gotta Stay" czy "2000 & Beyond", skoro nie wiadomo na czym się skupić? Klasa, witamy takie postacie z otwartymi ramionami. Chleb i sól też się znajdą, choć to może być za mało, więc mu polejcie za to, co tutaj zrobił. - Dawid

4. Kid Cudi
Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager
GOOD Music

Lubię debiut Cudiego, ale ta płyta jest jeszcze lepsza. Przede wszystkim dużo spójniejsza niż zeszłoroczny krążek. Gdyby nie zupełnie niepotrzebne i niepasujące "Erase Me", mielibyśmy jeden z lepszych klimatycznie mainstreamowych albumów ostatnich lat. Narkotyki, alkohol, imprezy, ich efekty i na koniec nauczka - w skrócie tak przedstawia się historia tytułowego pana Ragera. Bywa psychodelicznie, bywa hedonistycznie, była śmieszno i straszno. Cudi wciąż ujmuje swoimi mruczandami, ale rapuje więcej i lepiej niż na debiucie. Szkoda tylko, że pierwsze dwa oficjalne single ni cholery nie oddają atmosfery płyty... - Grabiszczy

3. Damu the Fudgemunk
Supply for Demand
Redefinition Records

Bezapelacyjnie najlepszy hip-hopowy projekt tego roku, przypominający najlepsze lata rapu. How It Should Sound Volume 1 & 2 było cudowne, to prawda, ale to co zrobił Damu na Supply for Demand przechodzi po prostu ludzkie pojęcie. Sławą owiany jest już "DC Joint (Ward 4 Version)", wcale nie gorsze "Wonka Beat 4" czy nieziemskie " Don’t Do I" dające nadzieję na drugie Y Society.

Fudgemunk producentem jest prześwietnym i warto zaznaczyć, że jako raper spisuje się naprawdę dobrze. Na tyle dobrze, że moje wcześniejsze obawy o poziom jego twórczości w tej kwestii zostały rozwiane po odsłuchu tej pozycji. Do Insighta co prawda daleko, nie ta liga, ale o dziwo potrafi dobrze rapować. Supply for Demand to chwile absolutnej magii, przypominające to, za co kocham tę muzykę. - Dawid

2. Big Boi
Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty
Purple Ribbon/Def Jam

Problem z mainstreamem jest taki, że ilość wydawnictw rzadko idzie w parze w jakością. Myślę że Mr. Jones z Queensbridge wiem o czym mówię. Są jednak ludzie w tym "biznesie", którzy mało że nie dają ochłapów fanom, to na dodatek serwują płytę, pod którą bez większych oporów można podczepić łatkę "klasyk". Tak prawie zawsze było z Outkast. Od debiutu, przez - dla wielu - najlepsze ATLiens czy Aquemini (to z kolei mój faworyt) po podwójny album Speakerboxxx/The Love Below. Każda z tych pozycji to absolutny must have dla każdego świadomego słuchacza.

Na kolejną płytę pod szyldem Outkast przyjdzie nam trochę poczekać, ale na brak dobrej muzyki z Atlanty narzekać na pewno nie będziemy. Solowa płyta Dre to kwestia czasu, a póki co możemy podziwiać Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty, czyli solo tej bardziej konserwatywnej połowy najlepszego duetu jaki dał nam rap.

Gdyby ktoś mnie poprosił o ocenę Sir Lucious... w jednym z daniu to powiedziałbym "weź swój ulubiony numer i pomnóż przez 16" - tyle bowiem tracków liczy nowy Big Boi z czego każdy - absolutnie, bez wyjątku, każdy - ma potencjał żeby stać się hitem. Warto wspomnieć, że przy tej przebojowości płyty, daleka jest ona od plastiku, którym delektują się masy, a mimo to nie wyobrażam sobie osoby, której ten album może nie przypaść do gustu (tzn. wyobrażam, ale nie wygląda ona zbyt ciekawie).

Oprawa muzyczna jest wspaniała. Tak, "wspaniała", to najtrafniejsze określenie i w pełni oddaje to czego tu doświadczymy. Ktoś kiedyś mądrze napisał, że tak powinien brzmieć hip-hop w wydaniu Południa i ja się z tym w pełni zgadzam, mimo że fanem rapu z tej części Stanów nie jestem. Sam Big Boi też oczywiście nie zawodzi. Brzmi jak profesor za mikrofonem, który swoją charyzmą i flow mógłby wyszkolić całą scenę, a jednocześnie ma energię debiutanta co tworzy wprost niesamowity efekt w polaczeniu z bitami.

Bezsensem byłoby wymienianie najlepszego numeru z płyty, gdyż jak wcześniej napisałem, każdy z nich to Hit przez duże "H". Powiedzmy że "Follow Us", "Shine Blockas" i piękne "Be Still" z cudowną Janelle Monáe najbardziej mi zaimponowały.

Jednak pewien problem z oceną tej płyty mam. Sir Lucious... ewidentnie wskazuje kierunek, w którym podążać będzie hip-hop i pod tym względem jest to być może najważniejsza płyta tego roku. Jednak jest to kolejny krok w tył od tego brudnego rapu z lat 90 (chodzi o brzmienie). Jednym to się pewnie podoba, innym mniej - szczególnie tym którzy mówią że hip-hop skończył się w 94. To już kwestia osobistego ustosunkowania się do tych zmian. - Proks

1. Kanye West
My Dark Twisted Fantasy
Roc-A-Fella

Piękny, minutowy, oparty na instrumentach smyczkowych i pianinie wstęp przechodzący w niby standardowe, ale zwiastujące coś ciekawszego niż zwykle, popowe dęciaki. Rihanna zaczyna śpiewać, odsłaniając swoj talent wokalny spod sterty tandetnie napisanych "Umbrelli" i "Rudebwoyów". Wchodzące potem orchiestralne bębny wgniatają w fotel czy cokolwiek innego na czym siedzimy. Dwie zwrotki Westa są króciutkie, ale w całości zapadające w pamięć i wystarczające jako rapowy pierwiastek "All Of The Lights". Po wersach i refrenie utwór ten, zamiast kończyć się, dopiero jakby się zaczyna. Podkład ma więcej przejść niż Puławska dla pieszych, ale nic się nie korkuje. Kid Cudi i Fergie dobrze wykorzystują swoje parę chwil na tym tracku, kto wie czy wezmą jeszcze udział w czymś równie tak mocnym (słuchając ostatniego singla Black Eyed Peas w wypadku tej drugiej naprawdę można mieć wątpliwości). Alicia Keys daje znać o sobie swym niepowtarzalnym zawyciem. Elton John na pianinie. O, w mordę."All Of The Lights" swoją epickością (posłuchajcie sobie tego albumu i więcej nie nadużywajcie zwrotu, że coś jest "epickie" - przy tym albumie nie jest) zrobiło na mnie największe wrażenie, stąd ten akapit. Jednak każdy utwór na My Beautiful Dark Twisted Fantasy zasługuje na dłuższy, krótszy, ale osobny fragment recenzji. Czasu szkoda, a poza tym to co nowego można dodać w temacie po lawinie prześwietnych recenzji? Gdybym tutaj pisał kolejne peany na cześć stojącego na wyższym poziomie w stosunku do reszty sceny pana Gayfisha, byłbym wtórny. Gdybym na siłę starał się udowodnić, że album ma liczne wady i nie zasługuje nawet na połowę swych dobrych opinii - byłbym idiotą. Panie i Panowie - chcecie czy nie, MBDTF to historia muzyki (pop? hip hop? hip hop progresywny? nie ma znaczenia) w tworzeniu się. - Chojny

Dream team. 2010: 20-11

2010-12-30T09:00:00.006+01:00

Prawie im się udało...

20. J-Live
Undivided Attention
Triple Threat Productions

Nazywam Jean-Jacques Cadet. Nie, nie jestem Francuzem. Jestem Amerykaninem, mieszkam w Nowym Jorku. Zwą mnie też Justice Allah, ale wszyscy mówią na mnie najczęściej J-Live. Jestem DJ'em, producentem i przede wszystkim raperem. Mówią że świetnym. Podobno nigdy nie nagrałem słabej płyty. Więcej, jak The Roots nawet przeciętnej. The Best Part uważane jest za klasyk. "Braggin' Writes" musicie znać. Kto nie zna, ten nie hołubi starej szkoły.

W tym roku postanowiłem wydać krótką epkę. Takie tam 7 kawałków, chociaż na winyl wrzucili raptem 6, usuwając "Poetry in Motion" (niedobrze). Nie zmieniłem stylu, cały czas macie trueschool pełną gębą, pisze fajne rymy, nawijam na fajnych podkładach od Korade, Nicolaya, 808 Blake'a i Floyda the Locsmifa. Aaa, "Calculations" zrobiłem ja. Zauważcie, że Holender chyba lubi Beach Boysów, patrz co zrobił na "How I Feel pt. 1". Skubany. A w przyszłym roku dam wszystkim longplay. - Dawid

19. Damu the Fudgemunk
How It Should Sound Volume 1 & 2
Redefinition Records

Waszyngton jest siedliskiem moich dwóch ulubionych producentów obecnych czasów. Zarówno Oddisee jak i Damu the Fudgemunk są ścisłą czołówką na całej scenie. Pewna płyta produkowana w całości przez tego pierwszego była bardzo blisko top50, tak samo jak i jedna z jego epek. Nieważne które, po co mam psuć komuś nerwy? Może kiedyś powiem.

How It Should Sound Volume 1 & 2 musiało się tu znaleźć. Nie było innej opcji. Tak genialne instrumentale, że aż się prosi, żeby rapował do nich jakiś MC. Z drugiej jednak strony, gdyby swoje teksty na takie "You Know Who" - jak dla mnie jeden z największych beatów ostatnich lat - dał jakiś przeciętniak, mielibyśmy zwykłą profanację dzieła Damu. W ten oto sposób otrzymaliśmy wyznacznik tego, jak się powinno produkować dźwięki, a niektóre z nich są naprawdę perfekcyjne. Wielką sprawą jest także to, że nie można się tu nudzić. Przez dwie płyty - nie lada wyczyn. Zdecydowanie najlepszy stricte hip-hopowy instrumentalny album roku. I to jeszcze nie koniec... - Dawid

18. Celph Titled/Buckwild
Nineteen Ninety Now
No Sleep Recordings

Dla każdego słuchacza hip-hopu, który zaczął się tą muzyką interesować jeszcze w latach 90. (i to nie pod sam ich koniec), ten album po prostu musi być wydarzeniem. Serce mocniej bije słysząc genialne bity Buckwilda, głowa jakoś samoistnie się zaczyna poruszać w rytm fantastycznych bębnów, a gdy dostajemy w dodatku masę dobrych zwrotek dobrego rapera, to czego chcieć więcej? Co najwyżej trochę więcej ciekawych historii kosztem zabójczych punchline'ów. Albo jeszcze lepiej połączenia jednego z drugim. Co w niczym nie zmienia faktu, że mamy do czynienia z pozycją bliską ideału. - Calak

17. K-Rino
Annihilation of the Evil Machine
Black Book International

Legenda rapu z Houston powraca po roku przerwy, by znów zadziwiać storytellingami, konceptami, niesamowitymi punchline'ami, a to wszystko do akompaniamentu mocnych bitów (chciałoby się powiedzieć - w końcu). To jedyny w swoim rodzaju projekt, nie było w 2010 roku wydawnictwa bardziej zróżnicowanego lirycznie, na dodatek na dwóch płytach, bez wypełniacza czy nawet słabszego tracka. Rino zmieni twoje podejście do rapu, ta płyta to podręcznik tego, jak powinien brzmieć dopracowany, podziemny album. - Sieah

16. Ghostface Killah
Apollo Kids
Def Jam

Najnowsza pozycja na liście, która raptem parę dni temu na nią wskoczyła kosztem... Heh, nieważne, ale Apollo Kids musiało się tu znaleźć. Chociażby dlatego, że po skandalicznie złej Wu-Massacre (płyta żart/pomyłka, pozdrowienia dla ludzi nazywających ją klasykiem przed premierą) Ghostface potrafił się podnieść i nagrać świetny uliczny album, prawdopodobnie najlepszy w tej stylistyce w tym roku, a także największe swoje dzieło od Fishscale. Znakomite brudne produkcje od Pete Rocka, Yakuba, Jake One'a i Seana C z LV dopełniają tylko styl, do którego przyzwyczaił nas Starks. Całość jest mocarna, miejscami zahacza o poziom wspomnianego Fishcale, Ironmana i Supreme Clientele. A to znaczy już wiele. - Dawid

15. Smoke DZA
George Kush Da Button
Cinematic Music Group

Gdyby ilość wypalonego zielska stanowiła o sile nagranej płyty, mielibyśmy w Polsce same klasyki. Niestety, tak nie jest. Smoke DZA z ziomalami też takiego nie nagrał, ale razem z nimi kopci aż miło.

O wyczynach Ski z ostatnich 12 miesięcy nie ma nawet co się rozpisywać, bo to klasa sama w sobie. 8 z 13 kawałków należy do niego, a jest to poziom Pilot Talk. Kenny Beats, Big K.R.I.T., G14 i Steve-O Of GFCnewyork zrobili rzeczy w podobnym stylu i tak jak mistrz z Północnej Karoliny idealnie wpasowali się w leniwy i przepalony styl DZA. A jaki jest on sam? Jeszcze bardziej leniwy i spalony od Curren$y'ego oraz Devina razem wziętych, a i z humorem Redmana. Jedna z najsympatyczniejszych płyt tego roku, które się po prostu kocha. Inaczej się nie da. Cytując klasyka z polskich podwórek i wynajętych motorówek - palimy lole. - Dawid

14. Black Milk
Album of the Year
Fat Beats

Trzeba przyznać, że Curtis Cross nie ma od jakiegoś czasu łatwego zadania. Oczekiwania w związku z każdym jego nowym albumem są ogromne, ale trudno się temu dziwić skoro wszystkie jego wydawnictwa podnosiły poprzeczkę coraz wyżej. Black Milk systematycznie robi postępy jako producent, a przy tym podtrzymuje i kontynuuje dalej najlepsze wzorce oraz sławne brzmienie Detroit. Album Of The Year to kolejny krok na przód pod tym względem. Czarne Mleko bawi się się cały czas dźwiękami, próbując łączyć te tradycyjne z bardziej nowoczesnymi. Black Milk nie zapominał też o tym by poczynić postępy w swoim rapie. Chociaż ciągle jest lepszym producentem niż raperem, to na płycie trzyma się solidnie i nie ustępuje w tej materii gościom, których zaprosił na swój krążek. Album Of The Year to płyta doskonale wyprodukowana i nagrana, Curtis nie zawiódł i po raz kolejny dostarczył fanom rapu album, którego słuchanie to czysta przyjemność. Zdecydowanie zaliczyć trzeba to wydawnictwo jako jedno z ważniejszych w tym roku. - Oks

13. The Left
Gas Mask
Mello Music Group

Reset Apollo Browna było z tych "takich se". Szkoda czasu na ciut ponad przeciętne produkcje. O płycie z pewną panią (też z tego roku), też raczej można zapomnieć. Pazur pokazuje dopiero na Gas Mask i jest fantastycznie. W życiu bym się nie spodziewał, że w The Left to produkcja będzie rządzić. Kipiące latami 90., piekielnie mocna perkusja i te smaczki a'la Pete Rock robią wrażenie. DJ Soko jest dobry, Journalist 103 bardzo dobry, a Apollo Brown przerósł samego siebie. Wow. "Welcome new classic"? Któryś z recenzentów z USA się zapędził (nie pamiętam teraz za cholerę źródła), ale jest blisko. Może kiedyś będziemy o tym tak mówić? Powiem szczerze - chciałbym. Radzę poszukać i kupować, bo to może być kiedyś dobrą inwestycją, tylko czy znajdzie się ktoś taki, kto będzie chciał się tego lekką ręką pozbyć? Wątpię. - Dawid

12. The Roots
How I Got Over
Def Jam

Prędzej Aesop Rock zdobędzie platynę za swój następny grafomański album, prędzej Gucci Mane użyje w swoim kawałku ponad dziesięcioliterowego słowa innego niż "Lamborghini", prędzej Madlib posiedzi nad jednym bitem dłużej niż pół godziny, niż The Roots wypadną z formy. Mieli już trochę okazji by nas rozczarować przy zmianach w sładzie, zmianach labeli, a tego nie zrobili. Swoją pozycję w lekko podupadającym Def Jamie ustabilizowali, poradzili sobie na Rising Down bez wiernego basisty Huba, o How I Got Over byłem spokojny. Szczególnie, że promujący krążek tytułowy numer (godny następca "The Seed 2.0" - aż dziwne, że faktycznie się nim nie stał) do tej pory namiętnie katuję, a wydany został na okrągły rok przed premierą całości. Cały album nie jest tak bujający jak singiel, ale podobnie do niego traktuje o moralnym zepsuciu świata i o czającym się za każdym rogiem złu. Nic czego nie wiemy, tutaj nie słyszymy, ale sposób w jaki technicznie i lirycznie Black Thought z przyjaciółmi (Dice Raw, P.O.R.N. Peedi, teraz też Blu, Phonte i nowy narybek - STS) nam tą wiedzę przekazują znów robi wrażenie, choć to trzeci album Korzeni o prawie tym samym. Jest za to łagodniej niż ostatnio, nie usłyszymy mrożących krew w żyłach i mocz w cewkach tekstów o aborcji złego dziecka, a pierdzące basy i inne złowieszcze dźwięki zastąpiły klawisze, skromne aranżacje, bliskie zaginionej trochę soulquarianowej ideologii. Mamy oczywiście też pozytywny akcent - podbudowujące "The Fire" z Johnem Legendem, notabene zwiastujące jego tegoroczny projekt z Rootsami. Również udany, ale nie tak jak How I Got Over. - Chojny

11. Shad
TSOL
Black Box

Może czas na coś z Kanady? Proszę bardzo. Shad. On nie zawodzi. The Old Prince było świetne, aczkolwiek trochę przespane. Obawiam się, że z następcą - TSOL - może być tak samo. Wielka szkoda, bo Kanadyjczyk kenijskiego pochodzenia rapować naprawdę potrafi dobrze, a i ma świetne ucho do beatów. Już otwierające "Intro" powoduje ciarki na plecach, dalej jest jeszcze lepiej. A najlepiej wychodzi, kiedy swoje parę groszy dorzuca sam raper, tworząc klimat, jaki ma mało która płyta ostatniego czasu. Nie sugerowałbym się też nazwiskami tworzącymi album. Oprócz Classifieda nie ma nikogo, kto będzie znany szerszemu gronu. Odrzuca cię coś takiego, bo nie znasz? Nie myśl tak, nie w tym przypadku. Pozycja obowiązkowa. Przepiękne. - Dawid

Dream team. 2010: 30-21

2010-12-29T09:00:00.001+01:00

I tutaj zaczyna się tak naprawdę objawiać potęga rocznika 2010...

30. Rick Ross
Teflon Don
Maybach Music Group

"Fuck 'maintain' boy/ I gotta keep baaalling", te wersy najlepiej opisują nowy CD od Oficera. Choć ucho do bitów i szczęście do hitów już może nie to co kiedyś, to dalej solidna dawka bangerów powinna uszczęśliwić każdego fana cykaczy. Choć Rawse to już nie Bawse, a płyty sprzedają się coraz gorzej, to posłuchaj, choćby dla pięknego wersu Jaya na "Free Mason", choćby dla zaskakująco udanej współpracy Ross - Cee-lo. "Aston Martin Music" rozjaśni ci smutny dzień, nawet jak na co dzień się bujasz 10-letnią Corsą. Polecam. - Sieah

29. Zion I
Atomic Clock
Gold Dust

Atomic Clock to krótki co prawda - bo tylko 40-minutowy - ale za to intensywny przewodnik po nieco odświeżonym stylu duetu. Po poprzednim krążku Zion I skreśliłem już producenta Amp Live’a. Byłem przekonany, że pójdzie w klimat lekkiego plastiku, że będzie starał ścigać się z tandetnymi trendami. A tu mamy od niego świetne aranże, przestrzenne brzmienie, nowe pomysły i ciąg dalszy znanych już od niego wycieczek etnicznych. Kompozycyjnie doszły do tego wpadające w ucho śpiewane refreny, w niczym niepsujące klimatu i stanowiące w tej skali nowość u Zion I. W sumie to one niosą wybijające się numery jak "The Sealing", "4U" czy moje ulubione "The Sun Came Out". Zumbi to Zumbi, po rapowaniu od kilkunastu lat nie zmieni mu się nagle barwa głosu czy flow, ale potrafi zainteresować. Nie jest to klasyczne Zion I, ale ten eksperyment podoba mi się o wiele bardziej niż The Take Over. - Grabiszczy

28. El Da Sensei/Returners
GT2: Nu World
Asfalt Records

Dobrze, że powstała druga, wspólna płyta tej trójki. Dobrze z kilku powodów. Po pierwsze, potwierdzone zostało to, że El Da Sensei to zawodnik, któremu czegoś specjalnie zarzucić się nie da. Po drugie, Little pokazał, że progres to pojęcie mu znane i przez niego praktykowane (bardzo ciekawe, brudne bity na tej płycie w zestawieniu z funkowymi podkładami na ostatniej płycie Eldoki są tego tylko przykładem). Po trzecie, jeśli miałbym wybrać swoją ulubioną piątkę polskich hip-hopowych DJ-i, z pewnością, na jednym z czołowych miejsc, znalazłby się Chwiał. W zasadzie mogłoby być jeszcze coś po czwarte, po piąte i po szóste, ale Dawid wyznał limit znaków każdej notki. (PS Jakieś minusy? Tak - zupełnie niepasujący do reszty "Good Time", ale to tylko chyba moje zdanie). - Axun

27. Roc Marciano
Marcberg
Fat Beats

Gdy człowiek słucha Marcberg, automatycznie przenosi się do powiedzmy 1995 roku. Są to dość modne kierunki w undergroundowym rapie, dość często się to spotyka u postaci znanych, jak i tych, których mało kto kojarzy. Jak np Roca Marciano.

W przeciwieństwie do większości, koleś brzmi jakby naprawdę został wyjęty sprzed 15 lat. Rapuje szorstko, niezbyt odkrywczo, flow nie powala, ma ciężki głos itd. Wiecie o co chodzi. Taki Ruck (zgadnij kto to?) z czasów Nocturnal (wiem, wiem, to 96 jest) albo GZA. Jakby tego było mało, to jest całkiem niezłym producentem i naprawdę udaje mu się znakomicie odtworzyć klimat tamtych czasów. Gdyby ktoś nie wiedział, że Marcberg jest tegorocznym wydawnictwem, to spokojnie by powiedział, że mamy do czynienia z jakąś "starocią". Ja to kupuję w całości, a sam Marciano kreuje się na jedną z najbardziej uniwersalnych postaci AD 2010. Gratuluję. BTW spójrzcie na okładkę - on jest z tamtej ery, nie ma opcji. - Dawid

26. Jneiro Jarel
Fauna
Kindred Spirits

Średnio mnie obchodzi, czy to jeszcze jakkolwiek hip-hop, czy już tylko elektronika albo nowe brzmienia. Whatever, zwał jak zwał. Muzyka to na szczęście dużo więcej niż sztywna szufladka, do której wkładamy coś bo nam pasuje, albo nie pasuje. A mi na Faunie podoba się i pasuje prawie wszystko. Misternie pozlepiane z pojedynczych dźwięków bity, oryginalne dźwięki z Brazylii, kosmiczna otoczka. Jneiro tym razem nie rapuje, nie zaprosił żadnych gości, za to dał upust swojej fascynacji brazylijską naturą. Odpłynął, a ja razem z nim. - Calak

25. Hezekiah
Conscious Porn
Soulspazm Records

Hezekiaha poznałem dość niedawno. Jakoś nigdy nie miałem chęci zapoznać się z jego twórczością. Był to błąd, ponieważ Hurry Up & Wait jest jedną z najciekawszych poznanych przeze mnie rzeczy w ostatnim czasie. Drugi album - I Predict a Riot - już mnie tak nie wciągnął, ale nie zmieniło to moich wielkich oczekiwań co do Conscious Porn. Warto było czekać.

Trzeci album człowieka z Philly jest mieszanką dwóch jego poprzednich dokonań, z tą różnicą, że poziomem jest mu ciut bliżej do debiutu. Produkcyjnie bardzo, bardzo dobrze, niewiele gorzej z samym rapem (i śpiewem) - jest dobrze, ale w tej materii po pomoc zwrócił się do Taliba Kweliego, Bahamadii oraz Raheema DeVaughna i Aarona Livingstona. Są to postacie uznane i z reguły gwarantujące wysoki poziom, więc można powiedzieć, że Hezekiah jest dobrze wspomagany. Nie jest odkrywczym i porywającym MC, ale wystarczająco dobrym, żeby zainteresować słuchacza.

Co jest tak naprawdę najważniejsze w tej produkcji? Może to głupie, ale to, że po prostu jest. Znakomicie się tego słucha, znakomicie wprowadza w odpowiedni nastrój i jest znakomicie wyprodukowana. - Dawid

24. Drake
Thank Me Later
Young Money

Na początku byłem zawiedziony, z czasem coraz bardziej się przekonywałem, koniec końców na maksa polubiłem. Wyjąwszy 2-3 smęty w stylu plastikowego, płaskiego R&B, można łykać w całości. Przede wszystkim ze względu na teksty (szczerość! otwartość!), potem ze względu na gości (Jay-Z! Alicia Keys! Nicki Minaj! Lil Wayne!), a na końcu na bity (Noah "40" Shebib! Kanye z No I.D. i Bhaskerem!). Trzeba się do tej płyty przekonać i w żadnym wypadku nie podchodzić do niej jako do hip-hopu. Bo umówmy się - hip-hop w klasycznym rozumieniu to po prostu nie jest. Raczej fajna hybryda obrzydliwie komercyjnego R&B i mainstreamowego rapu. Obrzydliwie fajna i wciągająca hybryda, tak dodam na koniec. - Calak

23. B.Dolan
Fallen House, Sunken City
Strange Famous Records

1. Koleś zawsze mi się kojarzył z Bobem Dylanem. Serio. Ta ksywa, wrr...

2. Bob Dylan jak Bob Dylan, ksywka dużo robi zamieszania, ale Marvin Gaye?! Tak, skojarzenia z jednym z najlepszym lirycznie kawałków tego roku - "Marvin".

3. Świetnym producentem jest Alias, ale to nie on gra tutaj pierwsze skrzypce.

4. B.Dolan - czołówka raperów roku. Bardzo dobre koncepty, mocne linijki: "Now watch their snake eyes / Awake in surprise as they die / Cut out the heart and burn it at the graveside / Say goodbye".

5. Dlaczego Fallen House, Sunken City jest tak pomijane i niedocenione? Nie wiem, naprawdę. - Dawid

22. Eminem
Recovery
Aftermath

"Drogi Macieju,

Śledzę twoje wpisy na blogach, forach, szacunek jest grany, ale z drugiej strony to czuję pewne zażenowanie. Doszły mnie słuchy, że w podsumowaniu roku 2010 na blogu raporthh zamierzać napisać o ostatnim albumie Eminema. Przecież Recovery to straszne gówno! Fajnie tam Em nawija, OK, ale na czym? Na marnych, poprockowych bitach, które pasują co najwyżej do pioseneczek Rihanny. I to też jest żenua, że jedynymi featuringami są tutaj właśnie Rihanna, Pink, wytatuowana małpa z dredami i jakiś Kobe (szkoda że nie Bryant :/). Mógłby mieć na każdego na płycie (np Evidence'a <3<3<3), a zaprasza takie coś. Do tego te straszne single - jeden na cykaczu z Fruity Loopsa, a drugi leci na kilku stacjach radiowych naraz! Nawet na Zetce, która mi się zupełnym przypadkiem włączyła w samochodzie! Czuję się zdradzony przez Slima, to skandal, że marnujecie miejsce w rankingu na takie coś :(. W ogóle najlepiej poproś resztę ekipy, by zamiast o tych komercyjnych śmieciach, napisali np o połowie Medicine Showów Madliba, bo to tam czuć miłość do hip hopu i zaangażowanie w tą piękną muzykę.

Drogi czytelniku,

Po pierwsze w takich podsumowaniach roku nie można zapomnieć o premierze albumu kogoś takiego jak Eminem, starczy spojrzeć na wyniki sprzedaży krążka. Wiem, że dla Ciebie waga tego argumentu dąży do zera, ale chciałbym zauważyć, że umiejętność sprzedaży swojej muzyki, podążania za trendami to też talent. Marshall trzeźwym (w końcu) umysłem obserwuje co się dzieje na scenie, którzy producenci są hot or not, w jakiej konwencji robi się hip hop i dzięki temu udaje mu się ponad 10 lat być na szczycie. Dotychczas potrafili to zrobić tylko LL Cool J i Jay-Z (ewentualnie Snoop, ale on miał za dużo słabych epizodów). Po drugie widzę, że większą uwagę przykuwasz do oprawy muzycznej, otoczki całej, niż do tego co najważniejsze na rapowym albumie - rapu. Rozumiem, bariera językowa, sam często skupiam się na bitach, ale nie w przypadku Eminema. U niego podkłady nigdy pierwszych skrzypiec nie grały, a to co wyprawiał na mikrofonie. A na Recovery jest w formie najlepszej od The Eminem Show - mając w posiadaniu jedno z najlepszych na świecie flow, Slim morduje nas najbezczelniejszymi na scenie przechwałkami, by zaraz zadziwić lirycznym ekshibicjonizmem (szok, że ten człowiek jeszcze miał czym nas zaskoczyć). Po trzecie, wspomnieni przez Ciebie goście, są zupełnie na miejscu. Gdyby wytatuowana małpa miała wszystkie zwrotki takie jak tutaj, sam bym się podpisał pod jego tytułem "second best rapper alive". Numerem jeden jest Shady, Recovery to mocny dowód. Madliba przemilczę. - Chojny

21. Reflection Eternal
Revolutions Per Minute
Blacksmith Records

Balansując pomiędzy mainstreamem i undergroundem duet Kweli - Hi-Tek pokazał się znów z bardzo dobrej strony. Nie wzorowej, bo część bitów to jakiś żart, a i Kweli momentami gubi się w swojej życiowej filozofii, ale sam fakt, że płyta z każdym kolejnym odsłuchem zyskuje na wartości, nie jest bez znaczenia. Oczywiście nie jest to klasyk na miarę debiutu, nie jest to kontrkandydat Big Boia, Westa czy Curren$y'ego do albumu roku, ale większych pretensji do RE nie mam. - Calak

Dream team. 2010: 40-31

2010-12-28T09:00:00.002+01:00

Dziesiątka mocniejsza i jeszcze bardziej różnorodna.

40. Nas/Damian Marley
Distant Relatives
Universal

Nie miałem wielkich oczekiwań, bo dotąd rzadko kiedy fuzje hip-hopu i reggae na poziomie całego krążka mnie porywały. Tymczasem Nasowi i Gongowi się udało. Godzina bardzo ciekawej muzyki i dobrych tekstów. Z potencjałem hitowym, ale bez jakiegokolwiek plastiku i pseudo dancehallu dla bywalców dyskotek z "czarną muzą". - Calak

39. Foreign Exchange
Authenticity
Foreign Exchange Music

Zawsze im kibicowałem i trzymałem kciuki, jednak Authenticity jest lepsze niż się spodziewałem. Formuła ciepłego, nowoczesnego r&b z delikatną domieszką hip-hopu (obecnie już znikomą) została tu dopracowana niemalże do perfekcji i oto mamy jednego z moich faworytów do tytułu płyty roku. Nicolay i Phonte osiągnęli to do czego najwyraźniej dążyli od paru lat - stworzyli swój własny muzyczny mikroświatek i pewnie się w nim osadzili, czego początkiem było już zeszłoroczne Leave It All Behind, a praprzodkiem debiutanckie Connected. Klimatem i ciepłem dźwięku bez kompleksów nawiązują do klasyki r&b oraz soulu z przed kilku dekad, jednak muzycznie zbudowali swój własny, unikalny język, nakreślony głównie skromnymi beatami i pięknym klawiszem. To dojrzałe brzmienie doskonale komponuje się z tekstami, które niby przepełnia gorycz i smutek, tak płynie z nich nie do końca sprecyzowana nadzieja, która stanowi właśnie o sile tego krążka. I jeśli ich poprzednie albumy nie do końca rozkładały mnie na łopatki, tak na Authenticity w końcu im się udało. Postuluję o więcej takich zwyczajnie ładnych płyt. - Halicki

38. SoulChef
Remember When
self-released

Czy okładka poniżej przedstawia hip-hopowy album?

Okazuje się, że tak. Bardziej to pasuje do jakiejś Alicji z Krainy Czarów czy innego Królika Bugsa, ale Escapism SoulChefa osobiście brałem pod uwagę przy tworzeniu podsumowania. Wolałem jednak poprzedzające go "mini LP" - Remember When. Dlaczemu? Najprościej mówiąc - jest fajniejsza. Po drugie - można ją legalnie pobrać. Po trzecie - patrz dwa poprzednie punkty.

Hip-hop jest obecny na całym świecie, ale dalej monopol na najlepsze produkcje mają Stany Zjednoczone. Jak się mają sprawy na kontynencie australijskim? W największym państwie tej części globu, bardzo mocną pozycję mają Hiltop Hoods i M-Phazes, co więc z Nową Zelandią?

Gdyby nie Popkiller o SoulChefie nie usłyszałbym prawdopodobnie nigdy. Z kraju gdzie jest więcej owiec niż ludzi, może też "wybić" się dobry producent, a takim jest właśnie autor Remember When. Podkłady mocno czerpią z soulu i jazzu, jest mocna perkusja itd., czyli to, co sam najbardziej lubię w beatach.

Ważnym jest też rap. Znacie takie osobistości jak The Vox Merger, Need Not Worry, Awon and Tif The Gift albo The 49ers (nie, nie, nie NFL...)? Heh, banda nołnejmów spisuje się całkiem poprawnie i żaden z nich nie przeszkadza. Mało tego, odnajdują się znakomicie na tle muzyki. I jak tu nie kochać takich sympatycznych rzeczy? - Dawid

37. HiFi Banda
23:55
Prosto

Nie jest to może aż taki przeskok od nielegala do legala, jakiego można się było spodziewać, ale często jest tak, że im wyżej poprzeczka tym więcej narzekań. A między Bogiem a prawdą, narzekać za bardzo nie ma na co. Są dobre bity Czarnego i Returnersów, jest dwóch dobrych raperów, którzy świetnie się uzupełniają i doskonale wiedzą co to flow, styl, technika i rap z przesłaniem, jest doskonały didżej, który suto okrasił tłustymi skreczami kawałkami, no i są fajni goście. Sokół wrócił do stylu znanego z późnego WWO, Tede nieźle się odnalazł, W.E.N.A. znów zamiótł, a panowie z Ameryki są klasą dla siebie. Gdyby tylko trochę skrócić 23:55, wyrzucając z dwa-trzy zbędne numery, byłaby niechybnie polska płyta roku. - Calak

36. T.I.
No Mercy
Grand Hustle

Na zachodzie bez zmian, na wschodzie bez zmian, na południu zawsze ciekawie. Big Boi przypomniał nam o magii Outkastu, Rick Ross pokazał jak powinien wyglądać rozmach w rapowej produkcji, koty takie jak Yelawolf, Big K.R.I.T., Wiz Khalifa coraz głośniej zaczęły dawać znać o sobie, Weezy odbił się od emoautotune'owego dna, Stat Quo wreszcie wydał Statlantę, David Banner nawinął na bitach 9th Wondera, Gucci Mane ze swoimi wacka klockami popajacowali... Czegoś mi jednak brakowało. Brakowało mi mocnego mainstreamowego uderzenia, silnie trzymającego się dirtysouthowej poetyki. Albumu wypchanego po brzegi południowymi bangerami na poziomie, które odnalazły by się też na playlistach rozgłośni grających dla szerszej publiczności. Kto inny mógłby nagrać taki album, niż autor King albo Paper Trial? No Mercy (płyta miała się nazywać King Uncaged z okazji wyjścia T.I.'a z pierdla, jednak system penetracyjn..pinata.. penitencjarny okazał się "nie mieć litości" i dopadł go za pogwałcenie warunków probacji) doskonale wpasuje się powyższy opis i choć nie jest szczytem możliwości pana Clifforda, to potwierdza pewną klasę tego rapera (co nie udało się na początku roku jego ex-rywalowi, Ludacrisowi - nie wybaczymy ci tego Battle of the Sexes miernego, Chris!). Krążek ten to także moc featuringów - znakomicie zaprezentowali się między innymi Eminem, Kanye West, Scarface, a utwór z Christiną Agulierą już wkrótce będzie Was prześladował niczym "Love The Way You Lie" albo "Airplanes". - Chojny

35. The Roots/John Legend
Wake Up!
GOOD Music

The Roots i John Legend mają na swoim koncie kilka wspólnych kolaboracji, które zazwyczaj owocowały czymś pozytywny, ale chyba nikt nie zakładał, że panowie przysiądą i nagrają wspólny materiał. Przyszedł jednak odpowiedni czas i chęci, które pozwoliły nagrać album Wake Up!. Na krążku mam do czynienia z mieszanką klasycznego hip-hopu i soulu, który odwołuje się w swoim brzmieniu do lat 60 i 70, dlatego wszyscy miłośnicy takich dźwięków znajdą tutaj odpowiednią dawkę muzyki dla siebie. Słuchacze powinni też kolejny raz docenić kunszt muzyczny i pracowitość The Roots. Poza wydaniem swojego albumu, wspólnego z Johnem, panowie brali udział w nagrywaniu nowej płyty Duffy, której premiera odbyła się w listopadzie. Dlatego tytuł "pracusie roku" powinien powędrować właśnie do nich. Należy także docenić wokalne popisy Johna, który w porównaniu ze swoją ostatnią solową płytą zdecydowanie odżył przy korzonkach. Wake Up! to album niosący ze sobą dużą dawkę pozytywnego przesłania, ciepłe przyjemne dźwięki i zaangażowane teksty. Gościnnie na albumie pojawili się Black Thought, Common, Melanie Fiona, CL Smooth oraz Malik Yusef. - Oks

34. Slum Village
Villa Manifesto
E1 Records

Po ubiegłorocznej epce, noszącej zresztą całkiem podobny tytuł, na ostatni krążek Slum Village czekałem (zapewne nie tylko ja) z wypiekami na twarzy. Całą sprawę podgrzewał jeszcze fakt, że album ten miał być swego rodzaju hołdem złożonym dwóm zmarłym członkom zespołu: Jay Dee (to już całe cztery lata od jego śmierci!) i Baatinowi. Ostatecznie – niestety – okazało się, że materiał jest bardzo nierówny. Ciekawe utwory ("Um Um", "Dance"), przeplatają się tutaj z jointami tylko przeciętnymi (singlowy "Faster" i "The Set Up") i takimi, które zapamiętamy na bardzo długo ("Scheming", "Lock it Down" i "2000 Beyond"). Od tego, aby Villa Manisfesto nazywać albumem słabym, odwodzi nas także, czuwający niejako zza światów, J Dilla, którego dwa podkłady również znalazły się na tym albumie. Fanom producenta polecam szczególnie brzmienie zamykającego płytę "We’ll Show You". - Axun

33. Eldo
Zapiski z 1001 Nocy
My Music

Nie lubię typowych recenzji – znaczy w moim przypadku opinii, przemyśleń związanych z odsłuchem danego albuma, chłopaku. To idzie zawsze tym samym torem – artysta "Z" nagrał płytę taką i taką, są na niej kawałki – np. kawałek "X" jest zdecydowanie fajniejszy od kawałka "Y" - bo bit, bo zwrotka, bo coś tam. Pisanie o pojedynczych kawałkach, rozkładanie albumu na czynniki pierwsze – kurwa, to tez jest temat.

I czytamy to, a potem na wyrywki łapiemy to, co nasz pięknej i niesamowitej inteligencji "recenzent" uznał za fajne na danej produkcji i śmiga taki czytelnik wtedy na jutubce osłuchując kilka pojedynczych strzałów… No i weź tu człowieku obczaj co sam artysta miał na myśli, co czuł kiedy tworzył pisał, klepał w pady, cokolwiek. Zrozum emocje które chciał przekazać – widzicie, każdy to interpretuje na swój sposób. Słuchanie całościowe, zaangażowane (choć czasem coś wymaga ukazania wszystkich możliwych aspektów, podejść zawartych, w utworze muzycznym – ja sam rozebrałem ostatnia płytę MA* do jebanego rosołu – ale zrobiłem to z przyczyn osobistych, bo dla mnie to jest właśnie piękno muzyki – mentalna prywatka i rytuał który robię z czynności słuchania).

I tak właśnie, gdy już popierdoliłem trochę w tym, co babka od polskiego (yyy, wybaczcie – Polskiego) mogłaby nazwać wstępem, zatrzymuję się na chwilę, sięgam na półkę… i biorę z niej najnowszy krążek Eldoki – Zapiski z 1001 Nocy – byłem na koncercie, album mam osłuchany, a rozczarowanie poprzednim albumem minęło, jak przemija miłość do kobiety (czasami tak się zdarza).

A czemu Nie Pytaj o Nią była rozczarowaniem – tylko jedno o tym przesądziło – album był mdły produkcyjnie. A teraz BOOM BAP od Returnersów… Hm.

Tak naprawdę to trochę taki boom-bap po polsku, czerpiący z tego co w latach 90 bujało całym blokiem w Stanach… I cóż, fajnie się to przekłada na polskie warunki, na to jak u nas postrzega się klasykę – buja wszystko jak trzeba, skrzypce i basy są na swoim miejscu, a werble są bardziej niż wyszukane momentami. Brawo. To tyle jeśli chodzi o produkcję.

Kurwa, martwię się o Eldo. Czemu? Zapytacie? No pewnie, że zapytacie. Otóż ten album, uświadomił mi trzy rzeczy – troska o niego jest związana z pierwszą z nich. Martwię się, ponieważ zastanawiam mój łep, co on zrobi na następnym krążku – bo czy można jeszcze bardziej się obnażyć emocjonalnie? Pokazać swoje wnętrze, być aż tak kurwa nagim? (Klip to "Pożycz Mi Płuca" to niemal dosłowna metafora powyższego zdania). Podejrzewam, że Eldo będzie się obdzierać ze skóry na koncertach w przyszłości. I albo to mnie martwi, albo mnie to zaskoczy. Sam jeszcze nie wiem.

Drugą rzeczą która została mi uświadomiona przez ten album, to to, jak bardzo można być głodnym mikrofonu – Zeus to ma, Brother Ali to ma… (nie wiem czemu akurat tych dwóch graczy wymieniłem, łotewa). I Eldo też to ma – chociaż bardziej na swój sposób – ale dalej wyrwie ci majka z całą ręką…

A rzecz trzecia, niestety najbardziej smutna – Eldo (i nie tylko on) uświadomił mi po raz kolejny, jak bardzo czasem życie boli. Niby kurwa, inni mają gorzej – ale tak samo jak łatwo jest dostrzec piękno obracając się dookoła i patrząca na świat, tak samo dostrzeżemy masę brudu, obracając się w przeciwnym kierunku – Eldo właśnie mimo miłości do hip-hopu i tego, że słuchając takich albumów, potem odpalam od razu Illmatica czy innego klasyka, to pokazuje także że bywa ciężko – że czasem egzystencja boli, Eldo na naszych oczach walczy ze swoimi demonami i myślę, że walkę może uznać za wygraną – bo jego słuchacze go dopingują. Proste. - sZulc

*Massive Attack przypominam

32. John Regan
Sorry I'm Late
Culture VI Records

O motyla noga, Mike Shinoda robi truskul - zawołałem, po pierwszym kawałku. Fakt, panowie mają podobne głosy, ale na tym podobieństwa się kończą. Często słuchasz płyt, na których praktycznie każdy kawałek jest o czymś innym? Na których raper brzmi tak prawdziwie, że zastanawiasz się, czy istotnie John i Skyzoo obudzili się któregoś dnia w niebie. Dodaj do tego bardzo solidną, fajną produkcję, i mamy debiut roku, wg magazynu "Sieahource". Na marginesie- John ma konto na boxdenie i przywileje tych, którzy wrzucają sporo płyt. Ambiwalencja co? - Sieah

31. Brotha Lynch Hung
Dinner and a Movie
Strange Music

Tak powinny wyglądać płyty konceptualne. Brotha Lynch Hung wrócił z zaświatów w porywającym stylu. Nie ma tu pieprzenia o niczym, a jeśli gospodarz popisuje się umiejętnościami, to tylko w kontekście opowiadanych historii. A raczej opowiadanej historii, bo płyta mówi o seryjnym zabójcy, którego próbują dorwać policjanci z biura lokalnego szeryfa. Chore perypetie Coat Hanga Strangla przybliżają znakomite skity, w które włożono naprawdę sporo serca.

Historia, historią, ale gospodarz opowiada ją w niesamowitym stylu. Nie słychać silenia się na cokolwiek. Krwawe rozdziały sagi o zwichrowanym mordercy płyną gładko z wyobraźni Brotha Lynch Hunga, tak jakby nie był raperem, a twórcą nieco ostrzejszych kryminałów. Nie wszystko jest jednak podporządkowane przewodniej historii. BLH nie unika wątków osobistych. Singlowy numer "Meat" czy "I Tried To Commit Suicide" to nic innego jak streszczenie mało przyjemnych momentów z życia rapera, który nie doznał zbyt dużej dawki rodzinnego szczęścia.

Niestety muzyka jest na niższym poziomie od rapu gospodarza. Nie ma rażących wpadek, ale jak na mój gust brakuje jeszcze kilku takich psychodelicznych momentów jak prowadzone przez złowieszcze pianino "Sit in That Corner Bitch" DJ’a Epika. Goście? Pal licho gościnne występy. Gospodarz zjada tu wszystkich. Jeśli dasz się wciągnąć w snutą przez rapera opowieść, to dzięki Dinner And a Movie czeka cię naprawdę spora frajda. - Grabiszczy

Dream team. 2010: 50-41

2010-12-27T09:00:00.007+01:00

Mocna dziesiątka, z polskimi akcentami.

50. POE
Złodzieje Zapalniczek
Asfalt Records

Najlepszą kawę parzą kobiety, żadna nie smakuje tak dobrze. Mleko, sample i nowa 37 minutowa produkcja od Ostrego i młodo-produkcyjnego-Waglewskiego.

W takich warunkach (dla których kluczowymi pojęciami są powyższe słowa) – chłonąłem Złodziei Zapalniczek – pierwsza płyta tego projektu, wyszła w czasach gdy jeszcze nie rozumiałem rapu, tak, jak powinno się go kumać – wtedy jeszcze rap siedział w beggach i bluzach z kapturem, wtedy jeszcze wolałem sięgnąć po Skandal (nic nie ujmując oczywiście "temu klasyku") niż po ATCQ, czy Gangstarra. I może dlatego wtedy nawijka Ostera, była zbyt ego-tripowa, potok myśli płynął równie dziko i wielowarstwowo, co dźwięki u Stevena Ellisona.

W każdym razie, było to za ciężki, zbyt niewyraźne. Minęło kilka lat, Oster poskrzeczał trochę na swoich płytach (auto-tune po polsku), dalej był świetnym producentem, ale po „HollyŁódź” straciłem wiarę – ale debil ze mnie.

"Jesteś tak dobry jak twój ostatni numer" (czy jakoś tak) – rapuje A.O. na nowym POE – święta, grzeszna i jakże ratująca sytuację, PRAWDA.

Dalej Ostry bywa momentami, machinalnym ego-tripowcem, ale np. dawno nie słyszałem szczerszego i poruszającego utworu niż "Twarz" – no ale mimo wszystko dalej P. Adam to gaduła i tak pewnie zostanie. Przynajmniej nie skrzeczy i nie bawi się swoim flow na siłę. Na marginesie, chciałbym typa poznać – widać, słychać, że wie co w życiu ważne – szacunek, pasja i miłość do muzyki. Ale dalej jest gadułą. Kropka.

Ale nie on jest centralną postacią na albumie – Emade nim jest. Pan Waglewski powiedział o Panu Ostrowskim w wywiadzie promocyjnym, że jest on "kolejnym instrumentem" w świetle poszczególnych numerów – i Emade wie jak zagrać na tym instrumencie. Ale kurwa, nie o tym teraz.

Bity na tym albumie "pachną" (tak pachną!). A czym? Gdyby zmielić ten krążek na proszek, to zapach można by było porównać do zapachu ziemi z Brooklynu, Detroit. Brud, pot, pasja, profesjonalizm - czy to nie pachnie ATCQ? Czy to nie pachnie Dilla? Tak, tak śmierdzi prawdziwy hip-hop - w konwencji - zajawkowicz (partner) + zajawkowicz (II partner). Na brudno, ale przy tym wzbudzając czyste uczucia. Miłość. - sZulc

49. B.o.B.
B.o.B Presents: The Adventures of Bobby Ray
Grand Hustle

Zatwardziali hiphopowcy pewnie wciąż liczą co do siódmego miejsca po przecinku odsetek "prawdziwego" hip-hopu w tym, który zaproponował nam B.o.B, ale - jakby to delikatnie powiedzieć - dorośli ludzie zamiast pieprzyć bzdury na temat muzyki, po prostu jej słuchają. B.o.B jest cholernie świeży i najmniej przypałowo popowy spośród całej masy młodzieńców, którzy bez żadnego zażenowania dodają do swojej twórczości pop, R&B, rocka. I fajnie, i o to chodzi, bo do odważnych i wyluzowanych świat należy. Najważniejsze, że wszystko brzmi przyjemnie, profesjonalnie, naturalnie, dając dużo radości podczas słuchania. - Calak

48. Murs/9th Wonder
Fornever
SMC Recordings

Nie jest przeszkodą dla 9th Wondera i Mursa odległość jaką muszą pokonać między Północną Karoliną a Kalifornią, by nagrywać wspólne albumy. Dlatego kiedy do pracy nad płytą zabiera się ta dwójka, to możemy być pewni kilku rzeczy. Przede wszystkim to, że będzie to solidny materiał od strony muzycznej. Fornever nie odstaje w tej kwestii od pozostałych producenckich poczynań Patricka w ostatnim czasie. W swoim stylu operuje więc tutaj samplami i bębnami. Murs jak zawsze znakomicie się czuje na jego bitach, a dzięki temu po raz kolejny możemy posłuchać ciekawego i specyficznego punktu widzenia Nicka Cartera. Dodatkowym smaczkiem na tej płycie jest Kurupt, który dodał jej pieprzu swoimi dwoma udanymi featuringami. Duet 9th Wonder i Murs nie nagrał chyba na dobrą sprawę albumu, który stałby poniżej dobrego poziomu, dlatego tak wielkim szacunkiem cieszą się wśród słuchaczy ich płyty. Fornever to tradycyjny hip-hop, którego nie sposób nie docenić. Solidność i jakość znakiem firmowym. - Oks

47. Ski Beatz
24 Hour Karate School
Def Jam

Ski Beatz to ten koleś od martwych prezydentów. Aaa, ten. Właśnie, a oprócz tego człowiek, który zmajstrował zdecydowaną większość beatów na jeden z najlepszych hip-hopów w tym roku - Pilot Talk. Całodobowa szkoła karate szczerze mówiąc w kwestii podkładów nieco ustępuje temu co Ski przygotował dla Curren$y'ego, jednak to i tak ciągle pare punktów powyżej światowego Produktu Krajowego w Beatach. Sam album to pełne spektrum możliwości Ski od przebojów takich jak genialne "Super Bad", przez gitarowe "I Got Mines" czy nieco chillowe "Scaling The Building", a na świetnych instrumentalach w postaci "Cream Of The Planet" i "Taxi" kończąc. Wśród gości przyjemny brak gwiazd, choć nieco góruje tegoroczny hero Curren$y. Generalnie obywa się bez większych wpadek, lecz o porywających występach też ciężko tu mówić. I na koniec jeszcze tylko jedna myśl, która chodzi za mną od dłuższego czasu – nie macie wrażenia, że w ostatnich latach show raperom kradną producenci? Wypracowania w tym temacie o maksymalnej długości tysiąca znaków można pisać w komentarzach. - Halicki

46. Professor Green
Alive Till I'm Dead
Virgin Records

Jeśli myślicie, że Anglia to tylko surowy grime to grubo się mylicie. Professor Green przeleciał przez prawie wszystkie możliwe gatunki z gracją niczym Cudi na debiucie i z hitowym potencjałem, jakby czuwał nad nim Timbo. Brud i mrok przemieszany jest z przebojowością, kontrastując niczym dziara "Lucky" na szyi Greena, umiejscowiona tuż obok blizny po spotkaniu z tulipanem. "I'm rap's George Best, with a lot more sense, little more liquor and a lot more sex" - nasz profesorek w żadnym wypadku nie przypomina grzecznego studenta. - eMATeI

45. Ice Cube
I Am the West
Lench Mob

Każda kolejna płyta Ice Cuba to wydarzenie, które powinno przykuwać uwagę wszystkich słuchaczy hip-hopu. Prawdą jest, że Ice ma często różne wahania formy, ale generalnie to ciągle dobry zawodnik w rap grze, który swoją muzyką potrafi dostarczyć dużo pozytywnych wrażeń. Dziesiąty album legendy z zachodniego wybrzeża to oparcie się na korzeniach i charakterystycznym brzmieniu zachodu. Nie mam mowy tu o pójściu w bardziej popowe bity czy klimaty. Płyta buja aż miło, dostarczając słuchaczom grube basy, piszczały oraz teksty, w których co prawda Jackson niczego nowego nie odkrywa, ale dobrze się tego słucha. Ice Cube potrafi też posyłać dość ciekawe prztyczki w nos niektórym kolegą po fachu. Wyraźnie też czuć, że sam jest na tym albumie w dobrej formie. I Am The West to kolejny krążek, który w 2010 roku sprawił sporo radości wszystkim fanom dobrego rapu. - Oks

44. Yelawolf
Trunk Muzik 0-60
Interscope Records

Wariat z Alabamy od pięciu lat zwracał na siebie uwagę mikstejpami i featuringami. Mnie osobiście kupił epką Arena Rap z 2008, którą zapamiętałem jako jedną z najlepszych w ostatnich latach fuzji rapu i rocka, smaku dodaje fakt, że to, ku gwoli ścisłści, fuzja rapu, rocka i COUNTRY. Pięknie wyważona w proporcjach, stąd leciutki zawód pierwszym legalnym wydawnictwem Trunk Muzik 0-60 (które autor każe nam traktować nie jako debiut, ale jako legalną wersję mikstejpu Trunk Muzik i przekąskę przed właściwym albumem solowym). z rocka pozostało nam parę riffów, a z klimatów country - treść niektórych linijek i scenografia promujących album teledysków. Cieszy fakt, że mimo tej znaczącej zmiany, Yelawolf dalej brzmi świeżo i charakterystycznie. Świetny technicznie, nienaganny wokalnie, doskonale wypełnia często minimalistyczne niskostopowe podkłady, dając przykład innym, ile jest do wykrzesania z południoworapowej stylistyki. A najważniejsze jest to jak zręcznie zabiera nas w swój redneckowski świat. Po raz pierwszy od czasów "Still D.R.E." słuchając muzyki rozmarzyłem sie, jak zajebiście byłoby sobie wsiąść w starego krążownika marki Chevrolet. Nie po to, żeby zabawiać się hydraulicznym zawieszeniem łif maj biczyz, ale żeby zwyczajnie pokrązyć po wiejskich terenach, sprawdzając moc sprzętu w bagażniku. - Chojny

43. Stasiak
Pół Żartem, Pół Serio
Alkopoligamia

Nie interesuje mnie w hip-hopie, czy ktoś sypie podwójnymi, potrójnymi jak z rękawa i ma przy tym niewyobrażalnie fantastyczne flow. To znaczy ok, jak tak jest to pełna zajawka, ale nie traktuję tego jako podstawy. Bardziej liczą się dla mnie emocje, luz, bujające brzmienie, poczucie humoru i efekt, który sprawia, że nie nudzę się słuchając płyty. Przy Stasiaku o nudzie nie ma mowy, a uśmiech na japie ląduje często i gęsto. Rap bez spiny, bez zadęcia, z dystansem. Mający w sobie tyle pozytywnej energii, że jak włączysz w poniedziałek rano to masz szansę przeżyć ten dzień bez soczystego kurwienia co kilka minut. Sprawdzone info! - Calak

42. Skillz
The World Needs More Skillz
Big Kidz Entertainment

Świat potrzebuje rapu Skillza, ale na trochę lepszych bitach. Te z najnowszego albumu mistrza z Virginii nie stoją na tak wysokim poziomie, aby wyciągnąć krążek z oceny dobrej do bardzo dobrej. Wszystko ratuje oczywiście on sam. Przyznaję bez bicia, że w stosunku do Skillza mam objawy psychofaństwa, ale jak tu nie cenić faceta, który potrafi zarapować genialnie w każdej konwencji, potrafi napisać ciekawy tekst na każdy temat i w dodatku nie musi posiłkować się gośćmi? - Calak

41. TRUTHLiVE
Patience
Independent Media

Świetna niespodzianka. Nikomu nieznany raper, producent i DJ z Los Angeles wydaje jedną z najciekawszych boombapowo-oldscholowych produkcji 2010 roku. Patience świeżości w sobie nie ma za wiele. Nawijka jest trochę ponad przeciętnej, flow jakim operuje TRUTHLiVE jest "typowe", a i sample są dość znane. Jezu, ile też można się odnosić do klasyków gatunku (w tym roku Kero One też to robił - kolejny przykład, pierwszy lepszy z brzegu)? W czym tkwi zatem siła? Być może w skromności tego kolesia i sile niektórych podkładów... Jake One'a. Tak, jeden z najgorętszych "towarów producenckich" ostatnich lat, zarówno w mainstreamie jak i undergroundzie, wyprodukował praktycznie cały album. Dla laików brzmi to świetnie, dla osób które w rapie siedzą trochę dłużej, sampling wydaje się zbyt oczywisty (przykład pierwszy lepszy to "Poetry in Motion" - toć przecież J Dilla i Adaś już to mieli). Aha, dodam że w "Catalyst for Change" mamy zapomnianego już Ras Kassa, więc tym bardziej warto sprawdzać ten towar z zachodniego wybrzeża. Naprawdę warto i miejcie tego człowieka na oku. - Dawid

Dream team. 2010: intro.

2010-12-24T09:00:00.041+01:00

To prezent ode mnie. Wesołych świąt.

Pamiętam jak dwanaście miesięcy temu mówiłem sobie, że tegoroczne podsumowanie będzie najlepszym artem, jaki kiedykolwiek się pojawił na tym blogu. Tak też się stało i najfajniejsze jest to, że trafiło to wszystko na tak wybitny dla rapu rok. Ale się działo!

2010 jest zdecydowanie najlepszym rocznikiem od yyy... nie wiem kiedy. Dobra, od 2000 roku, czyli tak naprawdę ostatniego z tych "wielkich". Jest zdecydowanie najlepszy od kiedy "na poważnie" siedzę w tej muzyce.

Z tworzeniem tego podsumowania był nie lada problem, bo co tu dać, czego nie dać itd. Zacząłem je tworzyć wstępnie mniej więcej w połowie października, a na początku listopada poprosiłem o pomoc kilka znanych Wam postaci. Odzew był "po mojej" myśli, więc wyszło jeszcze lepiej niż miało być. Każdy wniósł do tego wszystko to, co ma najlepsze do zaoferowania. Są więc krótkie notki dziennikarskie, znakomity koncept, długie eseje itd., czyli to, czego każdy może się spodziewać po tych kilku ksywkach.

Lista miała mieć 44 pozycje (niech ktoś zgadnie czemu), ale w związku z ogromem materiału, dodaliśmy kolejnych 6 i w ten oto sposób powstała pięćdziesiątka wspaniałych. Założenie na początku było też takie, że ograniczamy się do 400-500 znaków, ale wyszły z tego nici (hyhy) i takich tekstów jest raczej mało. Nie ograniczaliśmy się tylko do USA. Oprócz braci zza oceanu znajdują się też reprezentanci 3 innych krajów, a trzeba wspomnieć, że w pewnym momencie "zniknęli" zawodnicy z Australii, Francji i Niemiec.

Do ostatniej chwili także były *przetasowania* na liście i dokładnie wczoraj pojawiła się na niej nowa pozycja. Kto w końcu wypadł i dlaczego? Nie chcę zapeszać, więc może lepiej niech to zostanie wiadome kilku osobom, które się do tego przyczyniły. Przyznam, że rozstanie z niektórym naprawdę bolało :( Pamiętajcie też, że to jest NASZ ranking i NASZE wybory. To czy ktoś się z tym zgadza, czy też nie, to wiecie gdzie mamy ;)

A na koniec chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy mi pomogli w tworzeniu tego artykułu: Michałowi, Andrzejowi, Kamilowi, Piotrkowi, Łukaszowi, Krzyśkom i Mateuszom. Bez Was wyglądało by to zgoła inaczej. Dziękuję.

Ciebie drogi czytelniku zapraszam do lektury już od poniedziałku 27 grudnia o godz. 9 rano. I tak przez kolejne dni, 10 płyt dziennie, aż do piątku, wielkiego finału i najlepszej dziesiątki tego jakże wspaniałego roku.

Alo,

Dream team. Czwarty, Rozwiązanie zagadki.

2010-12-13T01:00:00.010+01:00

Nie jestem grafikiem z powołania, więc daję obraz z Painta.

Dream team? No to macie odpowiedź...

Pytacie się ciągle "co z tą polską blogosferą, co jeszcze nie tak dawno, dawała tak wiele"? Teraz faktycznie jest mniej, dużo mniej, ale...

Podsumowanie roku zacząłem tworzyć jakoś na początku listopada. Wpadłem wtedy na pomysł, żeby zaprosić kilka osób do tego przedsięwzięcia. Zdziwiło mnie, że każdy zaproszony przeze mnie blogger czy dziennikarz, wyraził zgodę bez namysłu. Tak więc Panie i Panowie... Na rynku fonograficznym pojawia się nowa pozycja! Jest nią 50 (!!!) kawałkowy longplay Dawida B. pt. Co Nam Przyniósł Dobrego Ten Rok LP z featami:

Andrzeja Cały (najlepszy polski dziennikarz z kręgów szeroko pojętej czarnej muzyki);

sZulca ("elektronik" z Olsztyna);

Sieaha (największe "odkrycie" kilku ostatnich miesięcy);

eMATeIa (zajawkowicz, człowiek odpowiedzialny za Popkillera):

Grabiszczego (były redaktor naczelny Ś.P. magazynu Ślizg);

Axuna (nauczyciel z pasją prezentowaną na AxunArts.pl);

Halickiego (jedno z najmocniejszych ogniw jakie kiedykolwiek wydał Porcys);

Oksa (pisał tu, pisał tam, obecnie tu i ponad przeciętnie);

Proksa (najlepszy polski blogger, aktualnie w stagnacji);

Chojnego (mistrz, jeśli chodzi o funk i soul).

Kolejność wymieniania ksywek przypadkowa. Wszyscy najlepsi plus moja skromna osoba.

Intro usłyszycie już 24 grudnia o godz. 9. Play naciskamy 27 grudnia i słuchamy do Sylwestra. Słabo? Nie. Będzie się działo. Tak kontrowersyjnie nie było w polskiej hip-hopowej blogosferze jeszcze nigdy.

Stay tuned.

Dream team. Trzeci.

2010-12-09T20:28:00.004+01:00

Było już o baskecie, czas na futbol. Platini, Tigana, Giresse, Fernandez. Kto wie czy nie najlepsza druga linia w historii piłki nożnej? Gdyby nie oni, nie byłoby kapitalnej gry Francji u siebie na Euro 84 i Mundialu w 1986 roku w Meksyku. Byli ludzie co powiadali, że ich mecz z Brazylią w Guadalajarze był "pomnikiem dla Boga futbolu". Game of the century.

Post miał się pojawić tydzień temu, ale wiecie - brak czasu. Szkoła, praca, pisanie "na zlecenie" (btw niedokończone jeszcze), mała pomoc w tłumaczeniu wywiadu z D.I.T.C., tworzenie podsumowania roku, kolejnej pozycji klasycznej, pewnej długiej notki i paru recenzji.

O co chodzi z drużynami marzeń? Odpowiedź już w poniedziałek w okolicach godziny 1. Część czwarta i ostatnia.

Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy

2010-11-24T19:45:00.000+01:00

Kanye West
My Beautiful Dark Twisted Fantasy
Roc-A-Fella, 2010

Jest na świecie kilka płyt, które znakomicie oddają wszystkie atuty najnowszego dzieła pewnego pana z Chicago... Oto one:

Joe Budden Mood Music

Chyba każdy lubi nastrojową muzykę. Taką, która wprowadza słuchacza w odpowiedni klimat. Za każdym razem Westowi się to udawało. My Beautiful Dark Twisted Fantasy spisuje się jeszcze lepiej niż poprzednicy. Takiej atmosfery ten koleś jeszcze nie stworzył.

Pezet-Noon Muzyka Klasyczna

Mieli być Q-Tip, Premier, No I.D. i RZA. Zostali ci dwaj ostatni, "wnosząc" to klasyczne brzmienie. Dodajmy do tego bardzo ważnego dla sceny południa Mike'a Deana i lista współpracowników wygląda zacnie. Bink! jest uznanym producentem, a "Devil in a New Dress" jest jego największym osiągnięciem od 2001 roku i "The Ruler's Back". Szkoda tylko, że S1, Plain Pat i Emile nie mają takiego statusu na scenie, na jaki zasługują. Jeff Bhasker i DJ Frank E to raczej ciekawostka. Cały zastęp tych osób, z naczelnikiem Westem, spisali się doskonale.

BDP Ghetto Music: The Blueprint of Hip Hop

Po eksperymentach miał być czysty hip-hop. Wyszło "prawie", ale tak "hip-hopowy" to ten pan nie był jeszcze nigdy.

Paktofonika Jestem Bogiem EP

Uświadom to sobie. On jest teraz najważniejszy. I najlepszy.

Zeus Co Nie Ma Sobie Równych

Od jakiegoś czasu (od dawna raczej), twierdzę że dwie najważniejsze postacie we współczesnym mainstreamie to Jay-Z i Kanye West. Zeus podpowiada, że ten drugi nie ma konkurencji w osobie Cartera. Powód jest oczywisty: NIKT obecnie nie jest tak uniwersalny jak Ye. NIKT. Bardzo dobry raper i genialny producent. Człowiek instytucja i maszyna do robienia pieniędzy. Wiecie, Q-Tipa znają prawie wszyscy, Westa wszyscy, dlatego to obecnie on jest #1 (aż się prosi o cytat z KRS'a tutaj). Kamaal w całym przekroju lepszy, ale mówimy od dniu dzisiejszym, nie?

Edyta Bartosiewicz Sen

Ja pierdolę... Średnia ocen (idąc za Metacritic) to... 97% na dzisiaj!!! To wszystko na jawie.

Air Pocket Symphony

Wow, co za aranżacje! Brzmienie tak piękne i czyste, że nie mam pytań. Wielki budżet daje znać o sobie. Jak symfonia. Genialna wstawka z King Crimson!

Piotr Szczepanik Złote Przeboje

Hit goni hit. Każda piosenka (dobra, niech będzie po ziomalsku - kawałek) to potencjalny przebój. KAŻDY. A i patenty od Black Sabbath w "Hell of a Life" są nieziemskie! Kid Cudi, Raekwon, Jay-Z (najlepsze zwrotki na albumie), Nicki Minaj (zaraz za Jayem), Rick Ross i John Legend są gwarantem hitów.

Guns'n'Roses Appetite for Destruction

Idąć za źródłami:

1. "a better rapper than he’s ever been".
2. "a startlingly maximalist take on East Coast rap traditionalism"
3. "a staggering, often breathtaking work [...] masterfully engineered and sequenced, each song bleeding over like some long night out into the hazy morning after"
4. "a fun house of styles and sentiments, as self-involved and overstuffed as you’d expect from him but also progressive and universal in its themes"
5. "his almost pathological allegiance to expressing his emotions, unfiltered... a curious mix of bravado and vulnerability"

A cytaty zaczerpnąłem z Wikipedii, która to przytoczyła wypowiedzi redaktorów z kilku liczących się magazynów. Zniszczenie, destrukcja.

Kiss Destroyer

No popatrzcie... To, co "przedstawiał" poprzedni album, idealnie później odwzorowała płytka zespołu Kiss z 1976 roku. Westowi udało się prawdopodobnie wszystko to, co sobie założył.

Kubson Materiał Numer Jeden

Na sam koniec zostawiłem sobie jednego z polskich mało znanych raperów (aczkolwiek Materiał Numer Jeden warto sprawdzić) i jego chyba jedyny album. Jak tam konkurencja w tym roku? Eee... Kubson wyjaśnia wszystko kto rządzi.

Dream team. Drugi.

2010-11-24T17:55:00.005+01:00

Dream team drugi. Shaq, Kemp, Mourning i inni. Jeśli słuchacie kosza i gracie w rap (albo na odwrót), to wiecie że w 1994 oprócz mistrzostw świata w baskecie w Toronto, wyszło kilka niezłych płyt, które Wy w 2010 uważacie za najlepsze. Ja akurat nie, też wiecie.

Za tydzień zobaczycie najlepszą drugą linię jaka kiedykolwiek istniała. Ci kolesie ze zdjęcia wyżej na pewno mówili tak: "o fuck, 10 lat temu tak grali?!". No grali, ale to jeszcze nic, bo za dwa tygodnie to sobie pogramy.

Soon.

Serce i dusza w Nowym Jorku.

2010-11-23T19:59:00.004+01:00

Od jakiegoś czasu w internecie krąży kawałek niejakiego (znaczy się mało znanego, a szkoda) Red Cafe na beacie Pete Rocka (!!!).

Świetny klip, najlepsza produkcja Skały od nie wiadomo kiedy i przyjemny rap. Sprawdźcie mixtape Red Berry Red, warto (m.in. dla "I Luv" - znowu Pete i... Talib Kweli ze zwrotką). Pobrać w zupełności za darmochę można stąd.

Dream team.

2010-11-17T10:53:00.004+01:00

Michael Jordan. Charles Barkley. Patrick Ewing. Scottie Pippen. Larry Bird. I inni. Dream team.

Soon...

Mikołaj Bugajak - Strange Sounds And Inconceivable Deeds

2010-11-11T10:00:00.002+01:00

Klik.

Exactly.

2010-11-05T10:30:00.003+01:00

Ja też nie wiem kto to Truth Enola, ale... Przypomnijcie sobie jeden z masterpieców 1996, czyli Stakes is High, takiej mało znanej ekipy jak De La Soul (btw piekielnie mocno niedoceniony album, a to wszystko przez pryzmat ich dwóch pierwszych absolutów i trzeciego genialnego krążka) i taki utworek jak "Pony Ride". Właśnie na nim pojawia się ten koleś. Już coś powinno zaświtać.

Na jego "taki prawdziwy" debiut - 6 O'clock Straight - trafiłem kilkanaście dni temu i z ciekawości go zakupiłem. Niecałe 10 zł to marny pieniądz i jak się potem okazało warto było. Rap nic ponad normę, natomiast rzeczą, która zwraca największą uwagę jest lista producentów: Kut Masta Kurt, Ge-ology, Mr. Walt, DJ Spinna, Celph Titled i...

W pierwszym akapicie wspomniałem o De La Soul, więc najważniejsze info zostawiłem na koniec. Wiecie kto odpowiada za największy highlight 6 O'clock Straight? Tak. Pos, Maseo i Trugoy. A wszystko to macie poniżej. Kwintesencja ich stylu z początku i środka tej dekady. I jak to powtarza Truth "I don't know". Też nie wiem jakim cudem to znalazłem.

KRS-One - KRS-One

2010-10-23T10:29:00.000+02:00

KRS-One
KRS-One
Jive Records, 1995

Całkiem niedawno, KRS-One wydał "nowy" album. W cudzysłowie, bo nic nowego zapewne tam nie usłyszymy. Od kilkunastu lat, ta legenda, jest jedną z najnudniejszych na scenie. Do albumów wydawanych od nowego milenium roku wzwyż, nie ma potrzeby wracać. Już I Got Next było zniżką, Sneak Attack porażką i ta ciągłość nie ustępowała. Czy jest sens słuchać na okrągło rapu o rapie?

Z solowych dokonań, godnymi uwagi są tylko trzy pierwsze jego płyty. Return of the Boom Bap i KRS-One są słusznie nazywane klasykami. Wątpliwości można mieć do I Got Next. Nie takie, czy jest klasyczne, czy też nie (bo nie jest), ale czy to dobry album? Jak dla mnie jest to jedna z największych zagadek. Bardzo dobre produkcje mieszają się z tymi katastrofalnymi, mimo obecności Muggsa, Showbiza czy Diddiego w życiowej formie. Lirycznie znowu kopia samego siebie, ile można? Lepiej cofnąć się dwa lata wstecz, do największego solowego dokonania tej legendy - bo tak trzeba mówić o tym człowieku.

Treściowo rewolucji nie ma żadnej. W większości jest przede wszystkim o hip-hopie, co już sugerują tytuły: "Rappaz R. N. Dainja", "Wannabemceez", "Represent the Real Hip Hop" czy też legendarny "MC's Act Like They Don't Know". Poza tym kontynuacja tematyki z Edutainment i Ghetto Music: The Blueprint of Hip-Hop. Dwa najczęściej powtarzane słowa na KRS-One? Postawiłbym na "knowledge" i, uwaga!, "hip-hop". Pewno bym się nie pomylił.Warto odnotować wszystkie wstawki z udziałem innych raperów oraz twórców kultury, takich jak Chuck D, Grand Wizard Theodore, Lord Finesse, Mr. Magic czy dawny przeciwnik MC Shan.

Z pomocą przychodzą też oczywiście goście. Są podopieczni rapera - Channel Live, jest Mad Lion, coraz śmielej sobie poczynający oraz "przygotowujący" się do The Coming Busta Rhymes oraz mocny wtedy (i tylko w tamtym okresie) Fat Joe. Nie przeszkadzają, są raczej uzupełnieniem popisów gospodarza. Na absolutnych wyżynach, tych samych co Lawrence, są panowie z Das EFX, toczący wyrównaną "batalię" w "Represent the Real Hip-Hop".

Dlaczego s/t jest lepszy niż Return of the Boom Bap? Dzięki beatom, a zwłaszcza... samemu raperowi. Kilka lat wcześniej, jego produkcje na pierwszych albumach Boogie Down Productions musiały imponować. Zniżka formy pojawiła się na pierwszym solowym albumie. Muzyka zdecydowanie odstawała od tej, którą stworzyli Premier i Showbiz (którzy są także obecni tutaj na genialnych ""Rappaz R. N. Dainja", "MC's Act Like They Don't Know" i "Represent the Real Hip Hop") oraz Kid Capri. Tym razem Lawrence Parker spisał się świetnie, z mocnym "Free Mumia" na czele. Dodajmy do tego Diamonda D oraz mniej znanych: Big French Productions oraz Norty'ego Cotto - autora najlepszego podkładu do "R.E.A.L.I.T.Y.". Jedynym minusem, dość poważnym, jest... znowu raper. "Hold" jest najzwyczajniej w świecie przeciętne i w obecności pozostałych podkładów po prostu ginie.

A co byście powiedzieli na takie ksywki jak Pete Rock, Kid Capri, Freddie Foxx, Kenny Parker, Domingo czy Kenny Dope? Są to osoby, które współpracowały nad albumem, ale z różnych przyczyn ich produkcje nie zmieściły się na KRS-One. Można trochę żałować, zwłaszcza tych dwóch pierwszych. A może coś z Original Baby Pa pochodzi z sesji na tę płytę? Możliwe, że z Center of Attention. Z samym Kid Caprim, Krzychowi zawsze wychodziły bardzo dobre rzeczy. Nie ma co gdybać, i tak jest się z czego cieszyć.

Obecnie KRS-One jest jednym z najnudniejszych MC's na scenie. Tak jest od lat, ale warto cofnąć się kilka lat wstecz, żeby zobaczyć jak się kiedyś mówiło o czymś, co się teraz znowu powtarza, w 2010 roku. Po co psuć sobie radość ze słuchania muzyki, słabymi i przeciętnymi produkcjami, skoro w 1995 roku ta sama treść była podana w kilka razy lepszej formie? Jeden z kanonów i obowiązkowych albumów na półce. Polujcie, bo to groszowa sprawa, choć prawdziwe miano równa się wyrazowi "bezcenny".

N25.

2010-10-20T11:40:00.003+02:00

Żaden pryzmat tego.

Dziesięć faktów o Nasie.

1. Illmatic płytą wybitną. It Was Written jest temu może i nawet bliski. Po nim było już fatalnie, średnio i co najwyżej dobrze.

2. Jay-Z > Nas. Bo wygrał wojnę.

3. Nas > Jay-Z. Bo wygrał bitwę.

4. Illmatic = Reasonable Doubt. Taka prawda przecież.

5. Jones nigdy nie był, nie jest i nie będzie moim ulubionym raperem. Tak jakoś, ale lubię bardzo.

6. "You Owe Me" prekursorem wszystkich "rapowych" dyskotekowych hitów. Jędker Realista wcale nie musiał jeździć po wsiach, szukając inspiracji na Monopol.

7. Stillmatic jest przeciętną płytą, taka prawda (kolejna już). O ile liryki są świetne, to z beatami, w większości, jest tam jak z gnojem - po co grzebać?

8. Nastradamus to niestety nie żart.

9. To chyba nie wymaga komentarza?

10. Nie przesłuchałem Distatnt Relatives. Nie zamierzam.

Bonus: razem z Canibusem, dwa największe liryczne talenty.

25. "Black Republican (feat. Jay-Z)" (Hip Hop is Dead, 2006)

Hip Hop is Dead miał być rzekomo lepszy od Illmatica, co stwierdził nawet sam Nas. Żartowniś, prawda? Płyta okazała się jedną z tych "wielu", a już najbardziej zapamiętanym momentem, był właśnie "Black Republican". Ani zwrotki (no dobra, Nasa jest dobra), ani beat nie powalają, ale sam fakt, że po być może największym beefie w historii, dwóch niegdyś wrogów nagrywa wspólny numer, jest konieczny do odnotowania. Parę lat temu, zaraz po premierze, słuchałem na okrągło, teraz nie mam ochoty, ale gigantyczny sentyment pozostał. I nie myślcie, że jest źle - taki numer dla Jonesa to nie problem. Nagrał co najmniej 24 lepsze.

24. "Halftime" (Illmatic, 1994)

Ooo, Smarki tu śpiewał!!! No, ale zanim jeden z moich polskich ulubieńców zarapował na beacie Large Pro, w 1992 roku zrobił to dzisiejszy bohater, znany wtedy jako Nasty Nas. Singiel ukazał się w grudniu, dwa lata przed albumem, z którego pochodzi. Ciekawostka - był też openerem na soundtracku do Zebrahead. Filmowcy też mogą mieć dobry gust muzyczny, c'nie?

23. "Hero (feat. Keri Hilson)" (Untitled, 2008)

Przyznaję się - podoba mi się to. Zdziwko? Zapewne, ale wiecie czemu nie jest to wstydem? Bo raper pięknie tu składa wersy, podane na southowym i maksymalnie skomercjalizowanym beacie Pollow da Dona. Eksperyment dość dziwny, ale weteran wyszedł obronną ręką. Keri Hilson też nie przeszkadza, ale mogłoby jej nie być.

22. "The Set Up" (It Was Written, 1996)

Klasyk Bez Cenzury nie czerpał z Nasa. On z niego rżnął. Jednym ze sztandarowych przykładów jest "Nie Idę Sam" - numer jak na polską scenę dobry, ale co z tego, skoro oryginał Havoca jest lepszy setki razy? Najważniejsze jest to, że mamy tu do czynienia z dwoma faktami. Pierwszym jest schyłek świetności członka Mobb Deep, drugim natomiast metamorfoza Nasa. Chwilowa. I świetna. Za 3 lata znowu ulica będzie dominować.

21. "You're Da Man" (Stillmatic, 2001)

Byliście kiedyś w Ghanie? Ja też nie. Zawsze jak tego słucham, to zastanawiam się, czy Nasowi się to w końcu udało. Do tekstu nie można się przyczepić, lubię go, ale beat Large Professora zawsze mnie dziwi. Czemu? Jak to? Po co? Dlaczego?

20. "One Love" (Illmatic, 1994)

Do oryginalnych pomysłów, Nas miał zawsze głowę. Zajebisty patent ze Street's Disciple nie wszedł na listę, bo sam utwór był słaby. "One Love" w patenciarstwie jest tym numerem dwa. Kto wcześniej odważył się nagrać kawałek w formie listu do swojego kolegi (do Cormegi jak nie wiesz) w więzieniu? Chyba nikt, a jeśli tak, to niech ktoś mnie uświadomi. BTW to Q-Tip robił, w tym samym czasie, o wiele lepsze beaty na Midnight Marauders. Głupio brzmi, bo ten też jest świetny.

19. "Dance" (God's Son, 2002)

Jedna z najbardziej chwytających rzeczy, jaką kiedykolwiek wydał hip-hop. Nie wiem kim trzeba by było być, żeby opowieść rapera nie chwytała za serce. Smutne, a zarazem piękne i z jedną z najpiękniejszych kończących fraz: "I love you forever mom, you will always live threw me... Always".

18. "I Do it for Hip Hop (Ludacris feat. Nas, Jay-Z)" (Ludacris, Theater of the Mind, 2008)

Ludacris to dziwny przypadek. Koleś z ogromnym potencjałem, nigdy swoją płytą nawet nie zbliżył się do poziomu czegoś, co można nazwać klasykiem. Moją ulubioną jego płytą (i zarazem chyba jego najlepszą) jest Theater of the Mind. Fajne, ze świetnym "MVP" oraz "I Do it for Hip Hop" z dzisiejszym bohaterem i moim ulubionym Hołwą.

17. "Fetus" (The Lost Tapes, 2002)

Z tym The Lost Tapes jest mały problem, bo spory odsetek osób nawet nie wie, że kiedykolwiek coś takiego się ukazało. Niech żałują, bo płyta świetna. XXL dał maksymalną ocenę, The Source 4,5 majka (wtedy dobrze jeszcze starali się dobrze oceniać), Christgau B+ itd. W tym roku ma wyjść Vol. 2, więc warto zapolować. Co z "Fetus"? Najlepszy kawałek z okresu od I Am... do Stillmatica.

16. "Nas is Like" (I Am..., 1999)

I Am... przeplatał ze sobą kawałki słabe, z tymi dobrymi. Jednym z najlepszych jest słynny "Nas is Like", czyli oznaka chemii, jaka się dawniej wytworzyła między Nasem a Premierem. Szkoda, że współpraca już potem nie była kontynuowana. Były zapowiedzi o wspólnym albumie, ale skończyło się tylko na nich. Może to i dobrze, bo Preemo się już skończył dawno temu i teraz kopiuje samego siebie, a drugiego genialnego "Nas is Like" nie będzie.

15. "The World is Yours" (Illmatic, 1994)

No właśnie, gdyby nie było tu Nasa, to ten kawałek byłby ewidentnie do wyjebania z mojego iPoda (płyty szkoda porysować). Nie lubię tego... beatu Pete Rocka. Nic nie można mu zarzucić, ale co przecież w tym samym roku było Main Ingredient.

14."Fast Life (Kool G Rap feat. Nas)" (Kool G Rap, 4,5,6, 1995)

Nas jeszcze wtedy się uczył, a nauczyciela miał dobrego w osobie legendarnego Kool G Rapa. Do 4,5,6 przekonuje się bardzo długo, z miernym skutkiem, ale w mojej pamięci zawsze tkwią dwa numery: "Ghetto Knows" oraz "Fast Life". Genius zjada tu wszystko, małolat raczej słabo, Buckwild dziwnie. Czemu więc ląduje na liście, tak wysoko? Heh, a G? I jeszcze jedno - może ten utwór był przyczyną zmiany Nasa?

13. "Black Girl Lost" (It Was Written, 1996)

Kurde, gdy zawsze to słyszę, to widzę poranne ulice w mieście, wczesną wiosną... Świetna historia, prosty beat L.E.S.'a i Trackmastersów oraz trochę głupkowaty śpiew Jo-Jo. Tak sympatyczne, że nie da się nie lubić. Uwielbiam od kilku dobrych lat i nie wiem kiedy się to zmieni. Być może nigdy.

12. "N.Y. State of Mind Pt. II" (I Am..., 1999)

Jedynka oczywiście lepsza, bez dwóch zdań, ale zmieszczę się w jednym - mistrz.

11. "Take It in Blood" (It Was Written, 1996)

Dość dziwne i trudne to. Daje mnóstwo wrażeń i pokazuje jak świetnie wypadła współpraca między Live Squad, Lo Groundem, Top General Sounds i raperem.

10."You Can't Kill Me" (Hip Hop is Dead, 2006)

Gdy tego słucham, to widzę obraz metropolii w XXI wieku. Tak jakoś.

9. "Life We Chose" (Nastradamus, 1999)

Najbardziej pamiętane przeze mnie kwestie z dyskografii Nasa, nie pochodzą oczywiście z Illmatica czy It Was Written. Wszystkie są z "Life We Chose". Cała pierwsza zwrotka to mistrzostwo, wersy o rozmowie telefonicznej czy karabinach maszynowych, sprawiają, że człowiek ma ciarki na plecach.

8. "Life's a Bitch (feat. AZ)" (Illmatic, 1994)

Jak to możliwe, że AZ wypadł lepiej niż gospodarz? Jest możliwe. Cała zwrotka i refren w wykonaniu Anthony'ego to chyba najlepszy moment w 1994 roku. Najlepsze jest to, że sam Nas dojebał tu takie wersy, że hoho.

7. "Queens Get the Money" (Untitled, 2008)

Najlepszy kawałek ostatnich lat u Nasa. Słyszycie gdzieś perkusję? Ciekawie to wyszło, Jay Electronica to nie tylko świetny raper, ale i okazuje się, że też producent. Genialne wejście rapera i charakterystyczne już rosnące napięcie. A niby to takie proste...

6. "Affirmative Action (feat. AZ, Cormega, Foxy Brown)" (It Was Written, 1996)

Prekursor chujowego The Firm. W przeciwieństwie do tamtego gówna, nie ma tu Nature'a, a zamiast niego jest Cormega. I dobrze, bo wszyscy, nawet Foxy się to raz w życiu udało, polecieli świetnie. Dla niektórych problemem może być beat. Bardzo charakterystyczny i minimalistyczny, ale pomyślcie o Piratach z Karaibów i zdanie zmienicie ;)

5. "Represent" (Illmatic, 1994)

Kopiujemy bez cenzury po raz drugi. Brać na warsztat takiego klasyka i pozwolić nawijać pod niego takim "raperom" jak Romeo, Melon, Lui, Fu czy Suja (w zasadzie 90% gości w "Reprezentuje Siebie") to kpina. Samplować "TAKIE COŚ" na "takie coś"? Nigga please...

4. "N.Y. State of Mind" (Illmatic, 1994)

It drops deep as it does in my breath,

I never sleep, cause sleep is the cousin of death.

Beyond the walls of intelligence, life is defined,

I think of crime when I'm in a New York state of mind.

Dziękuję za uwagę.

3. "It Ain't Hard to Tell" (Illmatic, 1994)

Illmatic już przed premierą był nazywany najlepszym albumem, jaki wydał Nowy Jork. A co jest na nim najlepsze? "It Ain't Hard to Tell". Czynników na jego zwycięstwo jest mnóstwo, ale tym głównym, który zadecydował o zwycięstwie jest beat, który po prostu jest najbardziej rozbudowany z pozostałej dziewiątki (no dobra, ósemki).

2. "One Mic" (Stillmatic, 2001)

Napięcie rośnie z każdym wersem. Zwróćcie też uwagę, że każda zwrotka jest rapowana w innym tempie. Niepokój ogrania słuchacza, i jeśli Nasowi o to chodziło, to mu się to udało z nawiązką. Utwór doskonały, piękny, monumentalny. Jeden z najlepszych w dziejach rapu, tu się zgodzi każdy. W mojej opinii, jednak pogromca się znalazł. Nagrany 5 lat wcześniej.

1. "I Gave You Power" (It Was Written, 1996)

Może kiedyś zdarzyć się tak, że wybiorę swoje 10 ulubionych kawałków z muzyką didżejowo-rapowaną ever i możecie być pewni, że drugie bądź trzecie miejsce podium, będzie okupować "I Gave Your Power".

Dwa najlepsze beaty Premiera? "Bring it on" z Reasonable Doubt oraz ten. Obydwa z magicznego dla mnie roku 1996. I na jednym, i na drugim nawijali raperzy doskonali. Więcej dodawać nie muszę. Skupmy się na liryce... A tam, w zasadzie też nic nie muszę pisać. Czułeś/aś się kiedyś jak broń? Ja tak. Zawsze jak tego słucham. 10.0, 100%, 10/10, A+ itd.

Krótko i na temat: Business is Business

2010-10-19T09:15:00.004+02:00

PMD
Business is Business
Relativity, 1996

Piekielnie mocny poziom dyskografii EPMD, w przyszłości zupełnie nie przekładał się na solowe dokonania Ericka Sermona i Parrisha Smitha.

Pierwsze dwa albumy Onasisa były bardzo dobre, Shade Business PMD trochę słabsze, ale udało mu się prześcignąć dawnego (i "późniejszego") przyjaciela. Absolutnie najlepszą solówką, jest jego Business is Business z 1996 roku.

"I represent the hardcore, rough rugged and raw / The PMD the mic's my only friend" - cytując opener jednego z najlepszych hip-hopowych singli, czyli "Rugged-n-Raw", otrzymujemy obraz liryki. Tekstów trochę więcej niż średnich, ale klimatycznych i idealnie wpasowujących się w produkcje Charliego Marotty ("Leave Your Style Cramped"!), Scratcha i przede wszystkim 8-Offa, dzięki któremu Business is Business jest na wyższym levelu, niż No Pressure bądź Double or Nothing.

A płyty po Back in Business traktujmy jako ciekawostki.

Krótko i na temat: Sad Hill

2010-10-12T00:00:00.002+02:00

Kheops
Sad Hill
Delabel, 1997

65%

Szukam w tej Francji i znajduje fajne płyty. Sad Hill do takich się oczywiście zalicza, ale problem jest odwieczny - nie znam francuskiego.

Jednym z pomysłów na album, były sample ze... spaghetii westernów (np. tych od Sergio Leone). Tak gdzieś wyczytałem. Ważną sprawą jest także to, że właśnie tutaj znajduje się mój ulubiony (obok "Nés Sous La Même Etoile") utwór IAM - "Sad Hill". Sprawdźcie te cuty tam. Reszty utworów za bardzo nie pamiętam, bo ograniczenie językowe daje mocno znać o sobie. Inaczej by było, gdyby muzyka stała na poziomie, a tak nie jest. Średnio, ale tytułowy track z macierzystą grupą, to wyżyny dorównujące ich największym dokonaniom.

Rozpisałem się trochę za dużo, starczy już (bo Nas idzie - większość z Was wie ocb), ale przezajebista okładka też jest.

Teielte - Homeworkz

2010-10-10T01:21:00.000+02:00

Teielte
Homeworkz
U Know Me Records, 2010

83%

O płockim hip-hopie staram się nie pisać, bo po co zawracać sobie głowę muzyką słabą (nawet "chujową" to mało powiedziane)? Nie mam czasu na rozwijanie takich myśli, bo i po co, ale chciałbym się zająć pierwszą pozycją z mojego miasta, która zasługuje na więcej, niż tylko propsy sąsiada, babci i trzech kolegów. Zaczynam, bo jest późno. Homeworkz dobre jest.

Fly Lo jakoś nigdy nie trafił w moje gusta. Los Angeles i Cosmogramma wleciały jednym uchem, wyleciały drugim. Kilka razy, ale odnotowałem w swojej podświadomości, że albumów słuchałem. Co pamiętam? Galimatias i chwile skupienia nad odsłuchami.

Podobnie miałem i nadal mam z Teietle. Celowo wspomniałem o producencie z Cali, bo to ta sama stylistyka (o WARP'ie pisać mi się już po prostu nie chce). Tylko jest jeden problem - Homeworkz wciągnęło mnie niesamowicie. Od paru dni słucham co najmniej raz dziennie, w pełnym skupieniu, co chwilę wyłapując coraz to fajniejsze rzeczy. Singlowy "Dark Voices" to jakiś chory obraz potężnej linii basu, piękny opener "Shempolain" czy zastanawiająca końcówka dają mi więcej wrażeń niż wszystko to, co wypuścił Lotus. Dziwne?

Zapewne. Sporo osób zaraz powie, że dzieje się tak, ponieważ kolo jest z Płocka. Jasne, a "Landof Never" jest może słabe? Bzdura. Same dobre rzeczy, pokręcone jak cholera. We are music lovers, the dreamers of a dream. Ludzie, kilkadziesiąt minut czystej, elektronicznej i wygrzanej psychodelii. Takiej, jakiej jeszcze w Polsce nie było. Najlepsze jest to, że płytę spokojnie można pokazać za granicami kraju. A zrobił to koleś stąd. "Stąd", co ma szansę zaistnieć "tam".

Ziomkostwo z innych miejsc, do których coś tam od czasu do czasu skrobnę, zachwala Homeworkz pod niebiosa. Nie ma się co dziwić, bo debiut kolesia z mojego miasta jest bardziej niż udany. Powiem więcej - ma wielką szansę na stanie się moim ulubionym tegorocznym albumem, nie tylko w kategorii hip-hop (do której ciężko go w sumie zakwalifikować). Płock w końcu bardzo poważnie zaznaczył swoją obecność na muzycznej mapie Polski (i proszę nie wypominać mi teraz ekstrementów typu Harlem, 18L czy Gabi). Cieszę się, ba, powód do dumy.

Taki fajny album, a tak niefajnie wydany...

Eldo - Zapiski z 1001 Nocy

2010-08-04T01:41:00.001+02:00

Eldo

Zapiski z 1001 Nocy

MyMusic, 2010

75%

W "młodości" słuchałem Grammatika. Rapu nie zaczynałem poznawać od Skandali, Nastukafszy czy jakiś produkcji ze Stanów (L pewnego pana pomijam), ale przede wszystkim od EP+ i Świateł Miasta. Eldo, Jotuze i Noon wciągali mnie w swój świat i jak się okaże kilka lat później, w moją muzykę. Do tej pory lubię wracać do tych płyt, cenię je bardzo wysoko, ale to nie tylko sentyment. On robi swoje, przecież dzięki niemu, mogę jeszcze posłuchać Los Vatos Locos, którą to dostałem od kolegi na szkolne Mikołajki w 1997 roku (heh, dobre czasy). 10 lat miałem wtedy, a w 3 lata później ówczesna progresja muzyczna zatrzymała się na "Nie Ma Skróconych Dróg".

Nie będę ukrywał, że Leszek jest jednym z moich ulubionych raperów. I to nie tylko polskich, ale i w ogóle. Być może najbardziej wartościowa postać w polskim rapie, każdym kolejnym swoim albumem, udowadnia mi, że warto było czekać i warto wypatrywać następnego krążka Warszawiaka. Kilka tygodni temu, w końcu się doczekałem. Miałem małe obawy, jak się potem okazało, całkiem niepotrzebnie.

Bałem się tego, że Eldo po "metamorfozie", zrobi coś na styl debiutu - Opowieści O Tym, Co Tu Dzieje Się Naprawdę. Eksperyment z 2001 roku pt. "zostaję bitewnym MC", był nieudany. W moim odczuciu album balansował i do tej pory balansuje w rejonach zero-jedynkowych. Płyta tak słaba, że gdyby nie jej autor, przeszłaby zapewne bez echa. Pomijam to, więc zacznijmy od Eternii - być może top3 w Polsce. Jakiś czas potem pojawia się równie genialne CKCUA. 2007 rok przynosi świetne, trueschoolowe 27, przez większość uważany za najlepsze dokonanie rapera. Mija kilkanaście miesięcy i pojawia się dobre, ale chyba niezbyt lubiane, Nie Pytaj O Nią. 2010 - mundial, krzyże pod pałacem i pewien zeszyt z zapiskami.

Mniej filozofii, a więcej tego, czego oczekuje się od rapera. "Pokaż swoje skillsy, powiem ci jakim jesteś raperem". U Eldo z umiejętnościami zawsze było średnio, teraz mamy progres. I to duży. Może nie taki, żeby od razu awansować do pierwszej ligi, ale wystarczający, żeby go zauważyć i docenić. Szkoda tylko, że po drodze została zagubiona gdzieś ta głębia, którą wcześniej Warszawiak mi imponował. Tematyka zmieniła się, co mnie trochę zaintrygowało. W jego przypadku, wolałem filozofa i po kilkukrotnym odsłuchu zdania nie zmienię. Są utwory jak "Warszawska Jesień", "Kieliszki" bądź "Tańczę Z Nią" (i takiego Leszka jak najwięcej), ale wersja "bardziej hip-hopowa" tu zdecydowanie przeważa. A może to tylko kwestia mojego przyzwyczajenia?

Dwa zupełnie odmienne bieguny, to płyty Eldoki, które nagrywał tylko z jednym producentem. Opowieść O Tym, Co Tu Dzieje Się Naprawdę jest fatalnym tworem, nie tylko przez przeciętność gospodarza, o której już wspominałem, ale przede wszystkim przez Denę, który kompletnie nie podołał zadaniu stworzenia podkładów choć w jakimś tam małym stopniu nawiązującym poziomem do EP+ i Świateł Miasta (dobra, inna stylistyka, ale level kilka klas w dół). Po przeciwległej stronie mamy CKCUA, gdzie chemia pomiędzy raperem a duetem Bitnix była wręcz wzorowa. Gdzie bardziej pasują The Returners?

Tak pomiędzy, ale dużo bliżej im do Bitnixów. Produkcji zarzucić nic nie można. Jest świetna, wszystko brzmi jak należy albo i nawet więcej. Stary, dobry boombap. Co jest więc in minus? To, że beaty są zdecydowanie słabsze od tych, które Little i Chwiał dali wcześniej El Da Senseiowi, Małpie czy nawet Moleście. Nawet porównując tegoroczne Global Takeover 2: Nu World z Zapiskami..., te drugie wypadają słabiej. Wielka szkoda, bo gdyby tak "Warszawska Jesień" miała podkład z "We R Back" to uuu... Albo wyobraźcie sobie "Relacje" na pętli z "Knowledge Be the Key"... Można tak to zestawiać jeszcze długo, ale nie zmienia to żadnego faktu, że jest to jedna z najlepiej wyprodukowanych płyt w Polsce.

Od zaufanej firmy, zawsze oczekuję produktów stałej, wysokiej jakości. Eldo do takich należy i po raz kolejny mnie nie zawiódł. Przydałoby się skrócić album do jakiś 14 najmocniejszych numerów i mielibyśmy wtedy murowanego kandydata do płyty roku. Tak trzeba będzie trochę powalczyć i wyczekiwać mocnego oponenta. No bo czy np. Tede i Lukatricks coś mu "zrobią"? Nieee, skąd. Odbiegając od tych rozważań, zwróćmy wszyscy uwagę, że najmocniejsza solowa dyskografia w polskim hip-hopie została wzbogacona o kolejną bardzo wartościową pozycję.

PS.

Przed premierą powiadano o jakiejś niespodziance w pudełku. Yyy, ale co to jest?

Wokale:

Eldo.

Produkcja:

The Returners.

Big Boi - Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty

2010-08-02T21:37:00.000+02:00

Big Boi

Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty

Purple Ribbon, 2010

90%

Jak ze mną rozmawiasz i wymawiasz skostniałą nazwę "hip-hop", w pierwszej chwili myślę "OutKast". Milisekundy później, w mojej głowie dopiero pojawiają się inne nazwy, trwale zapisane w historii tej kultury. Nie chce mi się nawet ich tutaj wypisywać, co powinno być raczej zrozumiałe. Duet z Atlanty od kilku lat jest w mojej skromnej (i nikogo nie obchodzącej opinii), najwybitniejszym przedstawicielem tego, o czym wspomniałem w cudzysłowie, w pierwszym zdaniu tej recenzji.

O tym, ile dla mnie znaczy Southernplayalisticadillacmuzik, ATLiens, Aquemini, Stankonia i Speakerboxxx/The Love Below (celowo wymieniam to w kolejności chronologicznej) to ja się nie będę kochani rozpisywał. Setki pięknych wspomnień. Bardziej kumaci czytelnicy zauważą, że nie wspomniałem o Idlewild. Zestawiając go z poprzednikami, otrzymujemy produkt niskiej jakości, ale tylko w przypadku, gdy mówimy o dokonaniach dwóch wariatów z ejtiel. U nich może to jest i słabe, na tle konkurencji wypada dobrze. Ot, taka pozycja traktowana trochę po macoszemu.

Zbierałem się do napisania tej recenzji, od momentu pojawienia się na rynku debiutu Big Boia. Bodźcem był opis na gadu-gadu, z 25 lipca, najlepszego polskiego bloggera, który to stwierdził, cytuję, "Od dzisiaj oficjalnie fan Outkast - forever". Heh, chłopak przez kilka dni nie zmieniał tego opisu. Dostaję potem od niego wiadomość, że słucha tego na iPodzie w kółko. Podejrzewam, że nie tylko on.

Takie "Tangerine" to Aquemini pełną gębą, a "Shutterbugg" w 2010 ujawnia jak będzie wyglądał hh w 2024. Te dwa utwory, to przykład uniwersalności tej płyty, patrząc na kwestie muzyczne. Zbiór starych kompanów: Organized Noize, André 3000 i Mr. DJ'a plus weterani, jak i nowe twarze. I jak? Sleepy i spółka wysmażyli najfajniejsze kawałki w ostatnich 2-3 latach. Lil Jon wzniósł się na wyżyny i stworzył jedną ze swoich najlepszych rzeczy. Znany Scott Storch i nieznany Terrence "Knightheet" Culbreath (pierwszy raz słyszę o tym człowieku i ręce same składają się do oklasków) są w pierwszym zdaniu tego akapitu. Wymagać więcej można od André i Salaama Remi. O ile ten drugi mógł źle trafić stylistycznie, to Dre powinien chyba wiedzieć najlepiej, czego oczekują fani od ich wspólnego utworu. Nazwa zobowiązuje.

W ocenie OutKast, zawsze krzywdzące jest to, że André > Big Boi. Nieprawda (choć przyznaję, że wolę andretrzytysiące, ale w 2003 to "półówka" dzisiejszego bohatera bardziej mi przypadła do gustu). Oczywistym jest, że ten pierwszy jest motorem napędowym duetu i postacią kreującą jego image, ale spychanie Antwana na dalszy plan jest nonsensem. Żadnych ciuszków (i w tym momencie śmiać mi się chce z kolesi, mówiących że śmiesznie odziane typy źle rapują, pff...), eksperymentów itd. U niego zawsze był czysty rap i taki też dostajemy na "debiucie". Mocne wersy ("The Train, Pt. 2 (Sir Lucious Left Foot Saves the Day)" i "Night Night" to chyba dwa najmocniejsze momenty liryczne) z morderczym flow. Za wadę mogę uznać brak jakiegokolwiek zróżnicowania i... dobry występ gości. Dziwnie to zabrzmi, ale... Każdy z zaproszonych jest świetny, tyle tylko, że daleko za gospodarzem.

Jakby tego wszystkiego było mało, to Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty odsyła NYC we właściwe miejsce. Postawmy sobie sprawę jasno - teraz to południe rozdaje karty. Wschód swoje lata świetności ma już za sobą, mimo że co jakiś czas wyskakuje z petardą. Dla mnie, dla fana i "wyznawcy" nowojorskiej szkoły, jest to dość bolesne, ale nie mogę się z tym nie zgodzić. Takie są fakty i takie są statystyki. (Nie)stety.

Z przykrością dla całej konkurencji, muszę stwierdzić, że pozycja no. 1 w tym roku została już obsadzona. Wierzcie mi - robię to po raz pierwszy. Po raz pierwszy w życiu, tytułem albumu roku, nazywam jakąś płytę już w sierpniu. Ups... Przepraszam za "jakąś". "Jakaś" to może być pierwsza lepsza płytka "jakiegoś" nołnejma. Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty jawi się jako przeskurwysyńsko zajebisty bangerowy album. Taki, w którym autor połączył to, co nagrywał już w 1993 roku, z tym, co robił 10 lat później ("Reset", ale to mam nadzieję chyba wiecie") i robi teraz. Kiedyś tworzył z pewnym kolegą. Teraz sam. A kolega? Twój ruch André.

Wokale:

Big Boi, Sleepy Brown, Joi, Vonnegut, Cutty, Big Rube, T.I., Khujo Goodie, Yelawolf, Jamie Foxx, Janelle Monáe, George Clinton, Too Short, Sam Chris, B.o.B., Gucci Mane.

Produkcja:

Malay, Mr. DJ, Organized Noize, Salaam Remi, Scott Storch, Big Boi, Jbeatzz, Terrence "Knightheet" Culbreath, André 3000, Lil Jon, Royal Flush, DJ Speedy, DJ Cutmaster Swiff.

B.o.B. - B.o.B Presents: The Adventures of Bobby Ray

2010-07-28T19:17:00.001+02:00

B.o.B.

B.o.B Presents: The Adventures of Bobby Ray

Grand Hustle, 2010

58%

Różni słuchacze, różne opinie...

Typ A: jaram się Snoop Doggiem. Mam gdzieś Kev Browna.

Najbardziej oczekiwana płyta roku. Powinna być dobra rotacja w mediach, bo to najbardziej chwytliwy debiut 2010. Przypomina to trochę Attention Deficit, z tą różnicą, że Bobby łatwiej wpada w ucho. Swoje też robią wokalista Weezera oraz T.I., Lupe i Eminem, który zamiótł.

Typ B: lubię po prostu dobry rap.

Zasada numer jeden: pokaż swoje skille, a nie to, jak gruby masz portfel i kogo ty tam nie znasz. W przypadku Bobby'ego Raya sprawdza się to... w połowie. Umiejętności ma takie, że ze znikomą pomocą, może nagrać dobrą płytę. Byłoby to lepszym rozwiązaniem, bo gościnne zwrotki Lupe Fiasco (kiedy te pieprzone Lasers?), T.I.'a i Marshala zjadły gospodarzowi album.

B.o.B. nie jest wielkim raperem. Jest dobry w tym co robi, dobrze śpiewa, ale do podobnych stylistycznie Kid Cudiego i Kanye Westa mu daleko. Przynajmniej na razie. Nie rzuca się w ucho także koncept.

Beaty chwytliwe i "łatwe", ale "Magic" to przegięcie. Niewybaczalne.

Typ C: mainstream to gówno. Tylko underground!

Przecież to jest niesłuchalne! Płyta tak cukierkowa, że robi się niedobrze. Prawdziwy rap się skończył już dawno temu. Dużo śpiewu i jeszcze więcej niepotrzebnych gości. Wolę U.N.I.

Wokale:

B.o.B., Bruno Mars, Lupe Fiasco, Hayley Williams, T.I., Playboy Tre, Janelle Monae, Rivers Cuomo, Ricco Barino, Eminem.

Produkcja:

B.o.B., The Smeezingtons, Crada, Alex da Kid, DJ Frank E, A.D., Kutta, Dr. Luke, Jim Jonsin, T.I., Lil' C, Pollow Da Don.

Krótko i na temat: The Best Part

2010-06-01T23:30:00.000+02:00

J-Live
The Best Part
Triple Threat Productions, 2001

80%

The Best Part, czyli krótko mówiąc biblia wszystkich truskuli, miłośników podwójnych i tych, co jarają się rapem z połowy lat 90.

J-Live nie nagrywa słabych płyt. Z jego katalogu, prawie wszyscy (oprócz mnie, bo ja wybieram Then What Happened?) najbardziej lubią opisywany dzisiaj krążek. Nagrywany pomiędzy 1995 a 1999 rokiem, z całą ówczesną śmietanką undergroundu: Premierem, Pete Rockiem, Spinną, Prince Paulem czy 88 Keys'em. Beaty przednie, nawet westcoastowcy znajdą coś dla siebie w "Wax Paper". Justice Allah raperem jest bardzo dobrym i znakomicie odnajdującym się na podanych beatach. Nie brakuje niczego, ale "kaliber klasycyzmu" niech sobie sam każdy określi. Nie dla każdego.

Dwajściapieńć moih ólóbionyh dżointuf Chołwy.

2010-05-31T11:15:00.001+02:00

Jay-Z jest moim ulubionym hip-hopowym zespołem. Znaczy się raperem. Wiadomo nie od dziś i ostatnio wpadłem nawet na pomysł, żeby zebrać 25 moich ulubionych kawałków tego murzyna. Dlaczego taka liczba, a nie inna, to w zasadzie sam nie wiem, ale wybór spośród ogromu nagranych przez niego utworów jest nie lada wyzwaniem. Zwłaszcza dla psychofana.

Gdyby ktoś miał wątpliwości dlaczego na podium jest płyta życia, x jest niżej od y albo dlaczego nie ma "Ja Wiedziałem, Że Tak Będzie", to odsyłam do tytułu. Dodatkowo na liście umieszczam piosenkę spoza LP Cartera. Stan na dziś, jutro może się to zmienić. Enjoy.

Miejsce specjalne: "I Love the Dough (feat. Jay-Z & Angela Winbush)" (The Notorious B.I.G., Life After Death, 1997)

Jeden z lepszych utworów na Life After Death Biggiego. Co prawda Hova wypadł w mojej opinii słabiej niż gospodarz, ale magia tego kawałka jest niesamowita. Przykład najlepszego mainstreamu.

25. "A Dream (feat. Faith Evans & The Notorious B.I.G.)" (The Blueprint²: The Gift & The Curse, 2002)

Znowu pojawia się Biggie i znowu lepiej niż Jay, choć nie powinno to dziwić z prostego powodu: lyricsy pochodzą z "Juicy". Wybór "A Dream" jest pewno sporym zaskoczeniem dla niektórych, ale co ja na to poradzę, że lubię ten kawałek (w przeciwieństwie do całego albumu BTW).

24. "Friend or Foe" (Reasonable Doubt, 1996)

Najlepszy freestyle z US jaki dane było mi usłyszeć. Beat Premiera. Szkoda, że szersza współpraca obydwu panów zakończyła się trochę później.

23. "99 Problems" (The Black Album, 2003)

Kto tego nie zna, temu mama kupuje jeszcze lizaki.

22. "Izzo (H.O.V.A.)" (The Blueprint, 2001)

Jako że Jay-Z jest komercyjnym raperem i ma dużo hitów granych w radiach (nawet w Esce), to tym z najwyższego topu jest z pewnością "Izzo (H.O.V.A.). I to wcale nie głupkowaty i kiczowaty.

21. "Justify My Thug" (The Black Album, 2003)

Kto wie czy nie najlepszy beat Quika od 1998. Wersy Hovy pierwsza klasa, zwłaszcza początki drugiej zwrotki. Czyżby nie lepszym pomysłem, byłoby nagranie płyty z Jayem niż Kuruptem?

20. "Ignorant Shit (feat. Beanie Sigel)" (American Gangster, 2007)

Taki sampel już wcześniej miało UGK i ktoś jeszcze bodajże, ale najlepiej to wykorzystał Just Blaze. Mistrz! I w zasadzie to by było na tyle, bo zwrotki Jaya i Beaniego mi się po prostu nie podobają. Zwłaszcza refren, uch...

19. "I Know What Girls Like (feat. P. Diddy & Lil' Kim)" (In My Lifetime, Vol. 1, 1997)

Jak oni są kurwa słabi podług Hovy... No, ale kto miał najlepsze flow wtedy? Plus instruktaż jak wyrwać fajną dziewczynę.

18. "Song Cry" (The Blueprint, 2001)

Mhm... Ciężko coś powiedzieć, bo pewno by były same superlatywy, poza tym nie znam nikogo, komu się "Song Cry" nie podoba.

17. "Dope Man" (Vol. 3... Life and Times of S. Carter, 1999)

Trzeci Wolumin ująć mnie nie potrafił, ale "Dope Man" to jedno z największych osiągnięć rapera. To jest wystarczający powód, żeby coś z albumu sprzed 11 lat znalazło się na liście.

16. "Heart of the City (Ain't No Love)" (The Blueprint, 2001)

15. "Feelin' It (feat. Mecca)" (Reasonable Doubt, 1996)

Heh, przecież to oczywiste, że musiało się to znaleźć.

14. "Reservoir Dogs (feat. The LOX, Beanie Sigel & Sauce Money)" (Vol. 2... Hard Knock Life, 1998)

Fajne gwiazdorskie kolabo, i wszyscy dają radę, ale radziłbym zwrócić uwagę na produkcję Sermona. Beat współprodukowany przez Darolda Trottera, jest najlepszą rzeczą od Zielonookiego Bandyty u schyłku ubiegłego wieku.

13. "Coming of Age (Da Sequel) (feat. Memphis Bleek)" (Vol. 2... Hard Knock Life, 1998)

Idealnie dobrany duet, ze znakomitymi zwrotkami i pojedynczymi wersami Jaya. Zwróćcie uwagę na tracklistę Woluminu Drugiego: zaledwie dwa kawałki wcześniej Swizz Beatz dał jeden z najgorszych beatów świata (Carter gdzieś kiedyś powiedział, że się wstydzi, że pod to nagrał). W "Coming of Age" wszystko nadrobił. Wyszło mu przednio. Raz na 100 razy.

12. "Blueprint (Momma Loves Me)" (The Blueprint, 2001)

Są 3 części. Chciałem tylko wspomnieć o pierwszej. Poruszający tekst z idealnie skomponowanym beatem Binka. Pozostałe 2, to ukryte utwory: "Breathe Easy" i "Girls, Girls, Girls Pt. 2". Są spoko, ale szybko się o nich zapomina, mając jeszcze na uwadze to, co działo się kilkadziesiąt sekund wcześniej.

11. "Run This Town (feat. Rihanna & Kanye West)" (The Blueprint 3, 2009)

Pewnie wiele osób sobie pomyśli, że żartuje umieszczając ten utwór ze słabego i komercyjnego The Blueprint 3, ale ja się nie zgodzę. Druga zwrotka Jaya jest świetna, Kanye z tych przeciętnych, a Rihanna taka se. Beat pierwsza klasa, wciągnął mnie od razu. Najlepsza rzecz na przeciętnym ostatnim albumie.

10. "22 Two's" (Reasonable Doubt, 1996)

Całe Reasonable Doubt to było wejście z buta, a najdobitniej to ukazuje "22 Two's". Po tym nagraniu już wszystko wracało do normy, hierarchia także.

9. "No Hook" (American Gangster, 2007)

Geniusz. Mogło być jeszcze wyżej, ale coś stanęło na przeszkodzie...

8. "The City Is Mine (feat. Blackstreet)" (In My Lifetime, Vol. 1, 1997)

Jay potwierdza klasę i formę z poprzedniego roku, a samo "The City is Mine" jest także jednym z prawdziwych początków Chada Hugo.

7. "Takeover" (The Blueprint, 2001)

Fani Nasa: "Ether" jest lepsze.

Fani Jaya: "Takeover" jest lepszy.

Fani rapu: "Takeover" ma więcej fajnych wersów, Prodigy też się doigrał, a i Kanye z tym Morrisonem się popisał.

6. "Minority Report (feat. Ne-Yo)" (Kingdom Come, 2006)

Kingdom Come jest przeciętne. "Minority Report" jest genialne. Ciarki na plecach, nawet jak śpiewa Ne-Yo. Nie do wiary!

5. "Can't Knock the Hustle (feat. Mary J. Blige)" (Reasonable Doubt, 1996)

1996: Cześć. Wołają na mnie Jay-Z. Od dziś będę rządził w tzw. rap-grze. Jak nie wierzysz to posłuchaj jak Mary wyśpiewuje "baby one day you'll be a star".

2010: Zrobiłem to co trzeba. Jeszcze nie czas na emeryturę, ale 14 lat temu razem z Mary mieliśmy rację.

4. "Roc Boys (And the Winner Is)..." (American Gangster, 2007)

American Gangster to taki prawie klasyk, w mojej opinii już na niego zasługuje, a najlepszą wizytówką niech będzie ten numer.

3. "Can I Live" (Reasonable Doubt, 1996)

Jakimś dziwnym trafem całe podium obsadzają utwory tylko z jednej płyty. Wiadomo co jest grane, ludzie mówią, że to najlepsza rzecz jaką kiedykolwiek nagrał Hova. Nie zgodzę się, znalazłem dwie lepsze, ale i tak "Can I Live" > Twoja ulubiona hip-hopowa płyta :)

2. "Bring It On (feat. The Jaz & Sauce Money)" (Reasonable Doubt, 1996)

Jaz-O i Sauce Money są raczej z tych raperów poprawnych, którzy dzięki bardziej znanemu i utalentowanemu koledze się w jakimś tam stopniu mogli się pokazać. Ten sam kolega w 1996 roku pokazał im miejsce w szeregu, a słuchaczom swoje możliwości.

1. "Dead Presidents II" (Reasonable Doubt, 1996)

O najlepszym moim zdaniem kawałku w historii rapu pisałem trochę ponad 3 miesiące temu. Moim numerem dwa i zarazem numerem jeden w bogatym katalogu Cartera jest "Dead Presidents II". Jay-Z + Ski = najlepszy hip-hop tamtych czasów. Utwór doskonały.

Krótko i na temat: The Craft

2010-05-25T22:36:00.000+02:00

Blackalicious
The Craft
Anti/Quannum, 2005

79%

Kwota przeze mnie wydana w kwietniu na zakupy wprowadziła wiele osób w osłupienie. No, ale jak to było w jednym z numerów Blackalicious: "Passion the will to win, the spark within...". Moja pasja jest bezcenna. Kwiecień był obfity w nowe albumy, maj nie za bardzo, ale udało się po kilkuletnim polowaniu zdobyć opisywany tytuł.

Przytoczony wers pochodzi z 2002 roku, znalazł się na klasycznym Blazing Arrow w utworze "Passion". 3 lata później duet Gift of Gab - Chief Xcel wydaje The Craft. Paradoks tego genialnego tandemu: jak nagrać najsłabszą płytę w dyskografii, która jednocześnie będzie jednym z najlepszych niezależnych wydawnictw 2005 roku? Parker w formie najwyższej, "Supreme People" jednym z jego największych osiągnięć, flow nie z tej ziemi. Problem jest z producentem. Albo za dużo wymagam, albo nie podołał. To pierwsze. Dlaczego? Bo Nia i Blazing Arrow to osiągnięcia być może najlepsze w Oakland, a te tutaj obecne aspirują tylko do "najlepszych". Ode mnie mają 79%, ogólny average wynosi 80%.

Krótko i na temat: Dysonans

2010-05-18T12:28:00.000+02:00

Dyspensa
Dysonans
Nielegal, 2010

30%

Przyznam - nawet nie miałem zamiaru tego ściągnąć, ale... Do sprawdzenia Dysonansu zachęcił mnie darmowy egzemplarz płyty. Wysyłasz swoje dane adresowe pod ten @, a za parę dni zawita do Ciebie kurier z... digipackiem owiniętym w reklamówkę. To wszystko w zupełności za darmo.

Promocja świetna, aczkolwiek kosztowna i jawi się jako jedyny plus całości. Muzycznie jest to podziemie polskiego podziemia, podejrzewam że oprócz ulubieńców Lite'a - Bonusa i Matka - mało kto będzie kojarzył Hendela, Geeda czy Kapsa. Beaty mdłe, nudne z przebłyskiem w postaci "Sensu" jednego z twórców Wspomnień... Rapów kompletnie nie pamiętam, ani jednego wersu, jednak jestem w stanie sobie przypomnieć, że raperzy nie "przeszkadzają". Takie se, bez highlightów. Są setki lepszych płyt, ale można sprawdzić. Tylko w zasadzie po co?

UNKLE - Psyence Fiction

2010-05-15T20:26:00.002+02:00

UNKLE

Psyence Fiction

Mo' Wax, 1998

97%

To nie jest hip-hop. Bardziej głupio chyba nie można było zacząć tej recenzji, ale powtórzę raz jeszcze: to nie jest hip-hop. Ma z nim wiele wspólnego, tak jak cudowne przecież Endtroducing.... (BTW dzisiaj pojawiła się recenzja tego dzieła na Popkillerze) też nie było czystym hip-hopem, mimo że korzystało z wszystkich technik gatunku w 100%. Aha, żeby nie było później nieporozumień między autorem tego tekstu a resztą osobników... Chciałbym zaznaczyć, że jeśli ktoś uważa, że debiut UNKLE jest niesłuchalny, nie jest wielkim dziełem i może być co najwyżej bardzo dobry, polecam mu opuścić tę stronę i iść gdzie indziej. Dla własnego dobra.

Pozbywając się w tym momencie wszystkich ignorantów, co to znają się niby na muzyce rozrywkowej, chciałem przypomnieć większości pozostałych tu obecnych, o ponadczasowości Psyence Fiction. Niestety, "większości", bo znając życie, spora część osób pierdolących o sile polskiego podziemia, która to lansuje "obiecujących" to przecież raperów i producentów na laickich muzycznych blogach, tak naprawdę znanych tylko swoim najbliższym, w ogóle nie wie co to za nazwy, o zgrozo, DJ Shadow bądź UNKLE. Ręce opadają. Podobnie jak większość moich znajomych, nie potrafiących wymienić choć jednej płyty (!!!) ATCQ, EPMD, Blackalicious czy Three 6 Mafia. No, ale wracając do tematu, kumatym i będącym "na właściwej muzycznej drodze" przypominam - obcujemy z płytą wielką i ponad czasową. Wiedzieliście o tym, ale nie zaszkodzi przypomnieć.

Historia UNKLE ma w sobie wiele ciekawych momentów i zwrotów akcji, ale to nie będę pisał przecież biografii. Najważniejsze - założycielami zespołu byli James Lavelle oraz Tim Goldswothy, a najistotniejsza jej część zaczyna się w momencie, kiedy to dochodzi do współpracy między Lavellem, a DJ Shadowem. Jest to najbardziej istotny element w historii zespołu, historii którą można podzielić na dwa etapy - pierwszy "Psyence Fiction" i drugi "po-Psyence Fiction". Drugi, już bez Davisa, jak łatwo się domyślić mało ciekawy. Płyty na pewno nie złe, ale nie wybijające się swoją zawartością ponad przeciętność, z brakiem tego kosmicznego klimatu i ręki Shadowa, trwale korzystające z magicznej nazwy "UNKLE". Dla tych, co szukają analogii w polskim rapie, pierwsza na myśl zapewne przyjdzie grupa Grammatik. Okres z Noonem i okres bez Noona. Jaka była wartość płyt z Bugajakiem, a jaka bez niego?

Pierwsza część płyty jest zbliżona poziomem do Endtroducing..... Otwierający "Guns Blazing (Drums of Death, Pt. 1)" to zlepek oldschoolowego, na piekielnie mocnej perkusji, beatu z rapującym z prędkością kul wystrzeliwanych przez karabin maszynowy Kool G Rapem oraz... wstawek z czwartej części Gwiezdnych Wojen. Myślicie, że te 5 minut wystarcza by poczuć cały klimat? Błąd, ponieważ to dopiero drugi w zestawie, "UNKLE Main Title Theme" wprowadza słuchacza w odpowiedni nastrój. Tak się to wszystko ciągnie do "Lonely Soul" - prawdopodobnie najlepszego numeru na Psyence Fiction. Muzycznie jest to zlepek paru sampli, a swoje poruszającym tekstem, dorzuca lider The Verve - Richard Ashcroft. Radziłbym też zwrócić uwagę na zmienność nastroju w kawałku i przejście na wysokości 5 minuty z orkiestrą w tle. W międzyczasie pojawia się kapitalny "Bloodstain", z wyjątkowym śpiewem Alice Temple i instrumentalny, klimatyczny "Unreal".

Niesprawiedliwym byłoby nazywanie drugiej części słabą. Taka nie jest, jest świetna, ale brzmi jak strony B pierwszej połówki bądź debiutu Shadowa. Wszystko potrafi oczarować, szczególnie numer z Thomem Yorkiem z Radiohead jak i part 2 openera - "The Knock (Drums of Death, Pt. 2)" - tym razem zamiast Kool G Rapa, jest Mike D. A jaka jest różnica między tym pierwszym a członkiem Beastie Boys powszechnie wiadomo. Jak wspomniałem - w żadnym wypadku nie jest to złe. Po prostu część pierwsza jest na innym levelu. Nieosiągalnym dla innych, a numery 7-12 do niego co najwyżej się zbliżają.

Endtroducing..... było jedno jedyne i niepowtarzalne. 100 na 100. Inna ocena absolutnie nie wchodzi w grę. Z Psyence Fiction też nie ma problemu - płyta to muzyczny absolut. Trochę słabsza od tamtego albumu, ale względu są oczywiste. To zdarzyło się w historii tylko raz i już się nie powtórzy. Najbliżej strącenia poprzeczki ustawionej w 1996 roku było oczywiście Psyence... Shadow w momencie tworzenia swojego debiutu i pierwszego LP UNKLE, prawdopodobnie wyprzedził muzykę o jakieś 10-15 lat. Eis też podobno wyprzedził polski rap, mówili że o 4 lata. Tak powiedzieliby ci, których to już wygnałem w pierwszym akapicie, ale ich na szczęście już tu nie ma.

Wokale:

Kool G Rap, Alice Temple, Richard Ashcroft, Badly Drown Boy, Mike D, Atlantique Khan, Thom Yorke.

Produkcja:

DJ Shadow.

Krótko i na temat: Paper Trail

2010-05-11T16:44:00.000+02:00

T.I.
Paper Trail
Grand Hustle, 2008

70%

Wszyscy wiedzą, że King jest najlepszy, ale gdyby było dane mi wybierać (dam samemu sobie ten zaszczyt i wybiorę) album numer 2 w dyskografii obecnego* króla południa (chyba), to postawiłbym na Paper Trail.

Rozpoczyna się przyjemnie, w okolicach 7 minuty przychodzi najlepsze dokonanie T.I.P'a - "Ready for Whatever", potem przyzwoity "On Top of the World", aż zaczyna się koszmar w postaci "Live Your Life". Nikt poważnie myślący nie podejrzewałby Just Blaze'a o wykorzystanie sampli z... "Dragostea Din Tei". Dopełnieniem tej, hmm, wesołej piosenki jest śpiew Rihanny. To, czy ma talent, czy też nie, jest sprawą drugorzędną - łącznie z tragicznym beatem, skowyt pani z Barbadosu psuje dobry występ gospodarza. Później bywa różnie, imprezowicze powinni czuć się wniebowzięci, innym radziłbym zwrócić uwagę na "Swagga Like Us", bądź co bądź, jeden z najlepszych bangerów ostatnich lat.

Aha, jeśli ktoś interesuje się grafiką, okładkami itd., to wie, że cover to bardzo mocna sprawa.

* czyli nie starych: skarfejsa czy bana bi.

Krótko i na temat: 14 Shots to the Dome

2010-04-27T17:23:00.001+02:00

LL Cool J
14 Shots to the Dome
Def Jam, 1993

65%

Nie jest to najlepsza płyta Uncle L'a. Najlepszą to jest Mama Said Knock You Out, ewentualnie Radio. Nie jest to najgorsza płyta Uncle L'a. Najgorszą to jest Todd Smith, ewentualnie 10.

W 3 lata po wydaniu przełomowego dla siebie Mama Said Knock You Out, przyszedł czas na 14 Shots to the Dome. Album został przyjęty przez krytyków i fanów raczej chłodno. Sytuacja z nim miała się podobnie jak ze wspomnianym wczoraj przeze mnie A Constipated Monkey. Nie wystarczyło nagrać tylko "dobrego" albumu, żeby się przebić do świadomości większości słuchaczy i recenzentów. W tamtych czasach wychodziło po prostu wiele lepszych płyt. Swoje zrobiły także oczekiwania wobec następcy dzieła z 1990 roku - były prawdopodobnie zbyt wygórowane.

Po wstępie, obraz całokształtu może się źle rysować. Wcale tak nie jest. Piąty album LL'a jest płytą dobrą i równą. Raper w większości znowu wkurwiony, pozujący na modne wtedy zachodnie wybrzeże i standardowo dający parę love songów. Muzycznie jest to dobra produkcja oparta na wielu samplach i schyłek kariery wielkiego Marley Marla, przyćmionego przez Q.D. III i Bobcata (fenomenalne "Crossroads"). Złoto udało się jednak zdobyć, uznanie dopiero po jakimś czasie.

Kurious "I'm Kurious"

2010-04-26T16:41:00.000+02:00

Przebić się w 1994 roku do hip-hopowej czołówki, było nie lada wyczynem. Udawało się to tylko i wyłącznie najlepszym, a ich "oczywiste" płyty znają wszyscy (kto nie zna, niech się schowa i się nie przyznaje). Oprócz nich, zostają jeszcze te albo niedocenione, albo już zapomniane.

Idealnym przykładem na obie te kategorie jest A Constipated Monkey rapera o latynoskich korzeniach Kuriousa. Jest to debiut Jorge Alvareza i to z niego pochodzi nie tylko największy jego przebój, ale i jeden z największych hitów tamtego roku. "I'm Kurious", jak na rasowy singiel przystało, jest bardzo chwytliwy i tu zaczyna się polemika: przez co bardziej? Przez genialny beat Pete Nice'a i Daddy Richa czy może bardziej dzięki humorystycznej nawijce rapera (jak dla mnie nieśmiertelne "Peace to my mother, you know I love ya / And to my dog Sampson, I love you too")? Sampel znany i prawdopodobnie ludzie z 3rd Bass, najlepiej go wykorzystali z wszystkich, wcześniej go "używających".

A Constipated Monkey - kolejny przykład na to, że warto szukać w "starym" rapie. Niskobudżetowy, fajowski klip macie poniżej.